Feed aggregator

From the Vietnam era to the Iraq war, it's clear that the moral authority of protest has altered US government behaviour

Several years ago, I had lunch with a US government official who told me about a trip that I had taken, that almost nobody knew about. I didn't have to ask him where he got the information. For as long as I can remember, our government has been spying on dissidents, especially those who oppose crimes committed in the name of "national security".

When I was a student at the University of Michigan, the FBI took down the license plates numbers of the people who drove to our meetings of the local Latin American Solidarity Committee, which was trying to end the US-sponsored terrorism and wars in Central America. This we learned from documents released under the Freedom of Information Act. The surveillance of our local, peaceful, and law-abiding group – long before the Patriot Act or the "war on terror" – was so extensive that one of our members who wrote a history of the group had to thank the FBI for keeping such a complete and detailed record of our activities.

The current revelations of a vast, secret NSA surveillance program are, of course, a continuation of what our government has been doing for the past century – the main difference being that the dragnet has gotten much larger due to change in communications technology. But there is an often-overlooked political reason for this mass intrusion on our personal communications: the government is gathering actionable intelligence in order to use it against those who oppose unpopular, unjust, and often criminal policies of that same government. And it has good reason to do so, because that opposition can be quite effective.

It is well-known that a mass protest movement, as well as its lobbying of Congres,s helped get us out of Vietnam. It is less widely known that the movement against the Central American wars in the 1980s, which involved hundreds of thousands of people, succeeded in cutting off congressional funding for the war against Nicaragua. And perhaps more historically significant, that result caused major problems for then-President Reagan, when his government turned to illegal funding and got caught, resulting in the infamous "Iran-Contra" scandal.

More recently, mass education and mobilization played a significant role in getting us out of Iraq. "With Election Driven by Iraq, Voters Want New Approach" was the headline in the New York Times just before the November 2006 congressional elections; it seems clear that the Republicans lost the House of Representatives that year because of opposition to that unpopular and illegal war. (Not coincidentally, that was the only year that the US TV media showed many images of terrible violence in Iraq – demonstrating, once again, that these wars are more likely to be politically viable when their gruesome reality can be kept hidden from the public.)

Now to the present: two ongoing crimes that the Obama administration has been forced to address because of domestic opposition are the drone strikes that have killed hundreds of civilians in Pakistan, Yemen and other countries; and the illegal and brutal detention of prisoners at Guantánamo. The drone strikes are particularly outrageous for a number of reasons. There are "signature strikes", in which the US government doesn't even know exactly whom it is killing, but bombs people that it thinks might have some association with terrorism. Then, there are the "double-tap" strikes where – in a move similar to the double-blasts of terrorist bombers in Iraq – the drones hit their target and then bomb the first responders who come to help the wounded. And there is growing evidence that the drone strikes have terrorized civilians and made more people in the target areas want to kill Americans – not surprisingly.

The drone strikes were supposed to be "secret" and have only recently been publicly acknowledged by the Obama administration. Growing opposition led to Senate hearings in April, and finally President Obama, in his 23 May speech at National Defense University, had to pledge that "before any strike is taken, there must be near-certainty that no civilians will be killed or injured." If he is held to this pledge – a big "if", at present – it would eliminate "signature strikes" and almost all drone strikes. While these crimes have not yet been stopped, the pressure to end the worst abuses is building.

President Obama was also forced to address the issue of Guantánamo in his speech, saying that Guantánamo has "become a symbol around the world for an America that flouts the rule of law …holding people who have been charged with no crime on a piece of land that is not part of our country. Look at the current situation, where we are force-feeding detainees who are being held on a hunger strike … Is this who we are?" More than half of the 166 prisoners there have been cleared for release, yet they are still being held; 56 of those are from Yemen.

Medea Benjamin brought these issues to millions of people when she interrupted President Obama in his speech, demanding an end to the drone killings, the release of the Guantánamo prisoners, and an end to the war in Afghanistan.

Benjamin is the co-founder of Code Pink, a very effective grassroots antiwar group that has become the conscience of the nation as our leaders have drifted into a state of permanent warfare. They and their allies are living proof that committed groups of active citizens can actually force the most powerful government in the world to change course.

This week, Code Pink led a delegation to Yemen, visiting families who have members at Guantánamo and families who have lost relatives to US drone strikes, seeking to raise the profile in American public opinion of these families' stories of unjust suffering at the hands of US foreign policy. It is an effort worthy of attention; you can be sure that the government is giving its every move special and personal attention.

Since the United States government presides not just over its own residents, but also, to varying degrees, over a vast worldwide empire, it has special problems in controlling its citizenry. It is not like other governments – both democratic and non-democratic – that are only concerned with keeping the ruling party in power. Rather, much of its unconstitutional activities are directed at those who – for moral, political, or other reasons – don't like being part of an empire, or the human costs and loss of civil liberties associated with it.

