Feed aggregator

something went wrong

Áhugaverðar greinar - Mán, 12/01/2015 - 11:21

af heilum

Sólveig Anna Jónsdóttir bloggar - Fös, 09/01/2015 - 21:06

Eins og svo oft áður er einungis hægt að hugsa í númeruðum liðum. Eins og svo oft áður er best að hugsa sem minnst. Að hugsa lætur mann svitna og gráta. Ég hugsa ekki, þessvegna er tilveran bærileg. Ég er lifandi, þessvegna svitna ég og græt, það suðar í heilanum, mig langar að jaðarsetja hann, mig langar að segja honum að fokka sér, mig langar að segja honum að fara heim til sín, láta mig í friði, ég þoli hann ekki, hann hlýðir ekki, hann lærir ekki réttu hlutina, hann kann ekki að læka, hann kann ekki að vera með, hann heldur að hann sé eitthvað sem hann er ekki, hann er ekki til friðs. Inní honum fljúga 1000 flugur, hann er rotnandi hræið af heila og í flugunum suðar jafn hátt og í honum, hann reynir stöðugt að rísa upp, skilur ekki að hann á að liggja, fastur undir martröðum kynslóðanna, fastur á hafsbotni mannkynssögunnar, hann suðar í mér stöðugt, hann suðar um pláss, um alltof mikið pláss, allt plássið mitt.

- – – – -

Einhverntímann sagði einhver brandara um frelsi, jafnrétti, bræðralag en ég er búin að gleyma því hvernig hann var.

- – – – -

1. Um forréttindi.
Að læra um forréttindi er mjög erfitt. Forréttindi eru sett saman úr fjölmörgu en meðal annars því að þurfa ekki að læra það sem þú vilt ekki læra. Þannig að ef þú nýtur forréttinda geturðu neitað að læra um forréttindin sem þú nýtur og þannig farið um hina sammannlegu tilveru algjörlega blind á eigin forréttindi. Kannski er réttara að segja að það að kenna um forréttindi sé mjög erfitt. Sérstaklega vegna þess að þau sem reyna að kenna eru yfirleitt án forréttinda og þau sem ættu að nema hafa þau og geta af þeim sökum neitað að læra.

2. Um brandara.
Hér stendur víst: Kóraninn er algjört drasl, hann stoppar ekki kúlur.

 

 

 

 

 

 

 

 

Þessi brandari birtist eftir fjöldamorðin á mótmælendum í Egyptalandi, þar sem í það minnsta eitt þúsund manneskjur vorur myrtar á Rabaa al-Adawiya torgi, af herforingjastjórninni -okkar-, slatti brenndur lifandi. Í kjölfar þessarar slátrunar fylgdu -strong condemnations- frá vestrænum leiðtogum sem vita náttúrlega best af öllum hvenær er við hæfi að -strongly condemn- og hvenær er við hæfi að  -standa öll saman- og hvenær er við hæfi að gera innrás. Friðarverðlaunahafi Nóbels, Obama, herra Múlatti eins og sumir vilja kalla hann, sagði að þetta væri allt mjög slæmt og alls ekki í lagi og -urged people to show restraint- og þing Bandaríkjanna sendi svo einn og hálfan milljarð bandaríkjadollara til herforingjastjórnarinnar, svona til að sýna hversu strong the condemnation væri. Ekkert fordæmir betur en peningur.

