Feed aggregator

Palli er EKKI einn í heiminum

Gunnar Skúli bloggar - Mið, 29/04/2015 - 18:52

Páll Jóhann Pálsson þingmaður Landsambands Íslenskra Útvegsmanna segist ætla að sitja hjá við afgreiðslu makrílsfrumvarpið. Það er frumvarp sem afhendir nokkrum útvöldum makrílinn okkar og arðinn einnig. Það er sem sagt verið að arðræna okkur, þ.e. þjóðina. Mér er nokk sama hvað hann Palli kýs. Hann og félagar hans í LÍÚ standa ekki með þeim sem ná ekki endum saman eða geta ekki leyst út lyfin sín vegna fátæktar. Palli mun hvort eð er kalla inn varamann til að kjósa fyrir sig ef LÍÚ krefst þess.

Það er þessi algjöra firring á aðstæðum samborgaranna sem einkennir yfirstéttina, eins og í sögunni um smákökurnar í Frakklandi. Að moka gróða í eigin vasa heltekur hugann svo algörlega að ekkert annað kemst að. Hvaðan réttlætingin kemur er erfitt að segja. Er til réttlæting á botnlausum gróða í eigin vasa meðan aðrir eiga ekki fyrir mat?

Eini rétturinn sem við eigum sem manneskjur er að valda ekki öðrum vandræðum.

Vandamálið er að fjórflokkurinn er á spena LÍÚ. Björt framtíð virðist hlaupa á eftir LÍÚ. Píratar sem njóta mikilla vinsælda hafa allt of fáa þingmenn núna. Þess vegna stefnir í að Þingheimur muni samþykkja nýtt og aukið arðrán á almenningi með makrílfrumvarpinu.

Ætlum við virkilega að láta kvótagreifana arðræna okkur sem nemur hálfum Landspítala á ári án þess að við grípum til aðgerða?

Spilltur Makríll

Gunnar Skúli bloggar - Lau, 25/04/2015 - 19:57

Makrílfrumvarp núverandi sjávarútvegsráðherra er skilgetið afkvæmi liðinna ríkisstjórna. Að afhenda gríðalega verðmæta auðlind fáum útvöldum er í takt við fyrri lög um svipuð efni. Spillingin í kringum makrílfrumvarpið núna er með eindæmum og þar er innmúruðum hyglað blygðunarlaust.

Kosningasigrar fjórflokksins undanfarna áratugi hafa fært auðlindir þjóðarinnar í hendur fárra. Það er ekki hægt að gera ráð fyrir því að almennginur fái að njóta sjávarauðlindarinnar ef við höldum áfram að kjósa þessa flokka. Auk þess tekur Björt framtíð undir málflutning LÍÚ manna. Auðlindir Íslands eru á pari við auðlindir Noregs og því gætu verið svipuð lífsgæði á Íslandi og eru í Noregi. Ef kjósendur vilja breytingar þá verða þeir að taka sér tíma til að; kynna sér söguna og hverjir séu líkegir til að bylta þessu arðránskerfi.

Dögun er stjórnmálasamtök sem berjast gegn spillingunni í sjávarútveginum og ætla sér að gjörbylta kerfinu til að arðurinn verði almennings en ekki fárra. Ályktun okkar frá því í dag um makrílfrumvarpði er svohljóðandi:

”Stjórnmálasamtökin Dögun hafna alfarið lagafrumvarpi ríkisstjórnarinnar um kvótasetningu á makríl. Dögun hafnar þeim þjófnaði og þeirri einkavinavæðingu sem þar er ráðgerð.

Dögun bendir á að veiðireynsla stórútgerðarinnar byggist að stórum hluta á óábyrgum veiðum til mjölvinnslu, sem miðuðust við að landa sem mestu magni af makríl óháð þeim verðmætum sem hægt var að búa til.

Íslenska þjóðin og fulltrúar hennar á Alþingi eiga ekki að ljá máls á því að verðlauna örfáa útgerðaraðila sem ganga augljóslega gegn almannahagsmunum.”

zero tólerance, motherfokkers /gleðilegt sumar

Sólveig Anna Jónsdóttir bloggar - Fim, 23/04/2015 - 13:07

Ég hef enn í heiðri hefðina um númeruðu liðina. Yfirleitt er ég mjög á móti númerum, nota frekar orð en tölustafi. Ég hef megnustu óbeit á því að vita nákvæmlega hverjar einhverjar upphæðir eða tölur eru og er mjög hrifin af almennu giski; útborguð laun: mjög lítil, uppsafnaðar skuldir: töluverðar, aldur: hækkar óðum, fyrri störf: fá, kílómetrar hlaupnir: er ekki lúði, tel ekki, kílómetar hjólaðir: er ekki lúði, tel ekki, hugsanir um gera eitthvað: endalausar, hugsanir um að ekkert sé gert: óteljandi, hugsanir um þörfina á að hugsa betri hugsanir: fjölmargar, betri hugsanir hugsaðar: örfáar. Og svo mætti lengi telja. Einu skiptin sem ég notast að einhverju ráði við tölur er þegar ég athuga hvað ég á mörg börn og ketti. 1,2,3,4. Ég gæti náttúrlega hætt að gera greinarmun á börnunum og köttunum og þyrfti þá ekki að tölusetja fjöldann, gæti sagt: smá slatti, ef ég væri spurð.