This is a large number of Americans, usually a majority. Hence the perceived need for increasing surveillance, secrecy and punishment for those who expose these things.

• US foreign policy
• Protest
• United States
• Obama administration
• Barack Obama
• Drones
• The NSA files
• Surveillance
• US Congress
• US national security
• Guantánamo Bay

Developing nations are organising within the IMF and World Bank to counter their neoliberal policies

There is a battle going on within and outside the World Bank right now over its flagship Doing Business report and index. This may not appear to be exactly a household issue, but the fight is a very significant one for a number of reasons.

The index ranks countries according to the "ease of doing business", including such things as starting a business, enforcement of contracts, paying taxes and other indicators. It has been under attack for years because it has a built-in bias against many regulations that people who care about the progress of humanity might see as important: employment protections; necessary taxation; health, safety and environmental regulation; and of course most state-led development policies.

As noted recently, the fact that the Bank gives higher marks for "fewer restrictions on permits for construction" means it ignores the safety and environmental concerns that can contribute to disasters such as last month's Bangladesh factory collapse.

There is evidence that countries have deregulated in harmful ways in order to get a better ranking. And despite years of controversy and a 2008 internal evaluation critical of the index, the Bank still uses it as a criterion for lending to low-income countries.

Now comes Jim Yong Kim, president of the World Bank since last July, appointing a panel to evaluate Doing Business. Never mind that he chose the South African finance minister, Trevor Manuel, well-trusted in neoliberal circles, to head it. Or that the panel did not contain a single member from the numerous, and in some cases quite large, civil society organisations critical of the index. Important people are worried.

Dan Runde of the Centre for Strategic and International Studies describes the concerns of Washington's foreign policy establishment rather nakedly: "Doing Business was incubated with strong support from the Bush administration through contributions to the methodology from USAid, funding from USAid, and political support from state and treasury … "Because the World Bank should be a force multiplier of American influence in the world, Republicans supported (and rightly so) the renewal of the general capital increase of the World Bank … the US should be expected to retain its 'big seat' at the table and exercise that influence with Jim Kim and bring in allied shareholders in favour of strengthening Doing Business."

The financial press has inaccurately portrayed the fight as "China seeks to water down key World Bank report" – the headline of the Financial Times's report on the controversy. But China is just one of many countries, and a latecomer at that, which have opposed the index within the Bank. Opposition has come from Brazil, Argentina, India and other developing countries.

And that is perhaps the greatest significance of this fight: developing countries are beginning to organise within the World Bank and the International Monetary Fund in order to change policies. These two institutions have been controlled by Washington, with varying amounts of input from other rich countries, since their founding nearly seven decades ago. Many of their policies have been harmful to developing countries. But in contrast to the World Trade Organisation – where developing countries form blocs and fight for their interests – the world's majority has mostly let the rich countries run the show in the IMF and World Bank.

Over the past decade the IMF has lost most of its power in developing countries and, as a result, Washington has also lost its most important avenue of influence over their policies. The middle-income countries of Asia, most of Latin America, Russia and others all made sure that they would never have to borrow again from the fund.

The World Bank has exercised much of its influence in conjunction with the IMF, but this arrangement too has been weakened. So now, the Bretton Woods twins have most of their power in weaker and poorer developing countries. (Ironically, the vast majority of the IMF's loans are now in Europe, but the fund is not the main decision maker there.)

Jim Yong Kim is an anomaly at the World Bank: the first president with real, positive development experience after more than six decades of bankers at the helm (with a couple of war criminals thrown in). It remains to be seen how much he can change the institution. But it's a good sign that developing countries are beginning to put up a fight.

• World Bank
• International Monetary Fund (IMF)
• Global economy
• Trade and development
• Private sector

Það að íslensk vinstri stjórn með stórhuga áætlanir varð að smjöri í höndum fjármálavaldsins er ekki einstakur atburður, mun frekar endurtekin saga. Slíkt hefur gerst í öðrum löndum margsinnis.

Jean-Claude Juncker, forsætisráðherra Lúxemborgar gefur góða lýsingu á þessum raunveruleika í viðtali sem er sagt frá í Speglinum. Þar segir hann að hópur valdamestu manna innan Evrópusambandsins hafi verið nær valdalausir gagnvart bönkunum, þ.e. þeir urðu að sméri.

Ef ESB situr og stendur eins og bankarnir segja þá er ekki skrítið að Jóhanna geri það líka.

Við erum ekki lengur að tala um  óeðlilega samvinnu milli fjármagns og stjórnmála heldur að stjórnmálamenn taki við fyrirmælum frá bönkum og öðrum fjármálafyrirtækjum. Í raun er lýðræðið liðið umdir lok.