En hvað um það, brandarinn stendur fyrir sínu, hann er sekúlar og upplýstur og í honum er hefð, það má ekki gleymast, evrópsk hefð og enginn kann betur að grína en Evrópa; brandaraheimsálfan Evrópa, hvílík álfa, enginn er eyland en sumar álfur eru eyjur, Evrópa, þar sem aldrei hefur neitt heyrst nema hlátur og fliss, við Evrópa, við hlægjum okkur inná og útaf listum viljugra, við hlægjum okkur inní og útúr nýlendum, inní og útúr vinnubúðum, inní og útúr þrælaskipum, inní og útúr ópíumstríðum, inní og útúr þúsund ára ríkjum, inní og útúr útrýmingarbúðum, inní og útúr Kongó og Perú, inní og útúr Víetnam, inní og útúr einhverjum upplifunum um dauð, brún börn og pabba þeirra að gráta, inní og útúr pyntifangelsum. Við hlægjum þegar við grátum og það kann enginn annar í öllum heiminum, þú þarft að vera upplýst á einstakan hátt og með hefð þér í liði til að kunna þá miklu list, að sjá hvað veröldin er vond, gráta oft og mikið en kunna svo að yppta öxlum, anda djúpt og skella uppúr, svona er lífið, á eyjunni Evrópu sem flýtur alltaf ofaná, eins og aðflutt vatnalilja á kaldri tjörn, þar sem litlir fiskar synda og bíða eftir litlum mat úr litlum dollum. Frelsi til að hlægja að heimsendi á meðan þú gefur litlu fiskunum pínkulítið fiskafóður, æ litlu fiskar, ef þið bara gætuð hlegið með mér. Frelsi til að hlægja jafn hátt og Voltaire að eigin fyndna brandara: Gyðingar eru aðeins fávísir villimenn, sem hafa lengi sameinað viðurstyggilega ágirnd með fyrirlitlegri hjátrú og eru haldnir óbilandi hatri á ölllum þeim sem bæði þola þá og gera þeim kleift að auðgast. Frelsi til að segja sama brandarann aftur og aftur, í gegnum aldirnar, með örlitlum áherslubreytingum, ekki of miklum þó, frelsi til að gleyma honum og geta þessvegna alltaf sagt hann í fyrsta skipti, frelsi til að hitta fólk og segja um það brandara, sama brandarann aftur og aftur og aftur.

Nr. 3
Um heimsborgara.
Á ferðum okkar um veröldina lærðum við að hið hegemóníska narratív vestræns frjálslyndis um íslam sem stærstu ógnina við tjáningarfrelsið, er satt og rétt. Samhengið og það sem að því lýtur er aðeins innflutta ólífan í drykknum okkar, við tyggjum hana og kyngjum áður en við förum að sötra. Mikið var það gott fyrir okkur, mikið var þetta skemmtilegt ferðalag, ólífan minnir á það, husker du oliven vi fik der nede?

Nr. 4
Um mannlega tilveru.
Sama fólk, alveg nákvæmlega sama fólk og brjálaðist vegna islamófóbíu útsendara auðvaldsins, þeirra Sveinbjargar og hinnar þarna, telur sig nú mikla mannréttindafrömuði og guðs útvalda vesturlandabúa og deilir islamófóbískum myndum í miklum ham og af miklli arfleiðar upprisu. Í upprisunni þarf það ekki lengur að skilja neitt, allra síst sig sjálft. Að segja the mind boggles dugir ekki lengur, svona industrial grade hræsni þarf eitthvað sem ég á ekki til.

En hér, hér er brandari. Gleðileg vesturlönd og fyndið nýtt ár.

 

- – – – -

 

Why I am not Charlie

Beware Bigotry – Free speech and the Zapiro Cartoons

Joe Sacco: On satire

Pseudo-explanations for a massacre

Is solidarity without identity possible?

Why Charlie Hebdo attack is not about Islam

Charlie Hebdo and western liberalism


Kæri Bjarni Ben

Gunnar Skúli bloggar - Mið, 31/12/2014 - 16:54

Áskorun þín í Kryddsíldinni til lækna um að líta í eigin barm kom of seint. Það var það sem þeir gerðu áður en þeir tóku til verkfallsvopnsins.

Til að létta þér starfið vil ég benda á eftirfarandi:

  1. Vegna yfirlýsingar Rríkisstjórnarinnar á sínum tíma(2008) um að allar innistæður í íslenskum bönkum á Íslandi væru tryggðar með skattfé landsmanna hefur skapast skuld við sömu aðila hjá viðkomandi bönkum. Samkvæmt lögum 121/1997 skal greiða fyrir slíka þjónustu. Þess vegna átt þú að rukka bankana um þessa ríkisábyrgð. Hugsanleg upphæð er um 3-500 milljarðar.
  2. Hvalrekaskattur(windfall tax). Hagnaður sem verður til mest fyrir utanaðkomandi aðstæður frekar en elju og útsjónarsemi fyrirtækis kallast hvalreki. Þá er verið að vísa til þess að ekki hafi verið sérstaklega unnið fyrir honum. Hvalrekaskattur er skattur á slíkum hagnaði. Gott dæmi á Íslandi eru lánveitendur (bankar og lífeyrissjóðir) sem hafa hagnast mikið á verðtryggðum lánum vegna þess að verðbólgan gaus upp í kjölfar bankahrunsins. Bankahrun sem viðkomandi lánadrottnar bera töluverða ábyrgð á. Annað dæmi er að íslenska krónan féll mikið í kjölfar bankahrunsins. Þar með jókst hagnaður útflutningsfyrirtækja (sjávarútvegur og áliðnaður) án þess að þau hefðu breytt einhverju hjá sér. Gengisfallið skapaði fyrirtækjunum auknar tekjur en launamanninum minni tekjur. Hvalrekaskattur væri þá aðgerð til að leiðrétta aukið misvægi í tekjum og yrði lagður á áður en að menn fara að greiða sér út arð. Meðan nánast ríkir neyðarástand á mörgum sviðum í velferðarmálum á Íslandi þá er það réttlætismál að skattleggja þá sem eru í dag að greiða sér hagnað talin í tugum eða hundruðum milljarða, þeir svelta ekki.