Allt fúnkerar ágætlega, svoleiðis, þrátt fyrir að ég notist ekki við tölur. Nema hér og í afstöðum mínum til gangverks heimsins, afþví ég er auðvitað og augljóslega nokkurskonar idjót og þarf að skipuleggja hugsanir mínar um veröldina og hatur á persónum og leikendum. Þá er best að vera með númeraða lista. Númeraði listinn gerir manni auðveldara að færa fólk og atburði upp og niður eftir honum. Mig minnir að ég hafi verið fremur stálpaður krakki, þvísemnæst unglingur, hér forðast ég auðvitað að tölusetja nákvæmlega aldur minn, þegar ég útbjó mér fyrst svona lista. Hann hét: Hverja myndi ég drepa. Á listanum voru aldrei fleiri en fimm, hér neyðist ég til að nota tölu, verkefnið þurfti að vera viðráðanlegt; sérvalin illmenni sem þvældust um veröldina og ollu uppnámi og hörmungum. Páfinn var ávallt á listanum, oftar en ekki í fyrsta sæti, aðrir færðust upp og niður, innaf og útaf. Hinn ameríski Gísli Freyr, Oliver North, er gott dæmi um mann sem heimsótti listann en staldraði stutt við. Ef maður hugar að hinu sögulega samhengi væri kannski tilvalið að endurnefna listann Listi hins blóðþyrsta og viljuga barns.

—–

Nr.1
Gleðilegt sumar, félagar. Megi laun ykkar hækka ógeðslega mikið og arðránstekjur hinna hverfa alveg. Ég vitna í félaga Boots: Let’s all get high from the income angle
og:
Met Donald Trump and he froze up. Standing on his Bentley yelling Pimps down, hoes up.
(Guð hvað ég elska hann Boots)

Nr. 2
Ég hef aldrei verið pacifisti og ég trúi ekkert að Jesú hafi verið það heldur. Það eru bara falsanir og lygar. Ef einhver slær mig þá slæ ég til baka, helst fastar. Svo sjáum við hvað gerist. Vonandi ekkert með spýtum og nöglum.

Nr. 3
Ég er með zeró tólerance pólicíu gangvart öllum djöfuls hómófóbum og skítavinum þeirra. Ég tel réttast að svipta þá öllum réttindum, gera eignir þeirra upptækar, senda þá til Vestmannaeyja og slíta svo öllu stjórnmálasambandi við Vestamannaeyjar.

Nr. 4
Nú er ég bara að hlusta á The Coup og er orðin alveg rugluð. Við vitnum þá í Rósu Lúx að vitna í Átjánda Brumair-íið (þarna neyðist ég til að nota tölu, allt fyrir Karl og Rósu):

…until finally that situation is created which renders all retreats impossible and conditions themselves cry out: ‘Hic Rhodus, hic salta!’ Here is the rose. And here we must dance!”

Ó blessaða stund dansins, megirðu koma fljótt.

Nr. 5
Ég er líka með zeró (núll er eina talan sem ég virkilega finn til einhverrar tengingar við, sem er heppilegt, því ég með mjög mikið af zeró tólerance gangvart hinu og þessu, td. auðsöfnun, mér finnst að allir eigi að eiga zeró) tólerance pólisíu gagnvart öllu NATÓ sjitti. ZERÓ og ÖLLU!
Þar af leiðandi er ég með zeró tólerance gagnvart Jens Stoltenberg. Þið munið kannski eftir honum Jens þegar hann var forsætisráðherra Noregs í tíð Anders Breivik. Þá hrifust margir af honum, fannst hann sýna norræna leiðtogahæfni á Lennonískan friðasúlumáta með því að segja Við svörum hatri með ást og Við skulum verða enn mennskari, við norðmenn.