Ef almenningur vill breytingar verður hann fyrst að skilgreina vald bankanna og svifta þá síðan því valdi og flytja það til almennings. Þangað til verður engin breyting á valdaleysi kjörinna fulltrúa okkar og ekkert raunverulegt lýðræði í boði. Í raun nánast tómt mál að ræða pólitík þangað til því er lokið.

Sumarið er komið, y’all y’all
brátt verður endurreisnin fullkomnuð
frá Breiðholti til Grafarvogs berast tíðindi
um miklar framkvæmdir.

Ó Lord Kapítal
af hólnum.
Fyrirgefðu mér það að vera idjót
ég þóttist vera eitthvað annað en ég er
var með derring
og stæla
færði mig af jaðri
allavega einn fót.
Nú á ég aldeilis skilið að missa þennan asnalega fót.

Afþví ég á það skilið
að vera grisjuð
allavega þessi fótur
næstum fjörutíu ár í ræktun
ósköp ljótur samt
litlaus og stuttur
öróttur eftir rakvélar
sem beitt var
af full miklu offorsi
afþví fóturinn þurfti að dansa, blindfullur
með stórt ör yfir allt hnéð
afþví fóturinn renndi sér
alltof hratt niður bratta brekku,
ætla ég að haltra útí horn
á jaðarinn þar sem ég á heima
eftir samræmdum verklagsreglum:
Ein löpp fyrir allar og allar fyrir eina
eitt horn útí horni fyrir alla
nema suma
eitt prósent af öllu fyrir alla nema eitt prósent.

Sumarið er komið, litlu vesalingar
ég bíð eftir ykkur útí horni
við hljótum öll að komast fyrir
einfætt
þröngt mega þau sem alltaf tapa
sitja á endurvinnsluruslahaugum sögunnar.

- – - – -

Sumir eiga ekki einu sinni 50 millur!

Svoleiðis. Kannski ekki þig ef þú ert að skoða.

Nr. 1: ef ég fæ Edame baun reyni ég alltaf að borða hana alla, ytrabyrði og innri baun. Enda sagði Kismundur við mig þegar hann át símahleðslutæki nr.3: i’m not gonna give up.

Nr. 2: mér finnst dásamlegt, því sem næst undursamlegt, að undradrengurinn og gáfnaljósið Pawel standi nú í engu nema Glitnisbolnum frammi fyrir alþjóð. Gerir það pínkuponsu erfiðara fyrir reykvíska borgarastétt að hossa honum á maraþonstæltum lærunum.

Nr. 3: ég bara gjörsamlega þoli ekki (þetta er það sem sumir kalla vægt til orða tekið og ég kalla understatement) helvítis vælið í menningar og ferðamannaiðnaðinum. OMG! Hvað í anskotanum varðar mig um það þótt eitthvað fólk vilji trampa um í drullunni á Þingvöllum afþví það las bók eftir Yrsu og hvað varðar mig um það þótt einhver sell-out feðraveldis kapítalisti frá Hollywood vilji fljúga hingað með átraskaðar konur og megalómaníska menn. Mér er satt best að segja skítsama. Eða nei, reyndar ekki. Ég er satt best að segja á móti þessu. Afþví að ég hef rætt við vesalingana sem búa í íslenskri náttúru, svokallaða frumbyggja; fugla, pöddur, fiska, seli osfrv. og þau eru satt best að segja mjög uggandi. Ekki yfir hinu agalega þrepaskipta skattkerfi eða skorti á fjárfestingu eða hrörnun framkvæmdargleði þeirrar sem var svo áberandi á árunum fyrir hið svokallaða l’effondrement, heldur vegna fokking fávitanna sem halda að Ísland sé agalega stórt land, gríðarstór eyja, ótal óteljandi fermetrar af landmassa sem á augabragði er hægt að selja og breyta í æðisgengna forarvilpu (parlez-vous l’islandais?), svoleiðis að rofabörð bernsku minnar eiga ekki roð í drullusvaðið; fávitanna sem halda að ef guð hafi búið til land skuli falbjóða það, veita af því afslátt, selja það helst gefins. Almáttugur fokking guð á himnum, veittu mér styrk. Styrk til að vera á móti. Styrk til að plampa um á sauðskinnsskónum ef þess verður þörf. Styrk til að segja alltaf og að eilífu eins og félagi Boots: no proof of purchase hear, my essence purchase proof. Ísland er ekki til sölu, þannig að plís, nenniði að hætta að selja það?

