Gunnar Skúli bloggar

Það að íslensk vinstri stjórn með stórhuga áætlanir varð að smjöri í höndum fjármálavaldsins er ekki einstakur atburður, mun frekar endurtekin saga. Slíkt hefur gerst í öðrum löndum margsinnis.

Jean-Claude Juncker, forsætisráðherra Lúxemborgar gefur góða lýsingu á þessum raunveruleika í viðtali sem er sagt frá í Speglinum. Þar segir hann að hópur valdamestu manna innan Evrópusambandsins hafi verið nær valdalausir gagnvart bönkunum, þ.e. þeir urðu að sméri.

Ef ESB situr og stendur eins og bankarnir segja þá er ekki skrítið að Jóhanna geri það líka.

Við erum ekki lengur að tala um  óeðlilega samvinnu milli fjármagns og stjórnmála heldur að stjórnmálamenn taki við fyrirmælum frá bönkum og öðrum fjármálafyrirtækjum. Í raun er lýðræðið liðið umdir lok.

Ef almenningur vill breytingar verður hann fyrst að skilgreina vald bankanna og svifta þá síðan því valdi og flytja það til almennings. Þangað til verður engin breyting á valdaleysi kjörinna fulltrúa okkar og ekkert raunverulegt lýðræði í boði. Í raun nánast tómt mál að ræða pólitík þangað til því er lokið.

Er að hlusta á útvarpsþátt frá 1958 þar sem Sigurður Magnússon rifjar upp fyrstu fyrsta Maí gönguna 35 árum áður. Í raun hefur ekki svo mikið breyst, sömu kröfur og sama umtal. Mogginn taldi 40 kröfumenn en Alþýðublaðið 5000, aðallega vegna þess að þeir töldu konur og börn með en Mogginn ekki.  Konur vildu sömu laun og karlar og sv fr.. Það kom einnig fram að almenningur var feiminn við að taka þátt í göngunni en margir horfðu á gönguna. Almenningur er enn hræddur við að taka þátt í mótmælum nema þau séu orðin almennt viðurkennd.

Þrátt fyrir það eru lífskjör og samtrygging allt önnur í dag en þá, þannig að mikið hefur nú áunnist. Þrátt fyrir það er hægt að endurflytja ræðuna frá 1923 með minniháttar breytingum í dag. Alltaf er nú baráttan eins og um sömu grundvallarmál. Framganga sögunnar er ekki jafnt og þétt uppá við heldur upp og niður. Í dag erum við að missa ýmis réttindi sem hafa áunnist. Sést það best í löndum suður-Evrópu þar sem er verið að gera þau meira ”samkeppnishæf” við önnur lönd, þ.e. láglaunalönd þar sem saumastofur hrynja eða brenna.

Í fyrstu ræðunni kemur fram gagnrýni á ”heimska borgara” en þeir eru þeir sem telja sig örlítið fínni en verkamennirnir og kynna sér ekki málin nægjanlega vel. Ef allir skynjuðu stöðu sína rétt þá væri mun meiri samstaða en ekki sundrung. Draumurinn um einn jafnaðarmannaflokk kemur glöggt fram eins og er enn þann dag í dag. Í dag segjum við að 99% eigi að sameinast gegn eina prósentinu sem á allt og ræður öllu, m.a. örlögum okkar.

Í ljósi þess að valdið er enn á sama stað og 1923, vegna þess að enn er barist um sömu grundvallarmálin og flest allt er sér líkt. Þá vaknar sú spurning hvort baráttan sé á röngu spori. Þegar auk þess er haft í huga að þegar Íslendingar fengu sterka vinstri sjórn með góðan meirihluta þá skalf hún og nötraði af ótta við valdið. Erum við að berjast mest hvert við annað og hið raunverulega vald er stikkfrí?

Var að hugsa um að blogga eina sjálfhverfa besservissera bloggfærslu, svona eina óþolandi.

Þegar ég segi fjórflokkinn þá er Björt Framtíð inní því mengi því ég tel hana bara vera skúffu fyrir óánægða Samfylkingarmenn.

Kosningaúrslitin núna eru sigur fortíðarinnar og ósigur nýju smáflokkanna. Reyndar sluppu Píratar inn fyrir girðingu og var það vel. Píratar nutu þess að komast snemma yfir 5% þröskuldinn í skoðanakönnunum og fengu þess vegna meiri umfjöllun en aðrir nýir flokkar. Að sama skapi hurfu önnur ný framboð í flokkinn ”aðrir” og urðu því lítt áberandi. Skoðanakannanir eru mjög skoðanamyndandi og ætti að banna þær nokkrum vikum fyrir kjördag. Annað sem gerir skoðanakannanir ákaflega leiðinlegar er að blaðamenn ræða þær út í það óendanlega í hverjum fréttatímanum á fætur öðrum og öll viti borin stjórnmálaumræða hverfur.

Sú hugmynd fæddist snemma í Búsáhaldarbyltingunni að stemma þyrfti stigu við valdi spillts fjórflokks. Til að framkvæma það án blóðsúthellinga og með lýðræðislegum aðferðum yrðu menn að komast til valda eftir núverandi kosningakerfi. Þar sem 5% þröskuldurinn hefur mikil áhrif í bland með skoðanamyndandi skoðanakönnunum þá væri best að allir sameinuðust, amk væri best að hafa bara eitt slíkt framboð til að safna atkvæðunum í einn pott. Síðan næði slíkt framboð völdum og afnæmi 5% regluna og þá gætu allir boðið fram í litlum framboðum næst. Borgarahreyfingin var m.a. stofnuð í þessum tilgangi á sínum tíma.