Ég var afskaplega óhrifin af Jens og hrifning fólks á honum ærði mig smá, ef satt skal segja. Það var vegna þess að Jens var viljugur þátttakandi í árásunum á Líbíu, sem hann sagði vera alveg hreint frábæra þjálfun fyrir norska loftherinn. Afþví ég er idjót gat ég ekki skilið afhverju og hvernig Norðmenn áttu annars vegar að æfa lofther sinn með drápum á almenningi langt í burtu og hins vegar að æfa Jesúhæfileikana heima fyrir. Afþví ég er idjót skil ég ekki the hierarchy of human life og afþví ég get verið voðalega bókstafleg skil ég ekki hvernig einhver getur látið svona ganga upp í hausnum á sér. Þetta er dáldið annaðhvort eða fyrir mér.

En allavega, ég eiginlega hataði Jens þarna sumarið 2011 þegar vesalings börnin voru myrt í Útey og ég eiginlega fyrirleit þau sem upphófu hann sem mikinn leiðtoga. Á meðan ég var að hata og fyrirlíta átti norska ríkisstjórnin hans Jens í –miklu og nánu samtali- við NATÓ um hvað gera ætti við Libíu, og eins og seinna kom í ljós, hvað væri best fyrir Jens Stoltenberg að gera þegar hann væri hættur að boða ást og frið heima við. Öll komust að samkomulagi: það er best fyrir Jens Stoltenberg að gerast leiðtogi NATÓ og Líbía getur svo bara farið í rassgat, hverjum er ekki skítsama?

Þegar sú ákvörðun hafði verið gerð opinber fannst mér rétt að upgrade-a Jens úr flokki hinna ósköp venjulegu drullusokka í hóp þeirra sem sonur minn, sem ég hef ægilegt og mikið dálæti á, kallar industríal síkópata. Ef þið eruð ekki með á hreinu hvað svoleiðis er voru háttsettir nazistar td. industríal síkópatar. Til er fræg ræða, önnur af hinum svokölluðu Posen ræðum industríal síkópatans Heinrich Himmlers. Hún er fræg vegna þess að í henni er í fyrsta skipti, svo vitað sé til, opinskátt rætt um útrýmingu Þjóðverja á gyðingum og er því sönnum á því að ríkisstjórn Hitlers skipulagði endalausnina. Hún er líka fræg afþví að hugsanir Himmlers eru ótrúlega svakalegar og við förum að velta ýmsu fyrir okkur um það hvað felst í því að vera industríal síkópati/manneskja þegar við skoðum þær.
Þetta er á ensku, afþví að ég tala ekki þýsku og finn þetta ekki á íslensku:

I won’t watch it happen – that even one bit of putrefaction comes in contact with us, or takes root in us. On the contrary, where it might try to take root, we will burn it out together. Altogether, however, we can say, that we have fulfilled this most difficult duty for the love of our people. And our spirit, our soul, our character has not suffered injury from it.

(Mig langar bara eldsnöggt að sýna ykkur tilvitnun í Gísla Frey: Hafa ber í huga að manninum er einungis hæft að þykja vænt um sína nánustu, maka, börn, ættingja og svo framvegis, jafnvel þjóð ef þjóðin er lítil eins og Ísland. Lol og svo framvegis…)

Anders Breivik er síkópati sem hefði glaður gerst industríal. Heinrich Himmler var síkópati sem fékk sögulegt tækifæri til að gerast industríal. Jens Stoltenberg var drullusokkur með siðblindutendens sem fékk framatækifæri, tók því og gerðist þar með industríal síkópati. Og stýrir nú fyrirbæri því sem ber samtals ábyrgð á alveg afskaplega stórri líkhrúgu og dágóðum fjölda af steypurusli sem áður hétu lönd. Jens Stoltenberg er ríkur kall, sem borðar bara fínan mat, kaupir sér bara gasalega smart jakkaföt, kemst á marga sénsa, ferðast um víða veröld í einkaþotu, tekur sólrík og endurnærandi sumarfrí, fer í ræktina, passar uppá heilsuna, er boðið á allskonar sýningaropnanir, kaupir dýrar gjafir handa fjölskyldunni sinni og er eflaust mjög góður við hundinn sinn og ritarann. Meðfram því að lifa þessu innhaldaríka og skemmtilega lífi tekur hann ákvarðanir um að slátra alþýðu annara landa, afþví að veröldin minnkar stöðugt og Jens og félagar hans eru plássfrekir einstaklingar sem er yfirleitt nákvæmlega sama um örðuvísi fólk að drepast og ef margt öðruvísi fólk drepst er meira pláss fyrir fólk sem er ekki öðruvísi.
Jens Stoltenberg er fyrsta flokks industríal síkópati sem er ofarlega á mörgum listum hjá mér um þessar mundir.

