Feed aggregator

Ariel Sharon - War Is Peace

Media Lens - Mið, 22/01/2014 - 07:48

By David Edwards

 

Readers will recall the famous perceptual illusion in which the brain switches between seeing a young girl and an image intended to represent an 'old crone'. The picture of course remains the same, but our minds flick between the two interpretations, unable to perceive both images at the same time.

The 'mainstream media' - that curious collection of elite-run, profit-maximising business interests sometimes known as 'the free press' - performs a similar perceptual trick. In reviewing comparable crimes by the West and its official enemies, it is able to flick between perceiving virtue in 'our' criminality where only wickedness is found in 'theirs'. Indeed, though 'our' crimes may be as bad, as cynical, or worse, 'their' crimes are consistently perceived as being far uglier.

Not that 'our' crimes are completely ignored. A Sunday Times editorial reviewed the life and career of former Israeli prime minister and general Ariel Sharon, who died on January 11:

'His Unit 101 slaughtered 69 civilians in the Jordanian town of Qibya in 1953 and as defence minister he was blamed for the massacre of Palestinians in the Sabra and Shatila refugee camps by Israel's Christian Phalange allies in 1982. He was forced to resign from his post.' (Leading article, 'The old warrior who turned to peace,' Sunday Times, January 12, 2014)

The Sunday Times described these as mere 'black marks', much as 9/11 and Halabja were 'black marks' against bin Laden and Saddam Hussein, perhaps. Otherwise, Sharon was one of Israel's 'great nation-builders', 'a military hero'; 'He leaves an important legacy.'

The 'black marks' were noted with minimal information, not even a rough idea of the number of victims at Sabra and Shatila. Up to 3,500 civilians were brutally massacred on September 16-17, 1982. Peter Hart of Fairness and Accuracy in Reporting writes:

'An official Israeli investigation known as the Kahan Commission found that Sharon had personally decided to send right-wing Christian paramilitary forces, known as the Phalangist militias, into Palestinian refugee camps immediately after Palestinians had been (falsely) accused of assassinating the Lebanese President-elect Bachir Gemayel, a Phalangist leader. The fact "that the Phalangists were liable to commit atrocities... did not concern [Sharon] in the least," the Commission found.

'After the massacre began, Israel assisted the killing by firing flares over the camp to provide illumination for the Phalangists (New York Times, 9/26/82). Recently declassified Israeli documents (New York Times, 9/17/12) show that when US officials pressed Sharon to order the militias out of the camps, he retorted, "If you don't want the Lebanese to kill them, we will kill them."'

The dead included infants, children, pregnant women and the elderly, some of whom had been raped and mutilated. As Hart indicates, the Israeli government investigation found that Sharon bore 'personal responsibility' for the atrocity.

According to Menachem Klein, a politics professor at Bar Ilan University, near Tel Aviv, Sharon's founding of Unit 101, a 'retribution squad' in the 1950s and 1960s, set the pattern for modern Israeli military strategy named. Israel-based journalist Jonathan Cook explains:

'In Israel's early years, Unit 101 carried out reprisals against Palestinian fighters across the armistice lines, in an attempt to deter future enemy raids into Israeli territory. In practice, however, the price was paid as much by civilians as fighters.'

Cook adds:

'Today, Sharon's military philosophy is reflected in the Israeli army's Dahiya doctrine – its policy in recent confrontations to send Israel's neighbours in Gaza and Lebanon "into the dark ages" through massive destruction of their physical infrastructure.'

An example was Sharon's 1982 invasion of Lebanon, although it was not included among the Sunday Times' 'black marks', nor even mentioned. In The Nation, Max Blumenthal describes the invasion, which cost the lives of 20,000 Lebanese and Palestinians, most of them civilians:

'Sharon sent Israeli tanks rumbling towards Beirut without the approval of the rest of the cabinet, whom Sharon had deliberately deceived. Many of them were outraged, but it was too late to turn back.

'Against fierce Palestinian resistance, one of the Middle East's most vital and cosmopolitan cities was laid to ruin. Sharon's forces flattened West Beirut with indiscriminate shelling, leaving streets strewn with unburied corpses. With each passing day, disease and famine spread at epidemic levels. In August, the day after the Israeli cabinet accepted US special envoy Philip Habib's proposal for the evacuation of the PLO, Sharon's forces bombarded Beirut for seven hours straight, leaving 300 dead, most of them civilians. The Israeli sociologist Baruch Kimmerling wrote that the raid "resembled the attack on Dresden by the Allies toward the end of World War II."'

For the Sunday Telegraph, these horrors were 'controversial methods' to 'secure his country's future'. And anyway, Sharon 'ended his career with a more complex image, as a tough-minded statesman searching for peace. His example offers hope'. Apparently with a straight face, the editors concluded: 'as Ariel Sharon's career showed, peace through dialogue is possible'.