Viss biðstaða varð síðan í kjölfarið eftir myndun fyrstu hreinu vinstri stjórnar Íslands með góðan meirihluta á Alþingi auk búnka af kosningaloforðum. Liðlega ári eftir þá valdatöku varð það ljóst að vinstri stjórnin var akkúrat engin ógn við auðvaldið í landinu og henti borgurum landsins fyrir ljónin eins og ekkert væri. Þar með hófust á ný umræður um nýtt sameiginlegt framboð til höfuðs fjórflokknum.

Stofnaður var samráðshópur sem gekk undir vinnuheitinu Breiðfylkingin. Reynt var að bjóða öllum sem unnið höfðu í grasrótinni. Eftir nokkra mánaða vinnu fæddist Dögun í mars 2012. Því miður vildi Lilja Mósesdóttir ekki vera með og stofnaði Samstöðu. Sá flokkur bauð síðan aldrei til þings. Birgitta hætti með okkur í Dögun og tók þátt í stofnun á flokki Pírata. Lýður Árnason var lengi með okkur í Dögun en þegar einsýnt var að Þorvaldur Gylfason ætti ekki samleið með okkur  þá hætti Lýður og stofnaði Lýðræðisvaktina fyrir Þorvald. Eins og flestum ætti að vera kunnugt þá vildi  Þorvaldur ekki afnema verðtrygginguna en það var hluti af kjarnastefnu Dögunar og því ekki nein verslunarvara af okkar hálfu.

Síðan kom Presturinn úr Holti sem vildi bjarga heimilunum. Þrátt fyrir að Dögun hafði það sem meginþema og þrír af oddvitum Dögunar hafa verið fyrrverandi stjórnarmeðlimir í Hagsmunasamtökum heimilanna þá sá hann ekki ástæðu til að vinna með okkur. Sturla Jónasson vildi einnig dreifa atkvæðunum með sínu framboði þrátt fyrir að vera ötull baráttumaður skuldugra heimila. Húmanistar og Regnboginn vildu líka vera sér.

Albaníu Valdi stofnaði síðan Alþýðufylkinguna. Þar sem hann rak hreinustu vinstri stefnuna í þessum kosningum hefði ég talið hann góðan kost fyrir sanntrúaða vinstri menn. Sérstaklega eftir að Samfylkingin og Vinstri grænir eru búnir að sanna það í eitt skipti fyrir öll að þeir eru vinir auðvaldsins.

Alveg fram í rauðan dauðann reyndi Dögun að sameina öll þessi atkvæði en allt kom fyrir ekki, menn vildu endilega bjóða fram klofið.

Hvað um það svona er þetta og svona fór þetta. Eftir stendur fjórflokkurinn óhaggaður og þessi atlaga mistókst. Það sem er mikilvægast er að gera sér grein fyrir að svona vildu kjósendur hafa þetta. Ef mikill vilji hefði verið meðal kjósenda að breyta þá hefðu þeir kosið á annan hátt. Ef eingöngu hefði verið einn flokkur í framboði gegn fjórflokknum og allir fyrrnefndir aðilar unnið saman er aldrei að vita hvað hefði getað gerst, kannski 10-20% flokkur, hver veit.

Það sem er aftur á móti ljóst er að kosningarnar núna eru enn ein staðfestingin á því sem gerst hefur margsinnis áður. Það verður ekki bylting meðan kjósendur eru saddir.

Eftir sem áður ber ég enga ábyrgð, því ég hef aldrei kosið ríkisstjórn á Íslandi og er þess vegna hér eftir sem áður stikkfrí, ykkar er völlurinn.

Samkvæmt skoðanakönnunum þá stefnir í að fjórflokkurinn haldi sínum völdum. Við getum þar með sagt að Búsáhaldarbyltingunni sé lokið. Reyndar er hugsanlegt að Vinstri grænir fylli Austurvöll að nýju ef D og B mynda næstu ríkisstjórn. Það virðist fara þeim best að öskra á auðvaldið utan girðingar en að hjóla í það á Alþingi.

Dögun var stofnuð til að sameina alla þá sem vildu gefa fjórflokknum frí. Meginástæðan er að fjórflokkurinn er verkfæri séhagsmunaaðila eða auðvalds eins og það hefur lengstum verið kallað. Tilraunin mistókst. Lilja Mósesdóttir vildi stofna sinn flokk, Birgitta vildi stofna sinn flokk og Lýður vildi stofna sinn flokk. Sturla vildi stofna sinn flokk, Halldór í Holti vildi stofna sinn flokk og svo framveigis.

Hugmyndin var að sameinast fyrir þessar kosningar og komast til valda. Afnema 5% þröskuldinn ásamt fleiri umbótamálum. Síðan væri hægt að bjóða fram seinna í mörgum litlum flokkum sem kæmu sínum mönnum að.

Líf Búsáhaldarbyltingarinnar er í höndum þjóðarinnar á laugardaginn. Var henni ekki stefnt gegn fjórflokknum og spillingunni, ég bara spyr.

Dögun er valmöguleiki því við í Dögun ætlum að hjóla í sérhagsmunahópana í anda Búsáhaldarbyltingarinnar, kjóstu X-T.

Uppboð á heimilum fólks er algengt á Íslandi í dag, um 3 á dag að meðaltali. Þetta er gert til að tryggja endurheimtur fjármagns fjármagnseigenda. Afleiðingarnar eru skelfilegar fyrir viðkomandi fjölskyldur. Þetta er ekki velferð í verki. Þetta ætlar Dögun að stöðva.

Á öðrum vettvangi eru fjármagnseigendur að reyna að hámarka fé sitt og er ég þá að hugsa um svokallaða snjóhengju. Ef hún verður losuð þá munu Íslendingar þurfa að taka á sig allan gjaldeyrisvaraforðann og meira til. Skuldir okkar munu margfaldast, krónan falla og ný kreppa bresta á hér á landi.