Nr. 4: er ekki alveg viss. Sennilega það að ég hata fríverslunarsamninga. Það græðir enginn á þeim nema kapítalistarnir. Vinnuaflið er bara pimpað út um allar trissur eins og venjulega, glatar yfirleitt áunnum samningsréttindum, lágmarkslaun eru ekki virt og almennur níðingsháttur er við völd. Og mér finnst fokking pathétique að Íslendingar sem alltaf alltaf alltaf eru til í innrásir og sprengjuköst skuli troða einhverju mannréttindavæli inní fríverslunarsamning við Kínverja. Plís, haldiði að við séum fædd í gær? Fólk sem heldur á betlibréfi í annari  og sprengju í hinni á endilega að byrja að búa sig undir purgatoire og hætta að þykjast vera betri en aðrir.

Nr. 5: ástæðan fyrir því að Evrópski Seðlabankinn lækkar stýrivexti er sú að allt er í massa fokki. As in la crise, la grande catasrophe, récession,  et ainsi de suite. Þau þarna með hinu þýsku femme de l’acier í farabroddi eru búin að kasta ógnarstórum peningahrúgum á bankabálið sem gerir það að verkum að enn logar glatt. Enda er hið fornkveðna alltaf að sannast: bankar geta alltaf notað meiri pening. Þau eru líka búin að kasta fjórðung af vinnuaflinu á bálið og enn á ný sannast hið fornkveðna: ef vinnuaflið væri ekki svona vitlaust, alltaf að fjölga sér, þyrfti ekki að grilla svona mikið af því. Framboð og eftirspurn, halló! Omg, afhverju gat sagan ekki bara endað? Where is a Pawel when you need one?
Ok, til baka: vaxtalækkun blæs upp bólu, As in Húsnæðisbóla td., housingcrisis. Hvernig segir maður það á spænsku?

Nr. 6: ég elska Die Antwoord. Og ég skal segja þér af hverju: þau eru alveg heiðarleg. Vilja pening og vinnu, eru workingclass, eru ljót en samt svo sæt, eru ógeðsleg en samt alltaf stórkostleg, eru vinir í raun þegar íslenskur veruleiki er bara trop amer. Í Fréttatímanum í dag sagði Óttar Proppe að ákafinn í pólitíkusum opinberlega væri bara bizarre og auðvitað eru allir sammála því. Nema náttúrlega blessaðir fulltrúalýðræðisfulltrúarnir. Og akkúrat útaf þessu elska ég Die Antwoord: það er ekkert bizarre við ákafann í þeim, þau eru einfaldlega bizarre.

Nr.7: djöfull þoli ég ekki verkalýðsforystuna. Ég fæ 200.000 kr. útborgaðar á mánuði og mér dettur ekki til hugar að væla um að nauðsynlegt sé að Ísland sé lagt í rúst. Enda er ég ekki fokking hálfviti. Þjóðnýtum helvítis bankana, leggjum kvótaauðvaldið niður, tökum yfir álverin og búum til réttlátt samfélag.  Ekkert meira nr. 7, keep it simple.

Nr. 8: ég fór ekki í fyrsta maí göngu. Það var bara fokking næs. Lét eins og haute bourgeois og gerði ekki rassgat nema að skoða BoBedre og færa til túlípana og orkídeur.

Nr. 9: tileinkað the faux left, nuff said:

Click here to view the video on YouTube.

-Don’t speak to me
Did somebody say something
With the bass pumping
The place jumping
I don’t need you
I don’t need you
You’re like see through
I don’t see you-

Er að hlusta á útvarpsþátt frá 1958 þar sem Sigurður Magnússon rifjar upp fyrstu fyrsta Maí gönguna 35 árum áður. Í raun hefur ekki svo mikið breyst, sömu kröfur og sama umtal. Mogginn taldi 40 kröfumenn en Alþýðublaðið 5000, aðallega vegna þess að þeir töldu konur og börn með en Mogginn ekki.  Konur vildu sömu laun og karlar og sv fr.. Það kom einnig fram að almenningur var feiminn við að taka þátt í göngunni en margir horfðu á gönguna. Almenningur er enn hræddur við að taka þátt í mótmælum nema þau séu orðin almennt viðurkennd.

Þrátt fyrir það eru lífskjör og samtrygging allt önnur í dag en þá, þannig að mikið hefur nú áunnist. Þrátt fyrir það er hægt að endurflytja ræðuna frá 1923 með minniháttar breytingum í dag. Alltaf er nú baráttan eins og um sömu grundvallarmál. Framganga sögunnar er ekki jafnt og þétt uppá við heldur upp og niður. Í dag erum við að missa ýmis réttindi sem hafa áunnist. Sést það best í löndum suður-Evrópu þar sem er verið að gera þau meira ”samkeppnishæf” við önnur lönd, þ.e. láglaunalönd þar sem saumastofur hrynja eða brenna.