For The Times, Sharon's military record was 'marked by two shocking episodes'. Again, just the two black marks: the massacres in Qibya, and Sabra and Shatila, which were 'the harsh aspects of Sharon's career'. He was 'uncompromising and divisive', but The Times' concluded:

'Though an unlikely harbinger of peace and negotiation, that, finally, is what he was.' (Leading article, 'Warrior Statesman; Sharon's military and political record was uncompromising and divisive; yet he was finally an unlikely advocate of peace and negotiation,' January 13, 2014, The Times)

The Independent on Sunday published an article entitled, 'Ariel Sharon: A hawk who might just have liberated the Palestinians.'

Middle East peace envoy, Tony Blair, said:

'His strategic objective never wavered. The state... had to be protected for future generations. When that meant fighting, he fought. When that meant making peace, he sought peace with the same iron determination.' 

Peter Hart reports numerous, similarly 'hollow' attempts to 'portray Sharon as a peacemaker' in the US media.

Ariel Sharon - War Is Peace

Media Lens - Mið, 22/01/2014 - 07:48

By David Edwards

 

Readers will recall the famous perceptual illusion in which the brain switches between seeing a young girl and an image intended to represent an 'old crone'. The picture of course remains the same, but our minds flick between the two interpretations, unable to perceive both images at the same time.

The 'mainstream media' - that curious collection of elite-run, profit-maximising business interests sometimes known as 'the free press' - performs a similar perceptual trick. In reviewing comparable crimes by the West and its official enemies, it is able to flick between perceiving virtue in 'our' criminality where only wickedness is found in 'theirs'. Indeed, though 'our' crimes may be as bad, as cynical, or worse, 'their' crimes are consistently perceived as being far uglier.

Not that 'our' crimes are completely ignored. A Sunday Times editorial reviewed the life and career of former Israeli prime minister and general Ariel Sharon, who died on January 11:

'His Unit 101 slaughtered 69 civilians in the Jordanian town of Qibya in 1953 and as defence minister he was blamed for the massacre of Palestinians in the Sabra and Shatila refugee camps by Israel's Christian Phalange allies in 1982. He was forced to resign from his post.' (Leading article, 'The old warrior who turned to peace,' Sunday Times, January 12, 2014)

The Sunday Times described these as mere 'black marks', much as 9/11 and Halabja were 'black marks' against bin Laden and Saddam Hussein, perhaps. Otherwise, Sharon was one of Israel's 'great nation-builders', 'a military hero'; 'He leaves an important legacy.'

The 'black marks' were noted with minimal information, not even a rough idea of the number of victims at Sabra and Shatila. Up to 3,500 civilians were brutally massacred on September 16-17, 1982. Peter Hart of Fairness and Accuracy in Reporting writes:

'An official Israeli investigation known as the Kahan Commission found that Sharon had personally decided to send right-wing Christian paramilitary forces, known as the Phalangist militias, into Palestinian refugee camps immediately after Palestinians had been (falsely) accused of assassinating the Lebanese President-elect Bachir Gemayel, a Phalangist leader. The fact "that the Phalangists were liable to commit atrocities... did not concern [Sharon] in the least," the Commission found.

'After the massacre began, Israel assisted the killing by firing flares over the camp to provide illumination for the Phalangists (New York Times, 9/26/82). Recently declassified Israeli documents (New York Times, 9/17/12) show that when US officials pressed Sharon to order the militias out of the camps, he retorted, "If you don't want the Lebanese to kill them, we will kill them."'

The dead included infants, children, pregnant women and the elderly, some of whom had been raped and mutilated. As Hart indicates, the Israeli government investigation found that Sharon bore 'personal responsibility' for the atrocity.

According to Menachem Klein, a politics professor at Bar Ilan University, near Tel Aviv, Sharon's founding of Unit 101, a 'retribution squad' in the 1950s and 1960s, set the pattern for modern Israeli military strategy named. Israel-based journalist Jonathan Cook explains:

'In Israel's early years, Unit 101 carried out reprisals against Palestinian fighters across the armistice lines, in an attempt to deter future enemy raids into Israeli territory. In practice, however, the price was paid as much by civilians as fighters.'

Cook adds:

'Today, Sharon's military philosophy is reflected in the Israeli army's Dahiya doctrine – its policy in recent confrontations to send Israel's neighbours in Gaza and Lebanon "into the dark ages" through massive destruction of their physical infrastructure.'

An example was Sharon's 1982 invasion of Lebanon, although it was not included among the Sunday Times' 'black marks', nor even mentioned. In The Nation, Max Blumenthal describes the invasion, which cost the lives of 20,000 Lebanese and Palestinians, most of them civilians:

'Sharon sent Israeli tanks rumbling towards Beirut without the approval of the rest of the cabinet, whom Sharon had deliberately deceived. Many of them were outraged, but it was too late to turn back.