Dögun hafnar þessum hugsunarhætti eða sértrú að fjármagnseigendur eigi einhvern sérrétt eða meiri umhyggju en venjulegar manneskjur. Fjármagnseigendur eru oftast að höndla með umfram fjármagn en fjölskyldur á Íslandi eru að berjast fyrir aleigu sinni. Á þessu er mikill munur. Við í Dögun tökum afstöðu með lántakendum, þess vegna og ef þarf á kostnað lánveitandans. Þess vegna viljum við m.a. fara skiptigengisleiðina(þýsku leiðin) við að losa um snjóhengjuna. Sú leið hefur reynst vel.

Fyrir stafni í íslenskri pólitík eru mörg vandamál og þau eru rædd en á einhvern hátt á almenningur erfitt með að ná alvarleikanum. Sennilega er of mikið suð í umræðunni. Það kom fram í skýrslu Seðlabanka Íslands í mars að við munum ekki getað staðið í skilum með afborganir af lánum Íslands á næstu árum. Að sjálfsögðu á slík niðurstaða að heltaka íslenska pólitík í dag en gerir það ekki.

Dögun hefur bent á þetta fyrir alllöngu síðan og vill mæta þessu vandamáli með því að reyna að endursemja um skuldir okkar. Það er raunhæft og sjálfsagt fyrsta skref. Því miður snýst hin pólitíska umræða um mörg önnur atriði sem munu aldrei verða á dagskrá ef við leysum ekki þetta skuldavandamál fyrst. Það ætti að vera öllum ljóst.

Vandamálið er að vandamálið er ekki viðurkennt en það hverfur ekki þrátt fyrir það, því miður.

Það eru margir í nettu áfalli yfir því að það virðist stefna í valdatöku Sjálfstæðis- og Framsóknarmanna eftir kosningar. Þeir hafa hingað til staðið með þeim öflum í þjóðfélaginu sem stjórna í valdi auðs. Hjá þeirri valdastétt verða hagsmunir almennings oftast afgangsstærð. Sjálfstæðisflokkurinn er víst bara reynslunni ríkari en annars óbreyttur.

Þar með getum við gengið að því sem vísu að allar breytingar á stjórn fiskveiða eða útdeilingu á kvóta verði núverandi kvótagreifum þóknanlegar. Að breyta þessu kerfi er eitt af aðalatriðum í stefnu Dögunar og er þess vegna í kjarnastefnu hennar. Við viljum stokka upp stjórn fiskveiða til að auka afla og, við viljum frjálsar handfæraveiðar, við viljum að þjóðin fái mun meira í sinn hlut af þessari auðlind. Eða eins og segir í stefnu Dögunar:

• Að fullt jafnræði verði í aðgengi að veiðiheimildum.
• Að greitt verði auðlindagjald fyrir afnotin sem renni til ríkis og sveitarfélaga.
• Að framsal, framleiga og veðsetning veiðiheimilda verði óheimil.
• Að aflahlutur sjávarbyggða sé tryggður og hluti veiðileyfa svæðisbundinn.
• Að öllum nýtanlegum afla sé landað og enginn hvati verði til brottkasts m.a. með því að kvótasettum fisktegundum verði fækkað.
• Að fjárhags- og rekstrarlegur aðskilnaður sé tryggður milli veiða og fiskvinnslu, allur afli fari á markað og verðmyndun sé 100% bundin fiskmörkuðum.
• Að veiðiráðgjöf verði endurskoðuð og fleiri aðilar komi að ráðgjöfinni.
• Að handfæraveiðar verði frjálsar.
• Að settar verði framfylgjanlegar reglur um umgengni við auðlindina og hafsbotninn til að stuðla að endurnýjun, sjálfbærni og notkun umhverfisvænni veiðarfæra og aðferða við veiðar.

Fjórflokkurinn vill ekki né getur komið þessum breytingum á þrátt fyrir yfirgnæfandi vilja þjóðarinnar. Þess vegna skaltu kjósa Dögun, X-T, ef þú vilt raunverulegar breytingar.

Kjósendur hafa mismunandi ástæður fyrir því að kjósa þennan eða hinn flokkinn. Sumir eru vinstri menn og leggja áherslu á að velferðakerfið gefi öllum sem líkust kjör til að þroskast og dafna. Aðrir eru hægri menn og vilja frelsi einstaklingsins til að græða á daginn og.. Jafnvel eru til menn sem trúa því að það komi þeim efnaminni til góða. Síðan er til fólk sem mismunandi blanda af þessu öllu.

Það sorglega er að allir hóparnir eru arðrændir og þeir virðast vera sáttir við það. Að minnsta kosti kvarta þeir ekki en halda áfram að auka(vinstri) eða lækka(hægri) skatta á samborgurum sínum. Hinn raunverulegi arðræningi horfir á og sér að leikföngin virka vel  og þjóna sínum tilgangi. Það er engin hætta á því að allir sameinist gegn mér, þess vegna fann ég upp hægri og vinstri ekki satt?

Hinn raunverulegi arðræningi eru þeir sem búa til peningana okkar sem skuld. Það eru bankarnir sem gera það og hafa einkaleyfi á því. Þess vegna þurfa allir verkamenn að vinna aukalega til að borga fyrir peninga sem búnir eru til sem skuld. Þess vegna þurfa fyrirtækjaeigendur að eiga meiri afgang í sínu fyrirtæki til að borga fyrir peninga sem eru búnir til sem skuld.