Nr. 6
Um daginn hitti Dagur B. Eggertsson, borgarstjóri, Jens Stoltenberg og knúsaði. Dagur kallaði Jens þvottekta jafnaðarmann. Aumingja jafnaðarmenn, að eiga svona leiðtoga og að aðhyllast svona fáránlega hugmyndafræði. Þvílík skömm.
Afþví að Dagur gerði þetta er ég núna með zeró tólerance pólisíu gagnvart honum. Hann fer samt auðvitað ekkert á klikk listann minn, með Tony Blair og GWB og Jens Stoltenberg. Hann fer bara á hræsnaralistann með Yoko Ono og ríkisstjórn Samfylkingar og Vinstri grænna sem þóttist hafa R2P og gerði loftárásir á Líbíu.
Nú mun ég ávallt tala um og minnast á það þegar Dagur knúsaði Jens þegar Dagur fer útí Viðey til að tendra á friðarsúlu tvískinnungsins. Nú mun ég einatt flissa þegar Dagur segir eitthvað dúllí.
Og ég tauta og þusa sem aldrei fyrr: megi Samfylkingin þurrkast út í næstu kosningum og næstu og næstu og næstu, ad infinitum.

Nr. 7
Hvað er ég með margar þráhyggjur? Ja,þær gætu kannski verið færri. En hvers virði er líf án þráhyggju?

Nr. 8
Ég hef aldrei drepið neinn.

Nr. 9
Ég kveð ykkur með að ítreka nr. 1:
Gleðilegt sumar og vonandi dönsum við saman bráðlega, sum hægt og þokkafullt, sum hratt og ofsafengið, sum bara inní eigin höfðum, en öll á gröf auðvaldsins.

Um ábyrgð

Rósa Lúx um tækifærismennsku og fleira

Átjánda Brumair-íið


https://youtube.com/devicesupport

Attac Video - Fös, 17/04/2015 - 15:23
https://youtube.com/devicesupport
https://youtube.com/devicesupport http://m.youtube.com From: YouTube Help Views: 33714246 0 ratings Time: 03:56 More in Howto & Style

Hillary Clinton - Of Glass Ceilings And Shattered Countries

Media Lens - Fim, 16/04/2015 - 07:51

We live in a time when compassionate rhetoric is used as a weapon of state-corporate control. The rhetoric focuses on ethical concerns such as racial, gender and same-sex equality, but is disconnected from any kind of coherent ethical worldview. Corporate commentators are thereby freed to laud these moral principles, even as they ignore high crimes of state-corporate power.

Thus, it was deemed 'historic', even 'epoch-making', by our corporate culture that Barack Obama was elected the first black president of the United States. And it certainly was a triumph for racial equality. But the moral significance was hailed by a media commentariat that proceeded to gaze with blank indifference at the ethical trailblazer's bombing of seven countries, his deep involvement in four ongoing, full-scale wars, his devastation of Libya, and his abject failure to address the apocalyptic threat of climate change.

Alongside these horrors, Obama's involvement in the Honduran coup, his diplomatic and military support for Egypt's blood-soaked military junta, and his $90bn in arms sales sent (in the last four years) to a Saudi Arabian tyranny wreaking havoc in Syria and Yemen, are mere footnotes.

None of this matters: for our corporate media, Obama remains, above all, the inspirational first black president.

Similarly, in evaluating Obama's possible successor, the Guardian's editorial 'view on Hillary Clinton' focuses on the problem that she is 'hammering the glass ceiling (again)' of gender inequality:

'with four years as her nation's chief diplomat on the world stage under her belt, Mrs Clinton's personal gravitas is even harder to quibble with than it might have been in 2008'.

So, for the Guardian editors, Clinton has more 'personal gravitas' now - she actually has more dignity, should be taken more seriously. A remarkable response, as we will see. The Guardian continues:

'On foreign policy, her spell as secretary of state leaves her with a somewhat clearer record - she is associated with a rather more interventionist approach than Mr Obama. Her admirers would describe her as a happy mix of the smart and the muscular; doubters will recall her vote for the ruinous invasion of Iraq in 2003, and prefer the Obama-esque oath to first do no harm.'

The cognitive dissonance could hardly be more glaring: Obama's colour and Clinton's gender are key ethical concerns, and yet Obama's responsibility for mass killing is not only not a concern, it is not even recognised. Instead, he continues to be presented as a benevolent non-interventionist who has consistently chosen to 'do no harm'.

Hillary Clinton - Of Glass Ceilings And Shattered Countries

Media Lens - Fim, 16/04/2015 - 07:51

We live in a time when compassionate rhetoric is used as a weapon of state-corporate control. The rhetoric focuses on ethical concerns such as racial, gender and same-sex equality, but is disconnected from any kind of coherent ethical worldview. Corporate commentators are thereby freed to laud these moral principles, even as they ignore high crimes of state-corporate power.