'Against fierce Palestinian resistance, one of the Middle East's most vital and cosmopolitan cities was laid to ruin. Sharon's forces flattened West Beirut with indiscriminate shelling, leaving streets strewn with unburied corpses. With each passing day, disease and famine spread at epidemic levels. In August, the day after the Israeli cabinet accepted US special envoy Philip Habib's proposal for the evacuation of the PLO, Sharon's forces bombarded Beirut for seven hours straight, leaving 300 dead, most of them civilians. The Israeli sociologist Baruch Kimmerling wrote that the raid "resembled the attack on Dresden by the Allies toward the end of World War II."'

For the Sunday Telegraph, these horrors were 'controversial methods' to 'secure his country's future'. And anyway, Sharon 'ended his career with a more complex image, as a tough-minded statesman searching for peace. His example offers hope'. Apparently with a straight face, the editors concluded: 'as Ariel Sharon's career showed, peace through dialogue is possible'.

For The Times, Sharon's military record was 'marked by two shocking episodes'. Again, just the two black marks: the massacres in Qibya, and Sabra and Shatila, which were 'the harsh aspects of Sharon's career'. He was 'uncompromising and divisive', but The Times' concluded:

'Though an unlikely harbinger of peace and negotiation, that, finally, is what he was.' (Leading article, 'Warrior Statesman; Sharon's military and political record was uncompromising and divisive; yet he was finally an unlikely advocate of peace and negotiation,' January 13, 2014, The Times)

The Independent on Sunday published an article entitled, 'Ariel Sharon: A hawk who might just have liberated the Palestinians.'

Middle East peace envoy, Tony Blair, said:

'His strategic objective never wavered. The state... had to be protected for future generations. When that meant fighting, he fought. When that meant making peace, he sought peace with the same iron determination.' 

Peter Hart reports numerous, similarly 'hollow' attempts to 'portray Sharon as a peacemaker' in the US media.

the power and the monies (and the parties) og það sem enginn skilur

Sólveig Anna Jónsdóttir bloggar - Fim, 16/01/2014 - 22:58

Ég sé að maður sem er ritstjóri skrifar um forstjóra Nike sem kom í viðskiptaferð til Íslands og datt í allskonar ríka og frægafólks lukkupotta, mögulega afþví hann er ríkur og svona glóbal elíta, stundum kölluð eitt prósent. Ég segi bara svona. Fullyrt er í skrifunum að Nike kallinn ætli að segja öllum sem hann hittir allsstaðar í heiminum frá Íslandi og því hvað allir eru frægir á því og með þessu ætli hann að hjálpa til við að selja Ísland. Svo er sagt að engir peningar geti keypt áhrifin af þessu, því að Nike kallinn ætli að taka það að sér að selja fyrir okkur Ísland, en mér finnst það nú doldið hyperbole og ég ætla að vera pínku ósammála því ég er viss um að allir peningar Nike kallsins gætu til dæmis keypt þessi áhrif.

Allir peningar Nike kallsins gætu keypt ótrúlega mikið og náð fram ótrúlegum áhrifum, td. þeim að komast í partý með frægu fólki útum allar trissur. Ríkt og frægt fólk virðist oft fara saman í partý, eða það sýnist mér þegar það koma myndir úr partýum sem ríka og fræga fólkið fer saman í, í blöðunum. Hann gæti notið samvista við bestu sköpunargáfur allra landa og notið bestu náttúru allrar veraldarinnar, bara útaf peningunum sínum. Það eru kannski ekki margir sem vita það en the power of the monies eru töluverðir. Já bara alveg töluverðir.

En ein eru þó þau áhrif sem the power of monies geta ekki náð fram og það eru svokölluð mannsæmandi laun handa fátæklingum. Enginn veit afhverju, ekki fólk með sköpunargáfu, ekki fólk án hennar, ekki fólk sem býr í náttúru, ekki fólk sem borgar peninga fyrir að horfa á náttúru, ekki fólk sem ákveður bara svona einn tveir og þrír hvar það ætlar að eyða áramótunum, ekki fólk sem borgar fyrir áramótin á visa rað, ekki fólk sem kaupir flotta skó og borgar cashmoney, ekki fólk sem kaupir flotta skó á visa og ekki fólkið sem býr til flottu skóna í verksmiðjunni. Enginn. Þetta er eins og sjö undur veraldar eða öll sköpunargáfan á Íslandi; enginn skilur þetta. Kannski er þetta útaf Snæfellsjökli. Kannski útskýrist þetta þegar hann er bráðnaður útaf öllum verksmiðjunum sem búa til hitt og þetta, kannski er þetta leyndardómur Snæfellsjökuls; að útsýra fyrir okkur afhverju sumir eru ríkir frá Boston í partýum með frægum og afhverju sumir eru fátækir að líma saman skó með límbyssu, líka á gamlárs.