Á Íslandi hafa bankarnir fóðrað fjórflokkinn beint eða með milliliðum og tryggt sér vinnufrið. Þau framboð sem bönkunum steðjar hætta af hafa skipt sér í margar smáfylkingar því bankarnir voru svo heppnir að ágreiningur var næg ástæða til að láta Ísland sigla sinn sjó. Við í Dögun lögðum upp með það að sameina alla en það mistókst. Þar með virðist sem fjórflokkurinn muni sigla næsta tryggur áfram. Kjósandi góður þú getur að minnsta kosti lágmarkað skaðann af brotabrölti okkar og sleppt því að kjósa fjórflokkin. Að sjálfsögðu mæli ég með Dögun.

Almenningur er grálúsugur eftir samveru sína við fjórflokkinn á liðnum kjörtímabilum. Öllu má svo sem venjast og þótti kannski ekki tiltökumál í gamla daga. Við ættum þó að þekkja hann af verkum sínum og það ætti að leiða okkur að öðrum valmöguleikum.

Tel að fólk eigi að kjósa T núna í kosningunum en forðast gamla settið, fjórflokkinn.

Það krefst hugrekkis af hálfu kjósenda að kjósa nýja flokka. Læt fylgja hér með góða upptöku þar sem sérstaða Dögunar er skýrð vel út í stuttu máli.

Núna sveiflast pendúllinn til baka hjá íslenskum kjósendum. Framsóknar- og Sjálfstæðisflokkurinn  virðast ætla að sitja í næstu ríkisstjórn. Sjálfsagt ýmsar skýringar á því en ég verð þó að kvarta yfir skorti á sögulegu samhengi. Það var þetta með vín á gamla belgi; ”Og enginn lætur nýtt vín á gamla belgi, því þá sprengir vínið belgina, og vínið ónýtist og belgirnir. Nýtt vín er látið á nýja belgi.” Markúsarguðspjall 2:22.

Við í Dögun stofnuðum nýjan belg, þ.e. Dögun og settum ýmislegt í hann. Fyrir utan framúrskarandi frambjóendur þá er það stefnan sem er verðmætust og við ætlum að standa við hana.

Það sem er einna mikilvægast er að við teljum núverandi ríkisfjármál ekki sjálfbær og þar þurfi að grípa til róttækra aðgerða. Við verðum að endursemja um skuldir okkar því við eigum ekki fyrir þeim í nánustu framtíð. Þetta atriði er afgerandi hvernig tekst til að framkvæma annað.

Það er kvartað yfir því að þessi staða ríkissjóðs sé ekki þungamiðja pólitískrar umræðu fyrir þessar kosningar. Það er skiljanlegt því svona svartsýni er ekki vel til fallin að afla sér atkvæða. Svona er það nú samt og má lesa um það á heimasíðu Seðlabanka Íslands. Það er nú ekki meira leyndó en það.

Að vera ekki borgunarmaður lamar allt annað og því ætlum við í Dögun að reyna að semja um skuldrinar svo við getum gert eitthvað meira. Varla flokkast það undir trollerí eða töfrahatta kæri kjósandi.

Svona til frekari skýringa á stefnu Dögunar í efnahagsmálum er hér gott myndband með Þórði Birni frambjóðenda Dögunar:

http://www.youtube.com/watch?v=ymJJC3pNjBk

Það er tekist á um landið okkar. Fjármagnseigendur vilja fá sitt það er sinn hlut í gömlu bönkunum, snjóhengjuna og fleira. Við eigum engan gjaldeyri til þess. Þá verðum við að nota gjaldeyrisvaraforða AGS og þá er hann orðin okkar skuld. Þar sem við eigum ekki einu sinni gjaldeyri til að standa í skilum á skuldum okkar þá er slík ráðstöfun óðs manns æði.

Við verðum að gera okkur grein fyrir því að fjármagnseigendur blésu upp bólu hér til að græða fyrir hrun og höfðu eigin gróða að leiðarljósi en ekki almannahag frekar en opinberir aðilar sem töluðu bara um veislur hér og þar. Nemum staðar og skynjum að þetta atferli var glæpur gagnvart þjóðinni og ekki hefur vottað fyrir iðrun.

Núverandi fjórflokkur hefur gengið erinda fjármagnseigenda í nútíð og fortíð og þess vegna eru allar líkur á því að svo verði áfram. Ef fjórflokkurinn kemst aftur til valda verður hag almenningss fórnað fyrir hag fjármagnseigenda, það er nokkuð víst. Sviðsmyndin verður þá þjóð sem er föst á önglinum. Mjög skuldsett og sífelld þörf á nýjum lánum og lánalínum frá AGS. Þjóð sem verður að skera mjög mikið niður í velferðinni, meira en nú. Þjóð sem verður að auka samkeppnishæfni sína með því að kasta fyrir borð öllum réttindum sem unnist hafa í áranna rás með verkalýðsbaráttu foreldra okkar og foreldra þeirra. Þjóð sem verður að sætta sig við allt fleiri álbræðslur og að vinna í þeim til að borga skuldir. Skuldir sem komu til af græðgi fárra útvaldra.

Hvað villt þú kæri kjósandi. Vilt þú treysta atkvæði þínu hjá nýju stjórnmálaafli sem heitir Dögun sem lofar að kasta sér fyrir ljónin, fjármagnseigendur og berjast fyrir hag almennings eða ætlar þú að steypa framtíð landsins í álbræðslur á lágmarkskaupi til að borga skuldir annarra.

Þitt er valið en mundu, það er tekist á um landið okkar og það verður gert í þessum kosningum en ekki síðar.