Lauslega áætlað ættir þú að geta snarað svo sem tugi milljarða inní ríkiskassann með þessum aðgerðum án þess að skapa mikla eymd og vesöld hjá viðkomandi aðilum.

Þetta er barmurinn þinn Bjarni.

Að auka útflutning

Gunnar Skúli bloggar - Sun, 21/12/2014 - 23:31

Nú hafa fimm sérfræðingar sagt upp á Landspítalnum. Hef heyrt í nokkum og frétt af enn fleirum sem eru að kanna málið. Ég flutti til Svíþjóðar 2011 og hef því fengið  nokkrar fyrirspurninr um lífið hinum megin.

Við skulum setja læknadeiluna í víðara samhengi því bankakreppur eru margendurtekið fyrirbæri. Eftir að einkabankarnir eru farnir á hausinn taka skattgreiðendur á sig skellinn. Þess vegna þarf að spara. Þess vegna er velferðarkerfið skorðið niður. Komugjöld sjúklinga eru aukin og stundum er kerfið einkavætt. Niðurstaðan er að þeir sem eru betur settir fá þjónustu en hinir ekki. Þar með hafa útgjöld til heilbrigðismála verið lækkuð. Árangur heilbrigðiskerfisins á landsvísu versnar. Allt vel skráð á spjöld sögunnar og í rannsóknum.

Spurningin er hvort stjórnvöld nema staðar við læknadeiluna eða halda áfram með þjóðina hina hefðbundnu leið. Hvernig tekst til með læknadeiluna er afgerandi fyrir trú landans á framtíðina hér á landi. Það vita allir að sérhagsmunahóparnir, útgerðin, ferðaþjónustan og bankarnir njóta forgangs. Ef þessum hópum er áfram hyglt á kostnað velferðakerfisins í stað þess að sækja þangað fjármuni er nokkuð ljóst hvert stefnir.

Þá gæti það sama hent okkur sem gerst hefur í mörgum öðrum löndum sem hafa lent í bankakreppum, þ.e. að mennta fólk til útflutnings.

Að velja sér landfesti kæri ráðherra

Gunnar Skúli bloggar - Sun, 14/12/2014 - 00:26

Læknaverkfallið leggst æ þyngra á sálina á mér. Ætlar Ríkisstjórnin virkilega að bíða þangað til að síðasti viðsemjandinn er fluttur héðan. Ég neita að trúa því. Ekki minnka áhyggjurnar þegar auglýsingar eru farnar að birtast á FB síðu lækna um laus störf í Skandinavíu, þ.e. það er runnið á blóðlyktina.

All margir læknar hafa haldið því fram að áramótin séu afgerandi í læknadeilunni. Ef ekki semst fyrir þau þá ákveði læknar að segja upp og flytja. Eins og ástandið er núna þá þarf ekki margar uppsagnir til að boltinn fari af stað því vont er að vinna núna en verður enn verra þegar fleiri fara. Nýútskrifaðir læknakandidatar ætla ekki að vinna á Íslandi heldur fara strax erlendis ef ekki semst. Það er veruleg blóðtaka, í raun erfitt að sjá fyrir sér að kerfið virki án þeirra.

Þegar maður horfir til baka þá er sú staða sem upp er komin í dag einstök og gjörsamlega galin. Á strit kynslóðanna og öll fjárfestingin að fara í súginn? Það virðist svo, því heilbrigðisráðherra sagði „að hann trúi því ekki að læknar muni segja upp“. Hann ætlar ekki að tryggja stöðuna með góðum samningi við lækna. Nei hann stólar á trú sína að ekkert fari úrskeiðis þrátt fyrir slæman eða engan samning. Öll hegðun valdhafanna er á sömu lund.