Nike stjórinn, sem stjórast yfir öllum, stórum og litlum, kannski samt aðallega litlum, hann ber auðvitað ekki ábyrgð á því að þau sem líma saman skóna sem hann stjórnaði að ætti að líma saman fái eiginlega enga peninga fyrir límvinnuna. Hann er bara ríkur kall frá Boston, getur ekkert að neinu gert. Hann er bara stjóri.  Svona bara virka peningar og það að vera stjóri, soldið eins og lím. Þú byrjar að líma og getur ekki hætt, þú byrjar að verða ríkur og að stjórna og getur ekki hætt. Enginn ber ábyrgð á fátæklingum og vesældómi þeirra, nema kannski Snæfellsjökull. Gott á hann að bráðna. Asni.

Helstu verðmæti þjóðarinnar, sköpunarfólkið, liggja vel við höggi útaf íslendingum sem elska bara peninga og vilja aldrei einu sinnu prófa að fara í sauðskinnsskó. Og orkuauðlindir skila ekki réttri framlegð. En fátæklingar í verksmiðjum skila akkúrat réttri framlegð. Aldrei of lítilli. En enginn skilur af hverju. Og enginn skilur afhverju peningarnir sem fást fyrir skóna mega bara fara til stjórans og aldrei neitt annað. Það er ekki hægt að skilja allt. Ég skil til dæmis ekki hvernig útvarp virkar en það virkar samt. Ég reyni bara að tala sem minnst um það hvað ég skil lítið um útvörp og bylgjur.  Ég skil heldur ekki afhverju stjórinn fær alla peningana og fátæklingarnir með límið enga en þannig er það bara. Og virkar alveg jafn vel og útvarpið mitt, þessi peningaskipti, eða vöntun á skiptum þar að segja. Allavega fyrir stjórann og þau sem hittu hann á gamlárs.

Mér hefur oft liðið eins og Lísu í Undralandi, stelpu sem datt ofaní holu. Einu sinni datt ég meira að segja ofan í holu þegar ég var úti að labba með bók, sem var samt bara eftir útlending. Sumir geta ekki tuggið tyggjó og labbað í einu, sumir geta ekki lesið bók og labbað í einu, detta bara í holu. Já, ég hef dottið í holu og labbað á staur en auðvitað er best að tala sem minnst um það, eins og það er best að tala sem minnst um það að skilja ekki útvarpssendingar og það að sumir eiga the power and the monies og aðrir ekki, hvorki power né monies.

Hér má svo sjá mynd af fólkinu sem Nike stjórinn stjórnar í Kambódíu. Hann ætlar ma. að segja þeim frá Íslandi og góðu partýunum sem hægt er að komast í þar. Þau eiga ekki eftir að trúa sínum eigin eyrum og ef þau hefðu einhverntímann lesið Lísu í Undralandi þá myndi þeim pottþétt líða eins og henni þegar þau heyra um Bono. Vonandi hafa þau allavega hlustað á U2, ekkert gaman fyrir Nike stjórann að segja góða sögu um partý og enginn veit um hvaða lið hann er að tala. Þau ættu að hafa allavega efni á að kaupa sér einn disk með U2, fyrir 74 dollarana sem þau fá útborgað á mánuði.


Why has Europe's economy done worse than the US? | Mark Weisbrot

Mark Weisbrot - nýjar greinar - Fim, 16/01/2014 - 13:15
The eurozone experience shows what can happen when people lose control over their government's economic policies

If we compare the economic recovery of the United States since the Great Recession with that of Europe or more specifically the eurozone countries the differences are striking, and instructive. The US recession technically lasted about a year and a half from December 2007 to June 2009. (Of course, for America's 20.3 million unemployed and underemployed, and millions of others, the recession never ended but more on that below.) The eurozone had a recession of similar length from around January 2008 to April 2009. But it then fell into a longer recession in the third quarter of 2011 that lasted for another two years, and may only be exiting that recession currently.

This makes a big difference in people's lives. In the eurozone, unemployment is at near record levels of 12.1%; while in the US, it is currently 6.7%. Despite the incompleteness of these measures, these numbers are comparable. And, of course, in Spain and Greece unemployment is 26.7 and 27.8%, respectively, with youth unemployment at an intolerable 57.4 and 59.2%.

Historical experience indicates that successful fiscal consolidations were often launched in the midst of economic downturns or the early stages of recovery.

Continue reading...

finndu þér stærra vopn

Sólveig Anna Jónsdóttir bloggar - Lau, 11/01/2014 - 18:37

Ég ætlaði að blogga um átröskun, kapítalisma og feðraveldi og hvernig við, the ladies, verðum fyrir stöðugum árásum, hvernig ráðist er inní prívatlíf okkar til að níðast á okkur og plata okkur og fá okkur til að eyða öllum fína hugsanakraftinum okkar í dellu, hvernig dýrmætum tíma er stolið frá okkur, tíma sem gæti farið í að stækka persónuleika okkar og merkilegheit, í stað þess að gefa speglinum svo mikinn tíma að á endanum er ekkert eftir nema að hverfa inní tómið þar sem ekkert er nema einn spegill. Ég ætlaði að blogga um kerfi sem hatar konur og vill þeim ekkert nema illt, vill þær huglausar, veikar á líkama og sál, vonlausar, daprar, búnar að yfirgefa sín miklu mannréttindi til djúps innra lífs og tengingarinnar við náttúruna og dýr merkurinnar og almættið, vill þær farnar þaðan og á vit megrunarinnar, brjóstanna og g-strengsins, lifandi dauðar með þrengd leggöng og afklippta skapabarma, í ævarandi þrældómi.