Thus, it was deemed 'historic', even 'epoch-making', by our corporate culture that Barack Obama was elected the first black president of the United States. And it certainly was a triumph for racial equality. But the moral significance was hailed by a media commentariat that proceeded to gaze with blank indifference at the ethical trailblazer's bombing of seven countries, his deep involvement in four ongoing, full-scale wars, his devastation of Libya, and his abject failure to address the apocalyptic threat of climate change.

Alongside these horrors, Obama's involvement in the Honduran coup, his diplomatic and military support for Egypt's blood-soaked military junta, and his $90bn in arms sales sent (in the last four years) to a Saudi Arabian tyranny wreaking havoc in Syria and Yemen, are mere footnotes.

None of this matters: for our corporate media, Obama remains, above all, the inspirational first black president.

Similarly, in evaluating Obama's possible successor, the Guardian's editorial 'view on Hillary Clinton' focuses on the problem that she is 'hammering the glass ceiling (again)' of gender inequality:

'with four years as her nation's chief diplomat on the world stage under her belt, Mrs Clinton's personal gravitas is even harder to quibble with than it might have been in 2008'.

So, for the Guardian editors, Clinton has more 'personal gravitas' now - she actually has more dignity, should be taken more seriously. A remarkable response, as we will see. The Guardian continues:

'On foreign policy, her spell as secretary of state leaves her with a somewhat clearer record - she is associated with a rather more interventionist approach than Mr Obama. Her admirers would describe her as a happy mix of the smart and the muscular; doubters will recall her vote for the ruinous invasion of Iraq in 2003, and prefer the Obama-esque oath to first do no harm.'

The cognitive dissonance could hardly be more glaring: Obama's colour and Clinton's gender are key ethical concerns, and yet Obama's responsibility for mass killing is not only not a concern, it is not even recognised. Instead, he continues to be presented as a benevolent non-interventionist who has consistently chosen to 'do no harm'.

Tómir hraðbankar

Gunnar Skúli bloggar - Fös, 10/04/2015 - 18:45

Yfir páskahelgina tæmdust hraðbankar borgarinnar. Talsmenn bankanna sögðu í fréttum að ekki yrði fyllt á hraðbankana fyrr en eftir helgina. Á meðan yrðu menn bara að bíða. Þarna er komin upp staða sem er mjög athyglisverð. Ef menn vilja ekki nota rafræna peninga Þá er komin upp sú staða að þrátt fyrir að menn eigi verðmæti/innistæðu þá geta þeir ekki nýtt sér hana vegna skorts á seðlum. Það er ekki þú sem ákveður hvar og hvenær þú notar þinn auð heldur bankarnir. Ástæðan er sú að bankarnir stjórna magni peninga í umferð. Ef magn peninga minnkar þá erum við handlama hvað sem auði eða framleiðslu okkar líður.

Þegar bankakreppan kom haustið 2008 var Ísland að framleiða(fisk, ál). Bankakreppan fólst fyrst og fremst í minnkun peninga í umferð(lánalínur þorna upp) og allt hrundi. Það var ekki vegna þess að við værum ekki að framleiða minni verðmæti heldur vegna þess að magn peninga minnkaði í umferð og því magni stjórnuðu bankarnir. Slíkar kreppur eru algengar.

Peiningar eru til að flytja verðmæti frá einum stað til annars og frá einum tíma til annars. Dásamleg uppfinning og því allt of valdamikið tæki til að leyfa einkabönkum að stjórna því. Síendurteknar bankakreppur með hörmulegum afleiðingum eru dæmi um að öllum örðum ætti því að takast það betur upp að hafa nægjanlegt magn peninga til staðar á hverjum tíma.

Sá sem stjórnar magni peninga í þjóðfélaginu stórnar lífi einstaklinga, fyrirtækja, sveitafélaga og ríkis. Peningavaldið er því fjórða valdið í lýðræðisskipulagi okkar, það valdamesta og er núna í höndum einkafyrirtækja, banka, sem vinna í þágu hluthafa.

Það skiptir ekki máli hvaða pólitík stjórnar landinu hún verður alltaf sveigð að hagsmunum bankanna því þeir halda á valdamesta verkfæri lýðræðisins, framleiðslu peninga.

Þessu valdi þarf að koma aftur til almennings þar sem það á heima. Það er eini möguleikin til að pólitík-hugsjónir stjórni.

Skýrsla Frosta Sigurjónssonar Alþingismanns um peninga fjallar einmitt um þetta. Hún skýrir margt og kemur með lausnir sem ættu að henta mörgum, ekki síst almenningi. Skýrslan veldur ótta hjá valdastéttinni og því mun allt verða gert til að tortryggja hana af þeirra hálfu og handbendi þeirra. Hvet ég því almenning til að kynna sér hana vel því með róttækum breytingum á peningavaldinu verður fyrst möguleiki á því að draumar um jafnrétti og réttlæti geti orðið að raunveruleika.