Það er þarna þar sem rökhugsun þeirra bregst eins og hjá strútnum. Margir læknar sögðu fyrir nokkrum árum að þeir færu aldrei í verkfall vegna launa sinna, það væri ekki samboðið læknastéttinni. Læknar eiga engan verkfallssjóð enda ætluðu þeir sér aldrei í verkfall. Þrátt fyrir þessa fortíð eru allir þessir læknar í dag í verkfalli og samstaðan er algjör. Réttlæting læknanna er ekki sjálf launin, réttlætingin er hvort læknar verði þátttakendur í heilbrigðiskerfinu til framtíðar eða ekki. Þeir vita að án þeirra verður ekki neitt heilbrigðiskerfi. Þess vegna berjast menn.

Kæri Kristján og Co, ekki stóla á að læknar segi ekki upp. Læknar eru komnir út á ystu nöf, þeir geta ekki lengur tekið þátt í þessu leikriti um að allt sé í lagi. Það er ekki hægt að reka heilbrigðiskerfið á fornri frægð, það sekkur núna og íslenskir læknar eru menn að meiru að standa upp og viðurkenna hið augljósa.

Ég ráðlegg þér því eindregið að tryggja landfestar, það er skylda þín.

allur bráðnauðsynlegur og viðeigandi ofsi

Sólveig Anna Jónsdóttir bloggar - Fim, 11/12/2014 - 19:56

Einhverntímann í fortíðinni, eftir að AmeríKKKa hafði ákveðið að öllum sem vildu ekki koma með henni í orgíu yrði þá nauðgað, krafsaði Donald Rumsfeld, varnarmálaráðherra A-KKK, á minnisblað um endurbættar aðferðir við gagnaöflun hjá aröbum, þetta: Ég stend í átta tíma á dag. Stundum meira að segja tíu. Afhverju eru arabarnir bara látnir standa í fjóra tíma?

Þetta sagði Rumsfeld vegna þess að hann er spes týpa og notar þessvegna ekki venjulegt skrifborð sem maður situr við, heldur eitthvað sem við myndum kannski kalla púlt. Við þetta nokkurskonar púlt stendur hann daginn inn og út, og fannst þessvegna hálf kjánalegt að arabarnir væru bara látnir standa í fjóra tíma í búrunum sínum. Undir krafsið skrifaði hann svo upphafsstafina sína, D.R, svo að það væri alveg á hreinu að það væri hann sem stæði svona mikið en ekki D. C eða G.W.B.

- – – – -

Nú hlakka ég voðalega mikið til. Jú, til jólanna auðvitað, lengi lifi J.H.C en mest samt, allra allra mest til leiðara Morgunblaðsins, sem birtist á næstu dögum, kannski strax í fyrramálið, eins og mandarína í skó hjá sæmilega stilltu barni,

leiðarans þar sem Davíð Oddsson, stundum nefndur D.O., segir frá því að ekkert finnist honum notalegra í hádeginu í Hádegismóum, ekkert meira slakandi en að loka dyrunum að skrifstofunni, kveikja á Kátu ekkjunni eða óperunni um Ragnheiði biskupsdóttur og borða svo hádegismatinn með rassinum. Og af þeim sökum sé fráleitt að telja -rectal feeding- til pyntinga.

- – – – –  

Þetta er frámunalega vúlgert, ég sem var svo vel upp alin af kúltíveruðu fólki, fólki sem dó næstum þegar það heyrði mig átta ára gamla segja -kúkur- um skipstjórann á Bounty. Svoleiðis var ekki sagt.  En ég sagði það samt, mig langaði að prófa og hann, skipstjórinn var kúkur.
Og í allan dag er mig búið að langa að segja að Davíð Oddsson ætli að skifa leiðara þar sem hann segist borða með rassinum. (Þið sjáið að ég gæti verið vúlgerari).

Nú er ég búin að segja það. Mér finnst það fyndið. Ég er heldur ekki lengur ég; almættið leyfði mér ekki bara að kyssa sig, ég fékk líka að drekka úr spenanum þess; um leið og sólin skein á mig -hlý og þung sem skíragull- og við almættið kysstumst, ég með mínum ósköp venjulega munni og það með sínum útsprungna rósamunni, fékk ég líka að drekka úr svarta spenanum, alla bitru mjólkina, búna til úr þessari vondu veröld, þessu agalega myrkri, þessu undraverða ógeði sem mannleg tilvera er. Þannig að ég er ekki ég, með munninum bæði kyssti ég og saup og varð þá heit af trú og eins vúlger og mig langaði að vera þegar ég var átta.