Í fyrstu ræðunni kemur fram gagnrýni á ”heimska borgara” en þeir eru þeir sem telja sig örlítið fínni en verkamennirnir og kynna sér ekki málin nægjanlega vel. Ef allir skynjuðu stöðu sína rétt þá væri mun meiri samstaða en ekki sundrung. Draumurinn um einn jafnaðarmannaflokk kemur glöggt fram eins og er enn þann dag í dag. Í dag segjum við að 99% eigi að sameinast gegn eina prósentinu sem á allt og ræður öllu, m.a. örlögum okkar.

Í ljósi þess að valdið er enn á sama stað og 1923, vegna þess að enn er barist um sömu grundvallarmálin og flest allt er sér líkt. Þá vaknar sú spurning hvort baráttan sé á röngu spori. Þegar auk þess er haft í huga að þegar Íslendingar fengu sterka vinstri sjórn með góðan meirihluta þá skalf hún og nötraði af ótta við valdið. Erum við að berjast mest hvert við annað og hið raunverulega vald er stikkfrí?

Var að hugsa um að blogga eina sjálfhverfa besservissera bloggfærslu, svona eina óþolandi.

Þegar ég segi fjórflokkinn þá er Björt Framtíð inní því mengi því ég tel hana bara vera skúffu fyrir óánægða Samfylkingarmenn.

Kosningaúrslitin núna eru sigur fortíðarinnar og ósigur nýju smáflokkanna. Reyndar sluppu Píratar inn fyrir girðingu og var það vel. Píratar nutu þess að komast snemma yfir 5% þröskuldinn í skoðanakönnunum og fengu þess vegna meiri umfjöllun en aðrir nýir flokkar. Að sama skapi hurfu önnur ný framboð í flokkinn ”aðrir” og urðu því lítt áberandi. Skoðanakannanir eru mjög skoðanamyndandi og ætti að banna þær nokkrum vikum fyrir kjördag. Annað sem gerir skoðanakannanir ákaflega leiðinlegar er að blaðamenn ræða þær út í það óendanlega í hverjum fréttatímanum á fætur öðrum og öll viti borin stjórnmálaumræða hverfur.

Sú hugmynd fæddist snemma í Búsáhaldarbyltingunni að stemma þyrfti stigu við valdi spillts fjórflokks. Til að framkvæma það án blóðsúthellinga og með lýðræðislegum aðferðum yrðu menn að komast til valda eftir núverandi kosningakerfi. Þar sem 5% þröskuldurinn hefur mikil áhrif í bland með skoðanamyndandi skoðanakönnunum þá væri best að allir sameinuðust, amk væri best að hafa bara eitt slíkt framboð til að safna atkvæðunum í einn pott. Síðan næði slíkt framboð völdum og afnæmi 5% regluna og þá gætu allir boðið fram í litlum framboðum næst. Borgarahreyfingin var m.a. stofnuð í þessum tilgangi á sínum tíma.

Viss biðstaða varð síðan í kjölfarið eftir myndun fyrstu hreinu vinstri stjórnar Íslands með góðan meirihluta á Alþingi auk búnka af kosningaloforðum. Liðlega ári eftir þá valdatöku varð það ljóst að vinstri stjórnin var akkúrat engin ógn við auðvaldið í landinu og henti borgurum landsins fyrir ljónin eins og ekkert væri. Þar með hófust á ný umræður um nýtt sameiginlegt framboð til höfuðs fjórflokknum.

Stofnaður var samráðshópur sem gekk undir vinnuheitinu Breiðfylkingin. Reynt var að bjóða öllum sem unnið höfðu í grasrótinni. Eftir nokkra mánaða vinnu fæddist Dögun í mars 2012. Því miður vildi Lilja Mósesdóttir ekki vera með og stofnaði Samstöðu. Sá flokkur bauð síðan aldrei til þings. Birgitta hætti með okkur í Dögun og tók þátt í stofnun á flokki Pírata. Lýður Árnason var lengi með okkur í Dögun en þegar einsýnt var að Þorvaldur Gylfason ætti ekki samleið með okkur  þá hætti Lýður og stofnaði Lýðræðisvaktina fyrir Þorvald. Eins og flestum ætti að vera kunnugt þá vildi  Þorvaldur ekki afnema verðtrygginguna en það var hluti af kjarnastefnu Dögunar og því ekki nein verslunarvara af okkar hálfu.

Síðan kom Presturinn úr Holti sem vildi bjarga heimilunum. Þrátt fyrir að Dögun hafði það sem meginþema og þrír af oddvitum Dögunar hafa verið fyrrverandi stjórnarmeðlimir í Hagsmunasamtökum heimilanna þá sá hann ekki ástæðu til að vinna með okkur. Sturla Jónasson vildi einnig dreifa atkvæðunum með sínu framboði þrátt fyrir að vera ötull baráttumaður skuldugra heimila. Húmanistar og Regnboginn vildu líka vera sér.