Við vitum að Sjálfstæðis- og Framsóknarflokkurinn láta vel að stjórn banka, LÍÚ og virkjunarsinna, það kennir reynslan okkur. Rannsóknarskýrslan sagði okkur margt um það og einnig að vinnubrögðin væru afleit hjá stjórnvöldum. Núverandi kjörtímabil kenndi okkur Íslendingum líka góða lexíu. Núna vitum við að það breyttist ekkert í megindráttum við það að fá vinstri stjórn. Farið var að kröfum AGS, bankarnir endurreistir á kostnað skattgreiðenda, bönkunum gefið veiðileyfi á skuldug heimili, 3 fjölskyldur bornar út á dag og svo mætti telja áfram. Núverandi Alþingi átti ýmsa valmöguleika þegar kom að lausn ýmissa mála en fórnaði yfirleitt hagsmunum almennings fyrir sérhagsmuni fjármagns og kvótaeigenda.

Þar stöndum við í dag og það er með ólíkindum að tilfinning margra er að þingmönnum sé ekki sjálfrátt, þeim sé í raun stjórnað af sérhagsmunum fjármagnsins. Vonbrigðin eru skiljanleg og almenningur er uppgefinn á þessari pólitík.

Ég tel að mikið sé í húfi í næstu kosningum. Þeir sem taka við stjórninni munu þurfa að taka afstöðu með eða á móti almenningi. Að orða þetta á þennan hátt um kjörna fulltrúa okkar er geggjun en svona er komið fyrir okkur. Verður kröfuhöfum bankanna greitt út með lífeyri okkar. Verður snjóhengjunni hleypt út svo nota þurfi gjaldeyrisvarasjóðinn. Verður fjöldskyldum áfram kastað á dyr í þágu lánadrottna. Munu virkjanir og verksmiðjur verða viðvarandi dóp fyrir efnahaginn. Reynslan er ólygnust og hún segir okkur að fjórflokkurinn muni ekki greiða götu almennings í viðskiptum hans við sérhagsmunaöflin á Íslandi.

Kjósendur verða að axla ábyrgð og kynna sér vel þá valkosti sem eru í boði. Það er lýðræðisleg ábyrgð og skylda kjósenda, þ.e. að veita upplýst samþykki fyrir því að einhver stjórni í umboði þeirra. Ég skora á alla kjósendur að kynna sér vel stefnu Dögunar því við ætlum okkur að standa með almenningi og koma böndum á sérhagsmunaöflin. Hvers konar framtíð vilt þú fyrir þig og þína, það er í þínum höndum kæri kjósandi.

Sigurður Guðmundsson skrifar grein í Læknablaðið um hörmungar í íslenska heilbrigðiskerfinu. Á því var full þörf, vægast sagt. Ástandið er slæmt og eins og hann bendir á þá hafa bankastofnanir notið forgangs fram yfir heilbrigðisstofnanir. Þetta er vel þekkt eftir kreppur. Tökum nokkur dæmi:

• Um 1990 voru afborganir Afríkuþjóða til AGS meiri en öll útgjöld til mennta- og heilbrigðismála.
• 1998 eyddi Senegal fimm sinnum meira í afborganir til AGS en heilbrigðismála og löndin sunnan Sahara fjórum sinnum.
• Oxfam International hefur áætlað að 29,000 manns hafi látist af malaríu vegna niðurskurðar fyrirskipaðan af AGS á Filipseyjum.
• 90,000 manns hafi ekki fengið meðferð við berklum á Filipseyjum vegna niðurskurðarins.
• Dánartíðni af völdum berkla tvöfaldaðist í Rússlandi á milli 1991 til 2002-og er enn mjög aukin.
• Niðurskurðurinn í S-Evrópu núna er farinn að kosta mannslíf samkvæmt nýlegri grein í Reuters.

Til allrar hamingju erum við ekki komin á þennan stað og hér er lýst fyrir ofan og vonandi sökkvum við ekki jafn djúpt. Það er vel þekkt að Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn setur þarfir fjármagnsins ofar heilbrigðiskerfinu. Afleiðingarnar eru eins og Sigurður lýsir og síðan minni árangur og aukin dánartíðni.

Þeir sem þekktu til sögu AGS í bland við spillt stjórnvöld vissu að svona gæti farið fyrir íslensku heilbrigðiskerfi. Sumir mótmæltu og vildu að farin yrði önnur leið en margir sátu hjá. Sigurður kemur með góða skýringu á því:

”Allt þetta höfum við látið yfir okkur og sjúklinga okkar ganga án þess að við höfum hreyft verulegum andmælum. Hvernig stendur á þessu? Við erum seinþreytt til vandræða og ef til vill er langlundargeð og jafnvel meðvirkni okkur í blóð borin. Er mögulegt að þeir sem ákveða framlög til heilbrigðismála hafi gengið á lagið, og jafnvel meðvitað eða ómeðvitað misnotað þetta langlundargeð? Látið hefur verið í veðri vaka að þrátt fyrir niðurskurð sé allt í góðu gengi, fólk afkasti einfaldlega meiru, og sjúklingum sé jafnvel sinnt og áður. Þannig hefur samfélagið skilið ástand mála á spítalanum. Reyndin er því miður önnur, eins og nú er ljóst”.

Stóra spurningin er hvort of seint sé um rassinn gripið. Framundan er snjóhengjan og ýmslegt annað upp á tæpa þjóðarframleiðslu. Seðlabankinn bendir á að Íslendingar muni ekki eiga gjaldeyri til að standa í skilum með afborganir á næstu árum. Kannski fengu bankarnir allt meðan eitthvað var til og núna eru bara skuldirnar eftir. Því miður eru það dagdraumar fyrir gjaldþrota þjóð að ætla sér að byggja nýjan Landspítala.