Og biðst þessvegna fyrir á hverjum degi, takk fyrir að kossinn og sopann, sjáiði sólina þegar hún kemur upp, hvílík dýrð í hæstu hæðum, og sjáiði hvernig myrkrið gerir okkur öll eins og gerir okkur allt mögulegt, biður okkur um að kveikja í sér og skilja ekkert eftir nema ösku.


Bjarni Ben og launaskriðið

Gunnar Skúli bloggar - Þri, 09/12/2014 - 21:57

Því er haldið fram að launakröfur almennt og sérstaklega lækna muni valda verðbólguskoti sem muni leggja efnahag ríkisins í rúst. Launahækkanir auka kostnað fyrirtækja og hækka þannig vöruverð sem síðan veldur verðbólgu. Verðbólgan hækkar skuldir allra sem eru með verðtryggðar skuldir.

Þeir sem eru tryggðir eru lánadrottnar.

Í raun er skuldin einn stærsti kostnaðarliðurinn í öllum rekstri og vex stöðugt og því mikilvægasti hvatinn að verðbólgu.  Þess vegna er áhrifaríkast að minnka skuldir til að minnka rekstarkostnað og vöruhækkanir. Allir sem stunda rekstur reyna að halda öllum kostnaði í lágmarki. Þeim verður þó örugglega ekkert ágengt með að fá skuldirnar lækkaðar, lánadrottnar veita ekki afslátt eftir að skrifað hefur verið undir. Þar sem skuldir rekstraraðila hækka sífellt vegna vaxtanna og verðtryggingarinnar eru skuldirnar það sem skapar verðhækkanir og þar með verðbólguna, jafnvel þó að engar launahækkanir kæmu til.

Ef skuldin bæri enga vexti og væri ekki verðtryggð þyrfti skuldarinn mun síður launahækkun, sá sem framleiðir hráefni þyrfti mun síður hækkun á vöruverði og sv. fr.. Að lokinni hringferðinni kæmi það í ljós að lánadrottnar þyrftu heldur ekki vexti því ekkert hefði hækkað. Þar sem nútímaþjóðfélag telur það eðlilegt að peningar tímgist eru vextir löglegir. Vextir eru kostnaður út um allt þjóðfélgið og veldur verðbólgu. Krafan um aukna þjóðarframleiðslu á hverju einasta ári er vegna vaxtakostnaðar þjóðfélagsins.

Spurningin er þess vegna hvort verkamaðurinn á að eiga möguleika á því að endar nái saman, hvort að læknirinn vilji flytja heim til Íslands að loknu námi eða þá að stjórnvöld vilji endilega leyfa peningum að tímgast stjórnlaust fyrir þá fáu á kostnað hinna mörgu. Jesús Kristur var að minnsta kosti ekki í neinum vafa og velti um borðum og var það eina skiptið sem hann beitti ofbeldi.

Kannski að Bjarni fyllist heilögum anda…

‘Grievous Censorship’ By The Guardian: Israel, Gaza And The Termination Of Nafeez Ahmed’s Blog

Media Lens - Mán, 08/12/2014 - 12:59

In July, regular Guardian contributor Nafeez Ahmed examined claims that Israel is seeking to create a 'political climate' conducive to the exploitation of Gaza's considerable offshore gas reserves - 1.4 trillion cubic feet of natural gas, valued at $4 billion – which were discovered off the Gaza coast in 2000.

Ahmed quoted Israeli defence minister, Moshe Ya'alon, to the effect that military efforts to 'uproot Hamas' were in part driven by Israel's determination to prevent Palestinians developing their own energy resources. Ahmed also cited Anais Antreasyan who argued, in the highly-respected University of California's Journal of Palestine Studies, that this is part of a wider strategy of:

'separating the Palestinians from their land and natural resources in order to exploit them, and, as a consequence, blocking Palestinian economic development. Despite all formal agreements to the contrary, Israel continues to manage all the natural resources nominally under the jurisdiction of the PA [Palestinian Authority], from land and water to maritime and hydrocarbon resources.'