When Free Speech Becomes Dead Silence – The Israel Lobby And A Cowed Academia

Media Lens - Mið, 08/04/2015 - 06:17

The sudden cancellation of an academic conference on Israel, as well as the lack of outcry from 'mainstream' media, demonstrates once again the skewed limits to 'free speech' in 'advanced' Western democracies. 'Je suis Charlie' already feels like ancient history. It certainly does not apply when it comes to scrutiny of the state of Israel.

The conference, titled 'International Law and the State of Israel: Legitimacy, Responsibility and Exceptionalism', was to be held at the University of Southampton from 15-17 April 2015. Planned speakers included Richard Falk, the former UN special rapporteur on human rights in the Palestinian territories, Gabi Piterberg, a historian at the University of California at Los Angeles, Israeli academic Ilan Pappé and Palestinian historian Nur Musalha.

The meeting was billed as the 'first of its kind and constitutes a ground-breaking historical event on the road towards justice and enduring peace in historic Palestine.' The approach would be scholarly with 'multidisciplinary debate reflecting diverse perspectives, and thus genuine disagreements'. Rather than being a coven of political extremists and violent hotheads, this was to be a serious gathering of respected and authoritative academics with in-depth knowledge of Israel and Palestine.

But intense pressure from the Israel lobby about the airing of 'anti-Semitic views' has torpedoed the University of Southampton's earlier stated commitment to uphold 'freedom of speech within the law'. In a classic piece of bureaucratic hand-wringing, the university issued a corporate-style statement on 1 April that leaned heavily on the pretext of 'health and safety' to kill off the conference. This happened a mere two weeks before the conference, planned months earlier in consultation with the university, was due to begin.

The Board of Deputies of British Jews was among those Zionist groups that had been urging the university to cancel the event. Its president, Vivian Wineman, said:

'It is formulated in extremist terms, has attracted toxic speakers and is likely to result in an increase in anti-Semitism and tension on campus.'

The Telegraph reported that 'at least two major patrons of the university were considering withdrawing their financial support. One is a charitable foundation, the other a wealthy family.'

There was also fierce criticism from several politicians at Westminster. Mark Hoban, the Conservative MP for Fareham, described the conference as a 'provocative, hard-line, one-sided forum that would question and delegitimize the existence of a democratic state.' Caroline Nokes, MP for Romsey and Southampton North, said the university risked bringing itself into disrepute by hosting what she described as 'an apparently one-sided event'.

A senior government minister even got involved. Eric Pickles, Secretary of State for Communities, derided the conference as a 'one-sided diatribe'. He went further:

'There is a careful line between legitimate academic debate on international law and the actions of governments, and the far-left's bashing of Israel which often descends into naked anti-Semitism.'

This was outrageous high-level political interference in free speech. When the university confirmed that it was cancelling the conference, the decision was predictably welcomed by the Israeli embassy in London:

'This was a clear instance of an extremist political campaign masquerading as an academic exercise, and it is only right to recognise that respecting free speech does not mean tolerating intolerance.'

Michael Gove, the Government Chief Whip and former Secretary of State for Education, could barely contain his glee:

'It was not a conference, it was an anti-Israel hate-fest.'

When Free Speech Becomes Dead Silence – The Israel Lobby And A Cowed Academia

Media Lens - Mið, 08/04/2015 - 06:17

The sudden cancellation of an academic conference on Israel, as well as the lack of outcry from 'mainstream' media, demonstrates once again the skewed limits to 'free speech' in 'advanced' Western democracies. 'Je suis Charlie' already feels like ancient history. It certainly does not apply when it comes to scrutiny of the state of Israel.

The conference, titled 'International Law and the State of Israel: Legitimacy, Responsibility and Exceptionalism', was to be held at the University of Southampton from 15-17 April 2015. Planned speakers included Richard Falk, the former UN special rapporteur on human rights in the Palestinian territories, Gabi Piterberg, a historian at the University of California at Los Angeles, Israeli academic Ilan Pappé and Palestinian historian Nur Musalha.

The meeting was billed as the 'first of its kind and constitutes a ground-breaking historical event on the road towards justice and enduring peace in historic Palestine.' The approach would be scholarly with 'multidisciplinary debate reflecting diverse perspectives, and thus genuine disagreements'. Rather than being a coven of political extremists and violent hotheads, this was to be a serious gathering of respected and authoritative academics with in-depth knowledge of Israel and Palestine.