Ég veit að það hjálpar engum að segja ”hate to say I told you so” en það hefði hjálpað mikið ef við hefðum komið í veg fyrir þá pólitík sem rekin var á liðnu kjörtímabili og líka á þar síðasta. Eins og Joseph Stiglitz sagði:

• Did any nation avoid this fate? Yes, said Stiglitz, identifying Botswana. Their trick?

                       “They told the IMF to go packing.“

Grein Sigurðar er bænaskjal til flokkanna sem bjóða fram í Alþingiskosningunum núna í apríl. Hvort læknastéttin á von á þvi að eitthvað breytist með því að höfða til góðmennsku gömlu flokkanna sem aldrei hafa sinnt heilbrigðismálum af viti skal ég láta ósagt en..

Insanity: doing the same thing over and over again and expecting different results.

Albert Einstein

Frekar myndi ég höfða til nýu framboðanna.

Ann-Louise Colgan, april 2002, African action.

Jeremy Brecher, Panic Rules: Everything you want to know about the Global Economy, by Robin Hahnel (South End Press, 1999).

Stucler D. Plos Medicine 2008

The Globalizer Who Came In From the Cold  JOE STIGLITZ: TODAY’S WINNER OF THE NOBEL PRIZE IN ECONOMICS by Greg Palast

Stundum hefur maður heyrt talað um ”realpolitik”. Það er pólitík sem inniheldur minna af hugmyndafræði og siðferðilegum vangaveltum og meira af raunsæi. Stundum er Tony Blair nefndur til sögunnar og þá í þeim tilgangi að styrkja slíka stefnu. Þessa pólitík hafa sócíaldemókratar tileinkað sér í sínum málflutningi. Gagnsemi þessarar pólitíkur er af tvennum toga. Hægt er að tala niður til allra hugsjónamanna og telja þá til óraunsæismanna og hitt að auðveldara var fyrir kratana að samsama sig með Thatcher þegar hún sagði að ”There is no alternative (TINA)”.

Í raun er tekist á um þessar áherslur í pólitík dagsins. Realpolitk stefnir á íhaldsemi með litlum breytingum nema í þágu fjármálaaflanna. Að ætla sér að afnema vertrygginguna, leiðrétta forsendubrestinn, lögleiða lágmarksframfærslu, virða náttúruna, bjarga auðlindum, breyta stjórn fiskveiða og koma á réttlæti flokkast undir óraunsæi. Oft talað um ”lýðskrum”. Þessi síbylja um realpolitik/TINA gefur þjónum fjármagnsins þau forréttindi að þurfa ekki að rökstyðja  skoðanir sínar heldur dugar að vísa í að við hin séum óraunsæ/lýðskrumarar og þeir ástundi realpolitik. Sú mikla ábyrgð sem felst í realpolitik er að kúga samborgarana í þágu forréttindahópanna. Hugsjónrafólk er í þeirri stöðu að þurfa að afsanna TINA-þvættinginn.

Hvaða raunsæi felst í afskriftum á skuldum auðstéttarinnar, milljörðum, eða þá fullri innistæðutryggingu ríka fólksins haustið 2008, þar og þá voru til nægir fjármunir og ekkert óraunsæi á ferðinni, bara realpolitik.

Ef fjórflokkurinn kemst til valda aftur á næsta kjörtímabili er mikil hætta á því að Íslandi verði stjórnað í þágu fjármagnsins næstu fjögur árin eins og síðastliðin fjögur ár. Snjóhengjan losuð á kostnað skattgreiðenda, lánadrottnar reki fólk af heimilum sínum, auðlindir í eigu stórfyrirtækja, kvótagreifar sitji að öllum hagnaði sjávarútvegsins og íslenska krónan í frjálsu falli.

Að kjósa fjórflokkinn eða Bjarta framtíð er ekki valmöguleiki fyrir þá sem vilja breytingar. Þeir verða að kjósa eitthvað annað og get ég mælt með Dögun og hvet alla til að kynna sér þann valkost.

Almenningur verður að gera sér grein fyrir að TINA var fundið upp til að þagga niður í breytingaröflunum og viðhalda völdum fjármagnsins, ef þú ert sáttur við það þá kýst þú fjórflokkinn og Bjarta framtíð, annars okkur hin.

Íslensk þjóð hefur sjaldan haft meiri möguleika en í dag. Hægt er að kjósa gamla fjórflokkinn og viðhengið Bjarta framtíð til að gulltryggja áframhaldandi pólitík um að halda völdum valdanna vegna. Hins vegar er möguleiki á því að kjósa ný framboð sem lofa því að vinna fyrir almenning og afneita tengslum við sérhagsmunaaðila. Öll framboð þurfa að komast yfir 5% þröskuldinn og er það gömul staðreynd. Af þeim sökum hafa margir unnið að því að sameina alla sem vilja raunverulegar breytingar á Íslandi allt frá hruni haustið 2008. Árangurinn af þeirri vinnu hefur orðið andstaða markmiðsins og í stað eins framboðs höfum við mörg framboð. Við höfum Dögun, Pírata, Lýðræðsivaktina og Hægri græna sem eru komin á landsvísu. Flokkur heimilanna er í fæðingu og síðan sérframboð í kjördæmum. Samstaða var á tímabili á leið í framboð en helltist úr lestinni.

Klofningurinn orsakast bæði af mönnum og málefnum.

Mikil vinna hefur átt sér stað við sameiningu margra hópa undanfarin tvö ár og afraksturinn af því var stofnun Dögunar fyrir ári síðan. Þar innanborðs eru Hreyfingin, Borgarahreyfingin, Frjálslyndi flokkurinn, fulltrúar úr stjórnlagaráði og margt annað gott fólk. Því miður vildi Lilja Mósesdóttir ekki koma með okkur í Dögun. Síðan klofnaði Birgitta inn í Pírata og Lýður fór og stofnaði Lýðræðisvaktina.