At the time of writing, Ahmed's July 9 piece has received a massive 68,000 social media shares and is far and away the most popular Guardian article on the Gaza conflict. In the event, however, it was the last article published by him in the Guardian. The following day, his valuable Earth Insight blog, covering environmental, energy and economic crises, was killed off.

The Earth Insight series had accrued around three million views and was the most popular Guardian environment blog. It published stories which went viral, generating global headlines, such as Ahmed's interview with ex-CIA official Robert Steele on the 'open source revolution' (44,000 Facebook shares); the Pentagon's Minerva project and Ministry of Defence initiatives targeting domestic activists and political dissidents (47,000 shares); and the little-understood link between NSA mass surveillance and Pentagon planning for the impact of climate, energy and economic shocks.

Ironically, given that the Guardian has just dumped him, Ahmed recently won a 2015 Project Censored Award for Outstanding Investigative Journalism for a Guardian article on Ukraine, published earlier this year. He also won a 2014 Project Censored award for his first Guardian article, published in 2013, which was about food riots as 'the new normal'. This year, Ahmed was also included as one of the Evening Standard's 'Power 1000' most globally influential Londoners, in the 'Campaigners: Ecowarriors' section.

Former Guardian and Observer journalist Jonathan Cook comments:

'Ahmed is that rare breed of journalist who finds stories everyone else either misses or chooses to overlook; he regularly joins up the dots in a global system of corporate pillage. If the news business were really driven by news rather than a corporate-friendly business agenda, publications would be beating a path to his door.'

High praise indeed. At first sight, then, the Guardian's ditching of Nafeez Ahmed is counter-intuitive, to say the least.

‘Grievous Censorship’ By The Guardian: Israel, Gaza And The Termination Of Nafeez Ahmed’s Blog

Media Lens - Mán, 08/12/2014 - 12:59

In July, regular Guardian contributor Nafeez Ahmed examined claims that Israel is seeking to create a 'political climate' conducive to the exploitation of Gaza's considerable offshore gas reserves - 1.4 trillion cubic feet of natural gas, valued at $4 billion – which were discovered off the Gaza coast in 2000.

Ahmed quoted Israeli defence minister, Moshe Ya'alon, to the effect that military efforts to 'uproot Hamas' were in part driven by Israel's determination to prevent Palestinians developing their own energy resources. Ahmed also cited Anais Antreasyan who argued, in the highly-respected University of California's Journal of Palestine Studies, that this is part of a wider strategy of:

'separating the Palestinians from their land and natural resources in order to exploit them, and, as a consequence, blocking Palestinian economic development. Despite all formal agreements to the contrary, Israel continues to manage all the natural resources nominally under the jurisdiction of the PA [Palestinian Authority], from land and water to maritime and hydrocarbon resources.'

At the time of writing, Ahmed's July 9 piece has received a massive 68,000 social media shares and is far and away the most popular Guardian article on the Gaza conflict. In the event, however, it was the last article published by him in the Guardian. The following day, his valuable Earth Insight blog, covering environmental, energy and economic crises, was killed off.

The Earth Insight series had accrued around three million views and was the most popular Guardian environment blog. It published stories which went viral, generating global headlines, such as Ahmed's interview with ex-CIA official Robert Steele on the 'open source revolution' (44,000 Facebook shares); the Pentagon's Minerva project and Ministry of Defence initiatives targeting domestic activists and political dissidents (47,000 shares); and the little-understood link between NSA mass surveillance and Pentagon planning for the impact of climate, energy and economic shocks.

Ironically, given that the Guardian has just dumped him, Ahmed recently won a 2015 Project Censored Award for Outstanding Investigative Journalism for a Guardian article on Ukraine, published earlier this year. He also won a 2014 Project Censored award for his first Guardian article, published in 2013, which was about food riots as 'the new normal'. This year, Ahmed was also included as one of the Evening Standard's 'Power 1000' most globally influential Londoners, in the 'Campaigners: Ecowarriors' section.

Former Guardian and Observer journalist Jonathan Cook comments:

'Ahmed is that rare breed of journalist who finds stories everyone else either misses or chooses to overlook; he regularly joins up the dots in a global system of corporate pillage. If the news business were really driven by news rather than a corporate-friendly business agenda, publications would be beating a path to his door.'

High praise indeed. At first sight, then, the Guardian's ditching of Nafeez Ahmed is counter-intuitive, to say the least.