But intense pressure from the Israel lobby about the airing of 'anti-Semitic views' has torpedoed the University of Southampton's earlier stated commitment to uphold 'freedom of speech within the law'. In a classic piece of bureaucratic hand-wringing, the university issued a corporate-style statement on 1 April that leaned heavily on the pretext of 'health and safety' to kill off the conference. This happened a mere two weeks before the conference, planned months earlier in consultation with the university, was due to begin.

The Board of Deputies of British Jews was among those Zionist groups that had been urging the university to cancel the event. Its president, Vivian Wineman, said:

'It is formulated in extremist terms, has attracted toxic speakers and is likely to result in an increase in anti-Semitism and tension on campus.'

The Telegraph reported that 'at least two major patrons of the university were considering withdrawing their financial support. One is a charitable foundation, the other a wealthy family.'

There was also fierce criticism from several politicians at Westminster. Mark Hoban, the Conservative MP for Fareham, described the conference as a 'provocative, hard-line, one-sided forum that would question and delegitimize the existence of a democratic state.' Caroline Nokes, MP for Romsey and Southampton North, said the university risked bringing itself into disrepute by hosting what she described as 'an apparently one-sided event'.

A senior government minister even got involved. Eric Pickles, Secretary of State for Communities, derided the conference as a 'one-sided diatribe'. He went further:

'There is a careful line between legitimate academic debate on international law and the actions of governments, and the far-left's bashing of Israel which often descends into naked anti-Semitism.'

This was outrageous high-level political interference in free speech. When the university confirmed that it was cancelling the conference, the decision was predictably welcomed by the Israeli embassy in London:

'This was a clear instance of an extremist political campaign masquerading as an academic exercise, and it is only right to recognise that respecting free speech does not mean tolerating intolerance.'

Michael Gove, the Government Chief Whip and former Secretary of State for Education, could barely contain his glee:

'It was not a conference, it was an anti-Israel hate-fest.'

Love For Libya: 2011-2015

Media Lens - Mið, 18/03/2015 - 07:55

 

Islamic State's horrific mass beheading of 21 Coptic Christians last month forced a reluctant UK media system to return to Libya, scene of saturation news coverage in 2011.

Then, the media lens hovered obsessively over every Libyan government crime – indeed, over every alleged and even predicted crime - in an effort to justify a Nato 'intervention' that was supported by most media and 557 British MPs, with just 13 opposed.

'We have to do something', we were told. The results are summed up by the single fact that 'about 1.8 million Libyans - nearly a third of the country's population - have fled to Tunisia'. Civilians have been 'driven away by random shelling and shooting, as well as shortages of cash, electricity and fuel', with conditions 'only worsening', the New York Times reports.

Today, as many as 1,700 armed gangs are fighting over a country in which at least five governments have tried and failed to restore basic order. Djiby Diop, a 20-year-old from Senegal who spent three months amidst the chaos, explains:

'Everyone in Libya is armed now. Every guy of my age has a gun. If you don't work for them, they shoot you. If you don't give them all your money, they shoot you. Or they shoot you just for fun. Or they will throw you in prison and you have to pay 400 dinars (£200) to get released.'

Or in the words of Flavio Di Giacomo, a spokesman for the International Organisation for Migration:

'It's complete anarchy in Libya and it has become very, very dangerous for migrants.'

One consequence is that thousands of Libyan refugees are risking their lives in rough winter seas as they try to reach Italy. The bad weather and small vessels mean the journey, frequently forced at gunpoint, is 'like a death sentence'.

According to the New York Times, the fighting has damaged Libya's oil exports so severely that 'there is now a risk that the country's currency and economy will soon collapse'. Musbah Alkari, manager of the reserves department at the Central Bank of Libya, warns:

'A currency collapse is less than two years away.'

The atrocity by Islamic State terrorists took place in Sirte, a city of 100,000 people that was reduced to a smoking ruin by Nato's terror flyers in 2011. The BBC reported in 2012 that it was 'hard to find a building undamaged by bullets or shells'. Or indeed bombs.

Love For Libya: 2011-2015

Media Lens - Mið, 18/03/2015 - 07:55

 

Islamic State's horrific mass beheading of 21 Coptic Christians last month forced a reluctant UK media system to return to Libya, scene of saturation news coverage in 2011.

Then, the media lens hovered obsessively over every Libyan government crime – indeed, over every alleged and even predicted crime - in an effort to justify a Nato 'intervention' that was supported by most media and 557 British MPs, with just 13 opposed.

'We have to do something', we were told. The results are summed up by the single fact that 'about 1.8 million Libyans - nearly a third of the country's population - have fled to Tunisia'. Civilians have been 'driven away by random shelling and shooting, as well as shortages of cash, electricity and fuel', with conditions 'only worsening', the New York Times reports.