Það sem er einkennandi er að mörgum finnst nauðsynlegt að prófa upp á sitt einsdæmi hvort þeir komist á flug án annarra. Ef það gengur ekki eftir eru menn frekar reiðubúnir til að vinna saman. Stundum gerast góðir hlutir hægt og betra er seint en aldrei, eða þannig sko.

Best væri að geta afnumið 5% þröskuldinn strax í dag og allir gætu komið sínum frambjóðendum á Alþingi þannig að öll flóra mannlífsins ætti sína fulltrúa þar. Þar sem það er ekki raunveruleikinn þá hefði fólk átt að vinna meira og betur að því að standa saman. Að afneita þeim gömlu sannindum að sameinuð stöndum við og sundruð föllum við ber því vott um óskhyggju sér til handa. Sú óskhyggja virðist ekki ætla að ganga eftir. Hin skýringin á því að menn bjóða fram sér er kannski sú að viðkomandi aðilar telji sinn kost svo einstakann að þeir falli frekar með sæmd um 5% þröskuldinn en að sameinast öðrum. Orsökin fyrir slíkri hugsun er sennilega sú að menn séu frekar að þessu fyrir einhverja aðra en þjóðina.

Eftir að núverandi þrælar fjármálaflanna og annarra sérhagsmunaaðila á Alþingi Íslendinga nánast migu yfir íslenska kjósendur og lýðræðisvitund almennings á lokadögum þingsins þá hafa margir hrokkið í kút. Þá fara kjósendur að leita að nýjum möguleikum og þá kemur fram krafan um sameiningu hjá nýjum framboðum. Það segir sig sjálft að ef viljum hnekkja valdi valdaklíkunnar á Alþingi verðum við að sameinast á einn eða annan hátt til að nýta atkvæðin. Við erum allmörg sem höfum unnið að slíku s.l. fjögur ár og að fá stuðning núna frá stórum hópi kjósenda er ekki verra, spurningin er hvort það dugar. Hugsanlegt er að nýta sér fordæmi frá kosningunum frá 1967 þar sem atkvæði voru samnýtt milli flokka. Að ætla sér að stofna eitt nýtt framboð er ekki raunhæft vegna tímaskorts.

Það var þess vegna sem við hófumst handa við þetta fyrir nokkrum árum en Íslendingar virðast alltaf gera allt á elleftu stundu.

Athyglisvert verður að lesa frásagnir framtíðarinnar um frammistöðu spakvitringa dagsins í dag.

Uppnám: 1) Glundroði, 2) Eignarnám, 3) Tefla peði í uppnám.

Breytingartillaga Margrétar Tryggvadóttur þingmanns(héðan í frá kölluð Magga refur) hefur valdið miklum usla í dag. Hún gerir breytingartillögu við formannafrumvarp þremenninganna frá Dunkirk.

Fjölmiðlar landsins telja tangarsókn Margrétar valda uppnámi. Spurningin er hvaða skilning þeir leggja í orðið uppnám. Sem góðir greinendur eiga þeir sjálfsagt við eftirfarandi skýringu á orðinu að tefla peði í opinn dauðann/uppnámsstaða.

Það mun verða mjög spennandi að fylgjast með hversu ríka þörf þeir þingmenn sem hafa stutt stjórnarskrárfrumvarpið hafa á næstu dögum að gera grein fyrir atkvæði sínu við breytingartillögu Margrétar. Vissar grunsemdir eru þó að þeir verði hreinlega orðlausir.

Þjóðin bíður og leggur við hlustir

Að leiðrétta forsendubrestinn vegna glæpsamlegrar hegðunar fjármálaflanna í samvinnu við meðvirk stjórnvöld mætir andstöðu. Hver á að borga spyrja menn. Íbúðalánasjóður sem hefur lánað mikið af verðtryggðum lánum mun eingöngu koma vel út ef allir standa í skilum. Þar sem það hefur ekki verið reyndin og væntanlega munu fleiri ekki geta staðið undir afborgunum stefnir í að aföllin þar verði mikil sem muni síðan lenda á skattgreiðendum. Er þá ekki skynsamlegra að ná samkomulagi um minnkun á greiðslubyrði og ÍLS fái afganginn að minnsta kosti.

Umræðan er því miður sú að ÍLS tapi peningum eingöngu ef forsendubresturinn verður leiðréttur, það sé eina leiðin til þess að ÍLS tapi peningum. Þess vegna verðum við að hafna leiðréttingunni til að vernda skattborgarana segja úrtölumenn. Eins og fyrr segir þá tapast fé núna og mun halda áfram og góð afkoma sjóðsins byggir á því að flest allir séu í skilum og svo er ekki.

Meðan orðræðan er á þennan veg frá meirihluta kjörinna fulltrúa okkar á Alþingi er þar hvorki hollusta við illa setta samborgara né skynsemina. Að fylgja þessari stefnu er kostnaðarsamasti valmöguleikinn fyrir skattgreiðendur.

Skuldir sem ekki er hægt að borga verða ekki greiddar, alveg sama hvað menn berja hausnum oft við steininn. Mun skynsamlegra er að semja um lækkun skulda til að gera fólki kleift að standa í skilum. Að auki er það réttlætismál.

Að framkvæma almenna leiðréttingu húsnæðislána er eitt af aðal stefnumálum Dögunar og er þess vegna í kjarnastefnu okkar.