En svo sá ég blogg um The Coup og gladdist. Hér er þessvegna blogg um Boots og The Coup, hitt drazlið kemur þá bara seinna. Enda enginn að hætta að velta sér upp úr því, sígilt efni.

—–

Einu sinni var ég hvítingi í Ameríku. Það var ágætt. Ég keyrði um á bíl, hann hét Buick og var með svona cloth top. Sem er skrítið, svona eins og vera á gerviblæjubíl. Bílinn var gamall en ekki svo slæmur, ég gat td. bakkað í stæði á honum. Það hafði ég aldrei getað áður. Ég skreyti hann með límmiðum; Bush – Pro Death, Keep Abortion Legal og svona. Þá gat ég lent í hressandi road rage hasar, tjúllaðar konur að hrækja á mann bænum og guðsorðum á hraðbrautinni og reiðir menn á pickup trukkum að veina eitthvað um the fuhrer og the troops. Dont mess with Texas, y’all y’all! Á Íslandi lendir maður aldrei í pólitískri road rage. Bara liði sem er reitt afþví maður er á vinstri akgrein en ætti að vera á hægri eða afþví maður er ekki nógu svakalega mikið að tapa vitinu í hversdeginum.

Allavega, í bílnum var ég alltaf að hlusta á útvarpið. Ég hlustaði á Mpr, Npr, Classical Minnesota Public Radio, The Current og Radio K. (Ég hefði líka getað hlustað á AM talk radio, á botnfallið, á Rush Limbaugh og Michael Savage, lærifeður drengsins Gísla Freys, besta vinar Hönnu Birnu, svokallaða atvinnuhatara, óvini alls mannkyns. En ég er viðkvæm og voða næm og hefði þá sennilega drepist undir stýri). Það var alltaf eitthvað hægt að hlusta á. Og útvarp og bíll passa saman eins og kommi og femma, og bíll án útvarps er eins og kommi án femmu eða femma án komma, alveg hundleiðinlegt.

Allavega, ég var hvítingi að keyra, árið 2005, í frekari lítilli existensíalískri krísu, frekar hress bara. Og þá heyrði ég í fyrsta skipti í The Coup. Og Hot Damn, hvað í ósköpunum var þetta? Allt í einu var byltingin komin í bílinn. Ég vissi bara ekkert hvað ég átti að gera, ég keyrði ægilega hægt og hallaði mér að útvarpinu svo að ég gæti hlustað rosalega vel, heyrt allt, ekki misst af neinu. Það er ekki oft sem byltingin er í útvarpinu, að rappa. Eiginlega mjög sjaldan. Eiginlega aldrei. En þarna var hún og hún var frábær, spitting dialectical analysis! Hún var algjört æði! Ég elskaði hana strax!

Svona kynntist ég Boots Riley, einum besta félaga í heimi og vinum hans í the Coup að spila og syngja um prólía og kapítalismann og rasisma og imperíalisma, í bílnum að hlusta á The Current. Ó happý day!

Þetta er lagið sem ég heyrði fyrst:

Og það var ekki aftur snúið, ég sat á kvöldin uppí sófa og hlustaði og flissaði þegar Boots sagði eitthvað ótrúlega sniðugt eða hnyklaði brýrnar og kinkaði kolli þegar Boots sagði eitthvað verulega profound eða klöknaði smá þegar hann komst á flug í analýsunni. Og ég var svo ægilega glöð vegna þess að Boots var kommi, alvöru rappandi kommi, þvílíkt og annað eins. Og afþví Boots var ekki sexist pig sem vildi að konur hlypu um berrassaðar fyrir klínk, honum fannst það þvert á móti agalegt og til marks um níðingshátt og arðrán. Sem það augljóslega er, nema fyrir þá sem hafa ákveðið að setja óppressor pokann yfir hausinn á sjálfum sér svo þeir sjái ekki þjáningu og kúgun.

Með Boots er ekki hægt að vera með poka á hausnum, hann sér allt skýrt og útskýrir svo vel og vandlega fyrir þeim sem eru heppin að hlusta.

Hann er sniðugur:

My teacher told me that I didn’t know what right was,
well she was wrong cause I knew what a right was
and a left and an uppercut, too.

Og eldurinn logar inní honum:

I’m Boots Riley it’s a pleasure to meet you
Never let they punk ass ever defeat you
They got us on the corner wearing pleather and see-thru
All y’alls’ gold mines they wanna deplete you
I ain’t just fine to rap on the track, I’m fine to clappin them back
And it’s been stackin’ to that
Five hundred years before Iceberg ever leaned back in the ‘Lac
Before they told Rosa black in the back
Before the CIA told Ricky Ross to put crack in a sack
Before Gil Scott traded rappin for smack
This beat alone should get platinum plaques
I’d rather see a million of us ecstatic to scrap
‘Cause if we bappin’ them back we automatically stacked!