Albaníu Valdi stofnaði síðan Alþýðufylkinguna. Þar sem hann rak hreinustu vinstri stefnuna í þessum kosningum hefði ég talið hann góðan kost fyrir sanntrúaða vinstri menn. Sérstaklega eftir að Samfylkingin og Vinstri grænir eru búnir að sanna það í eitt skipti fyrir öll að þeir eru vinir auðvaldsins.

Alveg fram í rauðan dauðann reyndi Dögun að sameina öll þessi atkvæði en allt kom fyrir ekki, menn vildu endilega bjóða fram klofið.

Hvað um það svona er þetta og svona fór þetta. Eftir stendur fjórflokkurinn óhaggaður og þessi atlaga mistókst. Það sem er mikilvægast er að gera sér grein fyrir að svona vildu kjósendur hafa þetta. Ef mikill vilji hefði verið meðal kjósenda að breyta þá hefðu þeir kosið á annan hátt. Ef eingöngu hefði verið einn flokkur í framboði gegn fjórflokknum og allir fyrrnefndir aðilar unnið saman er aldrei að vita hvað hefði getað gerst, kannski 10-20% flokkur, hver veit.

Það sem er aftur á móti ljóst er að kosningarnar núna eru enn ein staðfestingin á því sem gerst hefur margsinnis áður. Það verður ekki bylting meðan kjósendur eru saddir.

Eftir sem áður ber ég enga ábyrgð, því ég hef aldrei kosið ríkisstjórn á Íslandi og er þess vegna hér eftir sem áður stikkfrí, ykkar er völlurinn.

Samkvæmt skoðanakönnunum þá stefnir í að fjórflokkurinn haldi sínum völdum. Við getum þar með sagt að Búsáhaldarbyltingunni sé lokið. Reyndar er hugsanlegt að Vinstri grænir fylli Austurvöll að nýju ef D og B mynda næstu ríkisstjórn. Það virðist fara þeim best að öskra á auðvaldið utan girðingar en að hjóla í það á Alþingi.

Dögun var stofnuð til að sameina alla þá sem vildu gefa fjórflokknum frí. Meginástæðan er að fjórflokkurinn er verkfæri séhagsmunaaðila eða auðvalds eins og það hefur lengstum verið kallað. Tilraunin mistókst. Lilja Mósesdóttir vildi stofna sinn flokk, Birgitta vildi stofna sinn flokk og Lýður vildi stofna sinn flokk. Sturla vildi stofna sinn flokk, Halldór í Holti vildi stofna sinn flokk og svo framveigis.

Hugmyndin var að sameinast fyrir þessar kosningar og komast til valda. Afnema 5% þröskuldinn ásamt fleiri umbótamálum. Síðan væri hægt að bjóða fram seinna í mörgum litlum flokkum sem kæmu sínum mönnum að.

Líf Búsáhaldarbyltingarinnar er í höndum þjóðarinnar á laugardaginn. Var henni ekki stefnt gegn fjórflokknum og spillingunni, ég bara spyr.

Dögun er valmöguleiki því við í Dögun ætlum að hjóla í sérhagsmunahópana í anda Búsáhaldarbyltingarinnar, kjóstu X-T.

Uppboð á heimilum fólks er algengt á Íslandi í dag, um 3 á dag að meðaltali. Þetta er gert til að tryggja endurheimtur fjármagns fjármagnseigenda. Afleiðingarnar eru skelfilegar fyrir viðkomandi fjölskyldur. Þetta er ekki velferð í verki. Þetta ætlar Dögun að stöðva.

Á öðrum vettvangi eru fjármagnseigendur að reyna að hámarka fé sitt og er ég þá að hugsa um svokallaða snjóhengju. Ef hún verður losuð þá munu Íslendingar þurfa að taka á sig allan gjaldeyrisvaraforðann og meira til. Skuldir okkar munu margfaldast, krónan falla og ný kreppa bresta á hér á landi.

Dögun hafnar þessum hugsunarhætti eða sértrú að fjármagnseigendur eigi einhvern sérrétt eða meiri umhyggju en venjulegar manneskjur. Fjármagnseigendur eru oftast að höndla með umfram fjármagn en fjölskyldur á Íslandi eru að berjast fyrir aleigu sinni. Á þessu er mikill munur. Við í Dögun tökum afstöðu með lántakendum, þess vegna og ef þarf á kostnað lánveitandans. Þess vegna viljum við m.a. fara skiptigengisleiðina(þýsku leiðin) við að losa um snjóhengjuna. Sú leið hefur reynst vel.