“Öflugar aðgerðir í þágu heimila
Leysa verður skuldavanda heimilanna með róttækum hætti og bæta aðstöðumun almennings gagnvart fjármálavaldinu. Leita skal lausna á forsendum lántakandans frekar en lánveitandans. Við viljum tafarlaust afnám verðtryggingar á neytendalánum og almenna leiðréttingu húsnæðislána. Þá viljum við að lágmarks framfærsluviðmið verði lögfest og að vextir í landinu verði hóflegir”.

Sjá: http://www.xdogun.is/kjarnastefnur/

Það er ekki mikið traust sem við berum til valdhafanna í þessu landi. Einnig grunum við þá um græsku. Slíkt ástand er skelfilegt. Leyndarhyggjan er mikil og eingöngu innmúraðir vita helstu plottin.

Verður kvótafrumvarpið samþykkt og nýrri stjórnarskrá hent út.

Verða vogunarsjóðir á fóðrum hjá íslenskri þjóð, sú sama sem skapar gróða bankanna.

Þarna inní valdinu stendur þeim alveg á sama um útburð einstaklinga af heimilum sínum.

Er nægt fé hjá gjaldþrota þjóð í gæluverkefni eins og enginn sé morgundagurinn?

Ætla þeir að selja Landsvirkjun?

Ætla þeir að lyfta gjaldeyrishöftunum og rústa því þjóðfélagi sem við þekkjum, endanlega.

Mun íslenskt þjóðríki hverfa vegna innri fúa eins og Róm forðum daga?

Margir á Íslandi eiga þann draum að breyta spilltu þjóðfélagi til hins betra og kjarninn í þeirri hugmynd var að koma fjórflokknum frá völdum og eða hlutleysa áhrif hans sem mest og auka völd almennings. Allir þeir sem deila þessum draumi með sér verða núna að mæta á völlinn og af fullri alvöru taka á honum stóra sínum svo það takist í næstu kosningum. Samtakamátturinn verður því settur í vorpróf 27. apríl n.k..

Ég tel að margir geti verið því sammála að ferli nýju stjórnarskrárinnar okkar hafi verið lýðræðislegt eins og framast var unnt. Að minnsta kosti var hún ekki samin einhvers staðar af fámennum hópi út í horni. Ég hefði sjálfsagt skrifað sjálfur aðeins öðruvisi stjórnarskrá en það er allt önnur ella.

Mér finnst eindreginn vilji hjá þjóðinni að þessi tillaga að stjórnarskrá verði samþykkt á Alþingi og komi síðan til kasta þjóðarinnar, að fella eða samþykkja. Þingmenn eru að grípa inní þennan feril, þeir eru að setja sig í dómarasætið og ákveða hvað sé best fyrir þjóðina. Réttara sagt eru þeir að aðlaga ferli stjórnarskrárinnar að þingsköpum. Ef það þarf svo mikinn tíma til að þess að rökræða vilja þjóðarinnar verður bara að fresta þinglokum. Auk þess má takmarka ræðutímann.

Við erum mörg hver sem viljum nýja stjórnarskrá til þess að takmarka völd ykkar á Alþingi og auka völd almennings. Þið sem strandaglópar hrunsins lofuðuð okkur nýrri stjórnarksrá til að fá stólana aftur, þið fenguð þá útá þau loforð. Það verður ekki endurtekið.

Ég veit að þetta er endurtekning en kæru þingmenn, vald ykkar kemur frá þjóðinni en ekki LÍÚ eða bönkunum, reynið að skilja það.

Íslenska þjóðin er að upplifa merkilega tíma. Bankakerfið hrundi haustið 2008 í kjölfar glórulausrar heimsku allra þeirra sem að komu. Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn sér til þess að afgangurinn af efnahagslífinu blæði til að koma í veg fyrir að lánadrottnar tapi of miklu. Sterkasta vinstri stjórn sögunnar á Íslandi, pökkuð með loforðum um bættan hag almennings, beisli á AGS, uppstokkun á kvótakerfinu og nýja stjórnarskrá svíkur almenning blygðunarlaust.

Það var hámark óskhyggjunnar að halda að þaulsetnir þingmenn hefðu haft einhvern áhuga á því að skerða völd sín með nýrri stjórnarskrá en samt..

Til marks um lítinn áhuga á skoðun almennings á að festa illræmt kvótakerfi enn frekar í sessi. Núna eiga þeir að fá kvóta í 20 ár en ekki bara eitt. Það er augljóst hverjir hafa áhrif á ráðherrana, að minnsta kosti ekki almenningur.

Ef fjórflokkurinn verður kosinn aftur á þing þá er ljóst að hagsmunaaðilar eins og LÍÚ og bankarnir munu eiga greiðan aðgang að framkvæmda- og löggjafarvaldinu eins og áður. Þá munu gjörðir Alþingis ekki endurspegla vilja almennings. Viljum við það aftur eða viljum við breytingar?

Viljum við áframhaldandi útburð fólks af heimilum sínum, gjaldþrot, fátækt, skerðingu hjá öldruðum og öryrkjum. Viljum við gáleysislega meðferð gjaldeyrishafta samfara þóknun við vogunarsjóði með nýju hruni? Viljum við áframhaldandi hrun velferðarkerfisins svo hægt sé að fóðra bankana?

Ef við endurnýjum umboð fjórflokksins í næstu kosningum þá munum við bara fá meira af því sem við höfum fengið hingað til eftir hrun. Að halda annað er óskhyggja. Er það það sem við viljum?

Kjósendur eiga annan valmöguleika og hann er Dögun. Kynnið ykkur stefnu okkar þannig að þið takið upplýsta ákvörðun á kjördag. Það fylgir mikil ábyrgð að kjósa. Ef við gefum fjórflokknum frí á næsta kjörtímabili þá gætum við öll upplifað enn merkilegri tíma á Íslandi en ella.