The Coup er einfaldlega ein af bestu hljómsveitum í heimi og Boots er einn af merkilegustu kommahugsuðum mannkynssögunnar. Á okkar agalegu tímum, þegar kapítalisminn vinnur sífellt stærri sigra og við, prólíarnir, höfum það eitt hlutverk að beygja okkur í duftið og sleikja stígvél þjóðarsáttarinnar og stöðugleikans, höfum það eitt hlutverk að að veita óheftan aðgang að líkömum okkar og heilum, að þjónusta skrímslamaskínuna á meðan hún bryður okkur og mömmur okkar í sundur, geta orð orðið til alls fyrst. Orð um upprisu geta fengið okkur til að langa til að rísa upp. Því tími næsheita er svo sannarlega liðinn.

Hlustiði nú:

And if we ever gon’ do it let’s do it now

Hér er svo bloggið sem ég las áðan, um rapp og The Coup, eftir rithöfundinn Kiese Laymon, ég kveð í bili.

This Was 1993: 20 Years Ago I Heard The Perfect Rap Song

Ma.:

This was 1993.

Back in my dorm room, I rewind-pause-played my way through the shifting points of view of “Not Yet Free.” I memorized all three verses the same night I saw it and told my boy, Eric Caples — a formidable MC himself — that I’d just heard the perfect rap song. The next day, in Eric’s room, I watched his face as he watched the video.

The first image beneath the boom of the 808 was a black woman standing upright in matching white necklace, bracelet and earrings. The woman had a sawed off shotgun on her back and a child in her arms. She looked directly into the face of the she child was nursing. As engrossing as the image was, Eric was mesmerized by what he heard.

The Coup’s DJ, a woman named “Pam, the Funkstress,” scratched — teased — variations of Ice Cube’s “Blacks are … Blacks … Blacks … Blacks are too f—-ing broke …” for 40 seconds before finally arriving at “Blacks are too f—-ing broke to be Republican.”

Eric bobbed his head to the beat and furrowed his brow when Boots rhymed, “Everyday I pulls a front so nobody pulls my card / I got a mirror in my pocket and I practice looking hard.” Neither of us had ever heard that kind of hyper-awareness of our hyper-awareness, not even from Ice Cube.

We both covered our mouths when the organ dropped and Boots explored his role in capitalism: “This web is made of money, made of greed, made of me. Oh, what I have become in a parasite economy.”

Eric closed his eyes and smiled at the precision, sensory details and familiarity of E-Roc’s verse and voice as he picked up where Boots left off.

“In the winter there’s a splinter with the smell of the rain
And the scent of the street, but all I smell is the pain
Of a brotha who’s a hustler and he’s stuck to the grind
Of a sista who’s a hooker gotta sell her behind.”

Later in the verse, E-Roc ruptured the individual desperation narrative, placing himself as an actor, agent and witness on the streets he previously described: “Now my dreams and aspiration go from single to whole / As I realize there’s a million motherf—-ers in the cold.”

Boots came back in at the end of the song, with a new point of view. The shift was marked by a minimal bass guitar and deepening of his voice. In the video, Boots’ words come out of the mouth of a pawn shop owner whose store is filled with guns we presume he’ll sell to brothers killing other brothers.

“N—-az, thugs, dope dealers and pimps
Basketball players, rap stars and simps
That’s what little black boys… are made of …
Sluts, hoes and press the naps around your neck
Broads, pop that coochie, b——es stay in check
That’s what little black girls… are made of …”

The point of view changed hands one more time, as Boots reoccupied his subject position and asked, “But if we’re made of that, who made us? / And what can we do to change us?” He delivered his last lines of the verse to pawn shop owner, the surveillance camera and, ultimately, to us.

I stopped the VCR before the end of the song to see what Eric Caples had to say. I told him that I was going to use my work-study check to buy some gas for Mama’s car, then drive the mall to buy the whole album tomorrow. I remember literally telling him that Boots was my new favorite MC and that I believed “Not Yet Free” could change hip-hop forever.

“It’s dope,” Eric eventually said about the song and video. “They can rap and that DJ can scratch. Boots ain’t no Snoop, though. And I can tell you right now that that tape won’t be no Chronic either.”

I sucked my teeth, and rewound the VHS to the beginning of the video again.

Sitting on the floor of that dorm room, I would have sworn on everything I loved that hip-hop would never be the same after “Not Yet Free” and Kill My Landlord — even though I hadn’t heard it yet. I really knew that everything involving hip-hop, black boys, black girls, freedom, capitalism, raced oppression, truth, rape music, violence, white supremacy, honesty and me was about to change forever.