Fyrir stafni í íslenskri pólitík eru mörg vandamál og þau eru rædd en á einhvern hátt á almenningur erfitt með að ná alvarleikanum. Sennilega er of mikið suð í umræðunni. Það kom fram í skýrslu Seðlabanka Íslands í mars að við munum ekki getað staðið í skilum með afborganir af lánum Íslands á næstu árum. Að sjálfsögðu á slík niðurstaða að heltaka íslenska pólitík í dag en gerir það ekki.

Dögun hefur bent á þetta fyrir alllöngu síðan og vill mæta þessu vandamáli með því að reyna að endursemja um skuldir okkar. Það er raunhæft og sjálfsagt fyrsta skref. Því miður snýst hin pólitíska umræða um mörg önnur atriði sem munu aldrei verða á dagskrá ef við leysum ekki þetta skuldavandamál fyrst. Það ætti að vera öllum ljóst.

Vandamálið er að vandamálið er ekki viðurkennt en það hverfur ekki þrátt fyrir það, því miður.

Washington's clumsy efforts to de-legitimise Venezuela's election mark a escalation of its push for regime change

While most of the news on Venezuela in the week since the 14 April presidential election focused on the efforts of losing candidate Henrique Capriles to challenge the results, another campaign, based in Washington, was quite revealing – and the two were most definitely related. Without Washington's strong support – the first time it had refused to recognise a Venezuelan election result – it is unlikely that Capriles would have joined the hardcore elements of his camp in pretending that the election was stolen.

Washington's efforts to de-legitimise the election mark a significant escalation of US efforts at regime change in Venezuela. Not since its involvement in the 2002 military coup has the US government done this much to promote open conflict in Venezuela. When the White House first announced on Monday that a 100% audit of the votes was "an important, prudent and necessary step", this was not a genuine effort to promote a recount.

It amounted to telling the government of Venezuela what was necessary to make their elections legitimate. They also had to know that it would not make such a recount more likely. And this was also their quick reply to Nicolás Maduro's efforts, according to the New York Times of 15 April, to reach out to the Obama administration for better relations through former Clinton energy secretary, Bill Richardson.

But the Obama team's effort failed miserably. On Wednesday, the government of Spain, Washington's only significant ally supporting a "100% audit" reversed its position and recognised Maduro's election. Then the secretary general of the Organisation of American States (OAS), José Miguel Insulza, backed off his prior alignment with the Obama administration and recognised the election result.

It was not just the left governments of Argentina, Brazil, Ecuador, Bolivia, Uruguay and others that had quickly congratulated Maduro on his victory; Mexico, Colombia, the Dominican Republic, Guatemala, Haiti and other non-left governments had joined them. The Obama administration was completely isolated in the world.

Washington's clumsy efforts also helped highlight the election as an issue of national sovereignty, something that is deeply cherished in the region. "Americans should take care of their own business a little and let us decide our own destiny," said Lula da Silva at a rally in Brazil. Of course, there were screaming ironies: George W Bush "defeated" Gore in 2000, losing the popular vote and "winning" Florida officially by perhaps 900 votes with no official recount.

But the demand for a recount in Venezuela was farcical from the beginning. Voters mark their choice by pressing a touch screen on a computer, which prints out a receipt of the vote. The voter checks the receipt and deposits it in a ballot box. When the polls close, 53% of the machines are randomly selected and their results compared with the paper, in front of witnesses from all sides. There were no reports of mismatches, so far not even from the opposition camp.

The opposition representative on the national electoral council, Vicente Díaz, acknowledged that he had "no doubt" that the vote count was accurate. "No doubt" is an understatement. My colleague David Rosnick calculated the probability that extending the audit to the remaining 47% of machines could change the result of the election: about one in 25 thousand trillion.

On Thursday night, Venezuela's CNE agreed to do a complete audit of the remaining votes and Capriles called off his protests. But it's not clear what the audit entails. The legal vote in Venezuela is the machine vote (as in parts of the United States where there is electronic voting); the paper receipt is not a vote, and it's not clear that it would be possible to audit the remaining votes in the way that the first 53% were audited on site.

On Wednesday, secretary of state John Kerry, affirming before Congress the US refusal to recognise Venezuela's elections, referred to Latin America as the United States's "back yard". Oops. Well, the contempt was obvious anyway, no?

• Venezuela
• Americas
• US foreign policy
• Nicolás Maduro
• John Kerry
• United States

Það eru margir í nettu áfalli yfir því að það virðist stefna í valdatöku Sjálfstæðis- og Framsóknarmanna eftir kosningar. Þeir hafa hingað til staðið með þeim öflum í þjóðfélaginu sem stjórna í valdi auðs. Hjá þeirri valdastétt verða hagsmunir almennings oftast afgangsstærð. Sjálfstæðisflokkurinn er víst bara reynslunni ríkari en annars óbreyttur.