Today, as many as 1,700 armed gangs are fighting over a country in which at least five governments have tried and failed to restore basic order. Djiby Diop, a 20-year-old from Senegal who spent three months amidst the chaos, explains:

'Everyone in Libya is armed now. Every guy of my age has a gun. If you don't work for them, they shoot you. If you don't give them all your money, they shoot you. Or they shoot you just for fun. Or they will throw you in prison and you have to pay 400 dinars (£200) to get released.'

Or in the words of Flavio Di Giacomo, a spokesman for the International Organisation for Migration:

'It's complete anarchy in Libya and it has become very, very dangerous for migrants.'

One consequence is that thousands of Libyan refugees are risking their lives in rough winter seas as they try to reach Italy. The bad weather and small vessels mean the journey, frequently forced at gunpoint, is 'like a death sentence'.

According to the New York Times, the fighting has damaged Libya's oil exports so severely that 'there is now a risk that the country's currency and economy will soon collapse'. Musbah Alkari, manager of the reserves department at the Central Bank of Libya, warns:

'A currency collapse is less than two years away.'

The atrocity by Islamic State terrorists took place in Sirte, a city of 100,000 people that was reduced to a smoking ruin by Nato's terror flyers in 2011. The BBC reported in 2012 that it was 'hard to find a building undamaged by bullets or shells'. Or indeed bombs.

Lýðræðishalli

Gunnar Skúli bloggar - Fös, 13/03/2015 - 23:25

Ákvörðun stjórnarflokkanna að senda utanríkisráðherrann með bréf til Evrópu þess efnis að Ísland sé ekki lengur að sækjast eftir inngöngu í Evrópusambandið veldur vonbrigðum. Ekki það að ég vilji að Ísland gangi í ESB, ég hef verið á móti ESB í núverandi mynd í meira en tvo áratugi.

Mann setur eiginlega hljóðan yfir bjánaskapnum, maður fer svolítið hjá sér hvernig silfurskeiðadrengirnir haga sér. Í fyrsta lagi var kjósendum lofað þjóðaratkvæðagreiðslu um málið og maður svíkur ekki slik loforð með smá axlarhreyfingu og iss piss rökum. Í annan stað er sniðganga við Alþingi og viðeigandi þingnefndir sökum fullvissu ráðherra um algjört tilgangsleysi málefnalegrar umræðu um málið í þingsal ákaflega slæm og alvarleg þróun.

Sko, þessi ríkisstjórn er komin yfir síðasta söludag og í raun fyrir löngu. Það eitt er næg ástæða til að mæta á Austurvöll hvað svo sem manni finnst um ESB.

Bankar á jötunni

Gunnar Skúli bloggar - Lau, 07/03/2015 - 18:32

Það ríkir bæði óréttlæti og misskipting á Íslandi. Sennilega gera lang flestir Íslendingar sér grein fyrir því. Lausnin hingað til hefur falist í því að allir hýrast hver í sinni skotgröf, skjóta á allt sem hreyfist og ætla þannig að vinna stríðið, fyrir alla. Þessi aðferð hefur virkað vel fyrir þá sem eru betur settir en ekki hina.

Verkefnið er alls ekki óleysanlegt. Almenningur þarf að einbeita sér að aðalatriðunum, þeim sem virkilega skipta máli þegar kemur að því að skapa aukið réttlæti og eyða misskiptingu.

Við höfum upplifað það á Íslandi á liðnum árum að bankar virðast njóta mikillar sérstöðu. Þeir virðast ekki lúta venjulegum lögmálum um líf og dauða í fyrirtækjarekstri. Fjöldi fyrirtækja fór á hausinn við bankahrunið 2008 en bankarnir fengu aftur á móti góðan ríkisstyrk og skiptu svo um kennitölu. Þessi aðferðafræði hefur verið notuð um allan heim eftir hrunið 2008. Reyndar er þetta síendurtekin saga s.l 300 ár og mun halda áfram að endurtaka sig svo lengi sem við breytum ekki stöðu banka í samfélagi okkar. Þess vegna eru afleiðingar sífelldra bankahruna líka skýring á misskiptingu. Svo þegar bankarnir fara nánast strax að sýna mikinn gróða er réttlætinu storkað.

Grikkir ákváðu í síðustu kosningum með lýðræðið að vopni að breyta þessu. Þeir rákust á vegg. Til að Grikkland gæti fúnkerað vantaði þá peninga, hraðbankar myndu tæmast og ríkisstjórnin gæti ekki greitt laun og þess háttar. Þar sem bankarnir búa til peningana en ekki ríkið þá stjórna þeir ríkinu. Ef við viljum pólitíska lausn á misskiptingu verðum við að afnema vald bankanna til að búa til peninga svo að sú pólitík sem við aðhyllumst virki.

Syndicate content