The next morning, with a pocket full of work-study money, I headed to Super D to buy some new clippers to cut my hair. The clippers were more expensive than I thought they’d be so I bought a du-rag instead. I put the du-rag on in Mama’s hooptie and headed to Camelot.

The manager told me that they didn’t carry Kill My Landlord and that he hadn’t even heard of The Coup. He claimed he could get one copy of the album in stock in 7-10 business days if I wanted him to. I thought hard about whether I’d have money for the album in 7-10 business days.

A half hour later, I purchased Above the Law’s Black Mafia Life and a three-piece from Popeyes.

Back in my dorm room, I blasted a song called, “Pimpology 101” and set my roommate’s VCR to record another episode of Rap City.

This was 1993.

 


NAFTA: 20 years of regret for Mexico | Mark Weisbrot

Mark Weisbrot - nýjar greinar - Lau, 04/01/2014 - 13:00
Mexico's growth has been weak since the 'free trade' deal was signed, and it missed out on the region's poverty reduction

It was 20 years ago that the North American Free Trade Agreement between the US, Canada, and Mexico was implemented. In Washington, the date coincided with an outbreak of the bacteria cryptosporidium in the city's water supply, with residents having to boil their water before drinking it. The joke in town was, "See what happens, NAFTA takes effect and you can't drink the water here."

Our neglected infrastructure aside, it is easy to see that NAFTA was a bad deal for most Americans. The promised trade surpluses with Mexico turned out to be deficits, some hundreds of thousands of jobs were lost, and there was downward pressure on US wages which was, after all, the purpose of the agreement. This was not like the European Union's (pre-Eurozone) economic integration, which allocated hundreds of billions of dollars of development aid to the poorer countries of Europe so as to pull their living standards up toward the average. The idea was to push US wages downward, toward Mexico's, and to create new rights for corporations within the trade area: these lucky multinational enterprises could now sue governments directly before a corporate-friendly international tribunal, unaccountable to any national judicial system, for regulations (eg environmental) that infringed upon their profit-making potential.

Continue reading...

Laun og verðbólga

Gunnar Skúli bloggar - Mán, 30/12/2013 - 23:42

Dramatíkin í dönsku þáttunum Dicte er ósvikin en til allra hamingju að mestu skáldskapur. Þegar fylgst er með skrifum verkalýðsforingja á Íslandi er mikil dramatík líka, sérstaklega um nýgerða kjarasamninga ASÍ. Þar sýnist sitt hverjum og mikið rætt um verðbólguna í því sambandi. Henni er kennt um margt og talin jafn slæm og Grýla. Það sem er ennþá verra er að almennum launamönnum á Íslandi er kennt um tilvist verðbólgunnar vegna launa sinna. Ef laun þeirra hækka þá eykst verðbólgan og étur upp launahækkun þeirra. Samkvæmt þessu eru launamenn heimskir a.m.k. ef tillit er tekið til auglýsinga ónefndra aðila.

Hvers vegna er verðbólga? Hvað er verðbólga?

Verðbólga er hækkun á ”vöruverði” milli tveggja tímapunkta. Vöruverðið er oftast ákveðið fyrirfram sem einhver ”karfa” af vörum sem eru viðmiðunin. Þegar þessi karfa hækkar í verði um t.d. 5% þá er verðbólgan sem sagt um 5% prósent.

Ef við gefum okkur að í ákveðnu ríki sé brauðverð það eina sem ákvarðar verðbólgu og þú ert bakari. Þú finnur fyrir auknum þrýstingi að hækka brauðverðið en villt koma í veg fyrir það. Bæði er það að þú vilt ekki lenda í verri samkeppnisaðstöðu með hærra brauðverði og einnig vilt þú ekki bera ábyrgð á því að verðbólgan aukist. Þess vegna sest þú niður og reynir að koma í veg fyrir að hækka brauðverðið. Þú ferð í gegnum kostnaðarliðina. Laun þín og annarra starfsmanna, hráefni, rafmagn, vatn, hitaveitu, húsaleigu, flutninga, skrifstofukostnað, auglýsingar og hagnað sem þú reynir að minnka. Þér tekst að lækka eitthvað af þessu og þeir sem selja þér leggja sitt af mörkum og lækka sinn hluta þangað til að hnífurinn kemur að beini. Síðan er ekki við neitt ráðið og þú verður að hækka brauðverð um 5% og allir aðrir bakarar verða að gera það líka. Þar með eykst  verðbólgan um 5% í þessu ríki.

Laun hafa vissulega áhrif og þess vegna er alltaf verið að tala um að hafa þau í algjöru lágmarki til að koma í veg fyrir hækkun verðbólgunnar.

Langflestir þessir aðilar sem taldir voru upp; bakarinn, launamennirnir, rafmagnsveitan, vatnsveitan, hitaveitan, flutningsfyrirtækin, leigjandinn, auglýsingarstofan og hráefnasalarnir hafa annan kostnað sameiginlegan sem er ekki nokkur vegur að minnka. Það er skuldin og fjármagnskostnaðurinn. Allir skulda þeir lánastofnunum(bönkum). Þar sem skuldin/fjármagnskostnaður eykst stöðugt og ekki fæst neinn afsláttur af henni þá er það skuldin sem er megin orsök verðbólgunnar en ekki launin. Öllum þykir sjálfsagt að launamenn veiti afslátt en alls ekki að bankarnir geri það sem væri mun áhrifaríkara.