Þar með getum við gengið að því sem vísu að allar breytingar á stjórn fiskveiða eða útdeilingu á kvóta verði núverandi kvótagreifum þóknanlegar. Að breyta þessu kerfi er eitt af aðalatriðum í stefnu Dögunar og er þess vegna í kjarnastefnu hennar. Við viljum stokka upp stjórn fiskveiða til að auka afla og, við viljum frjálsar handfæraveiðar, við viljum að þjóðin fái mun meira í sinn hlut af þessari auðlind. Eða eins og segir í stefnu Dögunar:

• Að fullt jafnræði verði í aðgengi að veiðiheimildum.
• Að greitt verði auðlindagjald fyrir afnotin sem renni til ríkis og sveitarfélaga.
• Að framsal, framleiga og veðsetning veiðiheimilda verði óheimil.
• Að aflahlutur sjávarbyggða sé tryggður og hluti veiðileyfa svæðisbundinn.
• Að öllum nýtanlegum afla sé landað og enginn hvati verði til brottkasts m.a. með því að kvótasettum fisktegundum verði fækkað.
• Að fjárhags- og rekstrarlegur aðskilnaður sé tryggður milli veiða og fiskvinnslu, allur afli fari á markað og verðmyndun sé 100% bundin fiskmörkuðum.
• Að veiðiráðgjöf verði endurskoðuð og fleiri aðilar komi að ráðgjöfinni.
• Að handfæraveiðar verði frjálsar.
• Að settar verði framfylgjanlegar reglur um umgengni við auðlindina og hafsbotninn til að stuðla að endurnýjun, sjálfbærni og notkun umhverfisvænni veiðarfæra og aðferða við veiðar.

Fjórflokkurinn vill ekki né getur komið þessum breytingum á þrátt fyrir yfirgnæfandi vilja þjóðarinnar. Þess vegna skaltu kjósa Dögun, X-T, ef þú vilt raunverulegar breytingar.

Kjósendur hafa mismunandi ástæður fyrir því að kjósa þennan eða hinn flokkinn. Sumir eru vinstri menn og leggja áherslu á að velferðakerfið gefi öllum sem líkust kjör til að þroskast og dafna. Aðrir eru hægri menn og vilja frelsi einstaklingsins til að græða á daginn og.. Jafnvel eru til menn sem trúa því að það komi þeim efnaminni til góða. Síðan er til fólk sem mismunandi blanda af þessu öllu.

Það sorglega er að allir hóparnir eru arðrændir og þeir virðast vera sáttir við það. Að minnsta kosti kvarta þeir ekki en halda áfram að auka(vinstri) eða lækka(hægri) skatta á samborgurum sínum. Hinn raunverulegi arðræningi horfir á og sér að leikföngin virka vel  og þjóna sínum tilgangi. Það er engin hætta á því að allir sameinist gegn mér, þess vegna fann ég upp hægri og vinstri ekki satt?

Hinn raunverulegi arðræningi eru þeir sem búa til peningana okkar sem skuld. Það eru bankarnir sem gera það og hafa einkaleyfi á því. Þess vegna þurfa allir verkamenn að vinna aukalega til að borga fyrir peninga sem búnir eru til sem skuld. Þess vegna þurfa fyrirtækjaeigendur að eiga meiri afgang í sínu fyrirtæki til að borga fyrir peninga sem eru búnir til sem skuld.

Á Íslandi hafa bankarnir fóðrað fjórflokkinn beint eða með milliliðum og tryggt sér vinnufrið. Þau framboð sem bönkunum steðjar hætta af hafa skipt sér í margar smáfylkingar því bankarnir voru svo heppnir að ágreiningur var næg ástæða til að láta Ísland sigla sinn sjó. Við í Dögun lögðum upp með það að sameina alla en það mistókst. Þar með virðist sem fjórflokkurinn muni sigla næsta tryggur áfram. Kjósandi góður þú getur að minnsta kosti lágmarkað skaðann af brotabrölti okkar og sleppt því að kjósa fjórflokkin. Að sjálfsögðu mæli ég með Dögun.

Almenningur er grálúsugur eftir samveru sína við fjórflokkinn á liðnum kjörtímabilum. Öllu má svo sem venjast og þótti kannski ekki tiltökumál í gamla daga. Við ættum þó að þekkja hann af verkum sínum og það ætti að leiða okkur að öðrum valmöguleikum.

Tel að fólk eigi að kjósa T núna í kosningunum en forðast gamla settið, fjórflokkinn.

Það krefst hugrekkis af hálfu kjósenda að kjósa nýja flokka. Læt fylgja hér með góða upptöku þar sem sérstaða Dögunar er skýrð vel út í stuttu máli.