Sumir telja að magn peninga í umferð hafi áhrif á verðbólgu. Þar sem sú stærð kom aldrei til álita hjá bakaranum okkar, þar sem sú stærð er ekki í jöfnunni sem ákvarðar brauðverðið sem veldur verðbólgunni, getur það ekki haft áhrif á verðbólguna. Enda gerir það það ekki. Aftur á móti er það skuldin, sem fyrr segir, sem ræður þar mestu um. Þar sem peningar eru búnir til sem skuld þá eykst skuldin alltaf um leið og peningar eru búnir til og þess vegna eykst verðbólgan.

Tvennt er á hreinu, laun almennings þurfa að hækka því peningar búnir til sem skuld valda verðbólgu og að enginn hagfræðingur viðurkennir það að peningar séu búnir til sem skuld sem hækkar verðbólgu.

Kannski ættum við bara að fara horfa aftur á dönsku þættina Dicte…

Stikkfrí

Gunnar Skúli bloggar - Lau, 28/12/2013 - 00:49

Sennilega eru Alþingiskosningarnar einn merkilegasti atburðurinn á s.l. ári, að minnsta kosti í pólitíkinni. Ég tók þátt í einu af nýju framboðunum(Dögun) en straumurinn var ekki til þeirra heldur fjórflokksins. Vinstri flokkarnir glötuðu besta tækifæri sínu til að sanna sig frá upphafi og þess vegna fór fylgið til Sjálfstæðis- og Framsóknarflokksins og þeir flokkar unnu stóran sigur s.l. vor. Sumir dæmdu kjósendur sem heimska en því er ég ósammála. Kjósendur telja einfaldlega að lausnir finnist innan fjórflokksins og þess vegna snýst þátttaka þeirra í kosningum um að velja á milli þeirra. Meðan lang flestir telja að fjórflokkurinn hafi lausnir er ekki von á breytingum sem skipta máli. Fylgið ferðast á milli fjórflokkanna og pólitíkin er keimlík og valdastéttin situr örugg í sínum sessi.

Þar sem fjórflokkurinn er gegnsýrður og stjórnað af valdastétt landsins eru kjósendur í raun að kjósa sama hópinn yfir sig aftur og aftur. Því miður er ekki víst að það dugi að kjósa framhjá fjórflokknum því völdin liggja ekki endilega innan veggja Alþingis. Ef kjósendur kjósa alltaf sama hópinn og þeir hafa engin raunveruleg völd þurfum við þá ekki að breyta til og kjósa frekar þá sem hafa völdin eða að endurvekja völd þeirra sem sitja á Alþingi.

Mörgum er ljóst að fjármálakerfið, bankarnir og stórfyrirtækin stjórna. Að aftengja þessi valdatengsl er mjög brýnt. Það sem gerir bankana sérstaklega valdamikla er að þeir búa til peningana fyrir almenning og opinbera aðila. Þessu verður að breyta. Peningaprentun er í raun fjórða valdið í lýðræðsisskipulagi okkar og það valdamesta. Að einkafyrirtæki sem kallast bankar hafi það vald er í algjörri andstöðu við hugsjónir lýðræðisins. Slíkt vald á heima hjá almenningi ef hann vill geta haft einhver áhrif á líf sitt og framtíð sína. Meðan síðasta orðið er alltaf hjá fjármála(banka)kerfinu er til lítils að kjósa einhverja pólitíska stefnu, hversu falleg sem hún er, til að lúta valdi þess. Framtíðin ber í skauti sér hægri stjórn, síðan vinstri stjórn eða kannski blandaða stjórn og ASÍ semur um kauphækkanir fyrir almenning eftir þörfum fjármálakerfisins.

Ef allur almenningur gerði sér grein fyrir tengslum stjórnmála og fjármálakerfisins þá yrði bylting. Að gera sér grein fyrir því að fjármála(banka)kerfið stjórnar í raun og að fjór(fimm)flokkurinn lítur stjórn þess kerfis án nokkurs umboðs myndi valda straumhvörfum. Sú einfalda staðreynd að börnin okkar eiga sér ekki góða framtíð myndi vekja marga. Þegar rætt er um að við verðum að verða samkeppnishæf er átt við að launakjör okkar nálgist það sem er lægst í heiminum. Það er framtíðarsýn þeirra sem stjórna fyrir börnin okkar. Allri stéttarbaráttu afa og ömmu verður sturtað niður með tölvuleikjum og sápuóperum nútímans.

Fixið er fjórflokkurinn, það er ekki heimska, það er fíkn í að vera stikkfrí.

Syndicate content