Því miður

Gunnar Skúli bloggar - Þri, 02/12/2014 - 20:48

Íslenskir læknar eru í verkfalli og það er nánast einsdæmi. Stór hluti almennings styður verkfallsaðgerðir þeirra, það er líka einsdæmi. Ef ekki finnst farsæl lausn á verkfalli lækna er mikil hætta á því að íslenska heilbrigðiskerfið bresti. Í dag virðast vera yfirgnæfandi líkur á því að það semjist ekki vegna þess að hið opinbera kemur ekki með neitt tilboð sem höfðar til lækna.

Réttlæting hjá læknum snýst ekki um að þeir séu illa launaðir miðað við þá sem hafa minna. Réttlætingin er framtíð heilbrigðiskerfisins á Íslandi, heilbrigðiskerfis sem þeir hafa haft trú á, heilbrigðiskerfis sem þeir lögðu á sig mikla vinnu til að mennta sig og að komast aftur heim til að þjóna. Góð laun í samræmi við menntun og ábyrgð. Góð laun svo að unga fólkið komi til baka úr sérnámi og taki við hlassinu af þeim eldri og færi inn nýja þekkingu. Hvoru tveggja er forsenda fyrir góðu heilbrigðiskerfi á Íslandi.

Íslenskir læknar hafa menntað sig á bestu háskólasjúkrahúsum í Evrópu og Ameríku án nokkurs kostnaðar fyrir íslenska ríkið. Sá kostnaður sem til hefur fallið hafa læknar staðið fyrir. Fá lönd hafa notið viðlíka vildarkjara þegar kemur að sérnámi lækna. Hvað þá að meirihluti sérfræðinga sæki menntun sína hjá stórum heimsþekktum háskólasjúkrahúsum, slíkt gerist ekki einu sinni í þeim löndum sem þeir sérmennta sig í.

Það er þess vegna sem ég óttast að ef læknastéttin upplifir höfnun núna af hálfu ríkisvaldsins að læknar muni sækja til þeirra landa sem þeir menntuðu sig í eða þeir yngri koma ekki heim úr sérnámi. Við höfnun munu íslenskir læknar ekki finnast þeir skulda Íslandi neitt og samtímis sem þeim er tekið opnum örmum erlendis er niðurstaðan nokkuð ljós, því miður.

Er fiskur lausnin

Gunnar Skúli bloggar - Fös, 28/11/2014 - 20:21

Nýtt kvótafrumvarp er í smíðum og það sem hefur spurst út gerir það að verkum að menn setur hljóða. Það versta hugsanlega er að gerast. Meirihluti Alþingis er á valdi sérhagsmunaaðila sem vilja að kvótinn tilheyri fáum útvöldum. Hinn venjulegi Íslendingur er kominn svo langt frá uppruna sínum að hann tengir ekki fisk við auðlind og sér því ekki ástæðu til að krefjast réttar síns.

Ef arðurinn af sjávarútvegnum kæmi í hlut þjóðarinnar þá værum við ríkari en Norðmenn og þeir væru að flytja hingað. Það er ekki að gerast og mun alls ekki gerast ef nýjasta kvótafrumvarpið verður að lögum. Með því á að afhenda auðlindina okkar að eilífu auðmönnum til afraksturs að eigin geðþótta.

Fiskur er auðlind, auðlind allra Íslendinga en ekki bara fárra eins og staðan er í dag. Sjávarútvegurinn er að skila methagnaði og sum fyrirtækin mæla hagnað sinn í einum milljarði íslenkra króna á mánuði.

Ísland er á heljarþröm eftir að hafa tekið á sig mistök einkarekins bankakerfis sem fór á hausinn haustið 2008. Þörf þjóðarinnar er gríðarleg á að hagnaður sjávarútvegsins rati í ríkissjóð og verði nýttur til að byggja upp gott þjóðfélag fyrir okkur öll. Kvótagreifarnir safna auð okkar til sín meðan við gerum það mögulegt fyrir þá, það er nokkuð sjálfgefið. Það er bara okkar að berja í borðið og krefjast réttláts hlutar í eign okkar. Meðan við gerum það ekki breytist ástandið ekki.

Í raun eru það við sem erum lausnin.

Hvar viljum við byggja upp heilbrigðiske

Gunnar Skúli bloggar - Þri, 25/11/2014 - 19:47

Hvar viljum við byggja upp heilbrigðiskerfið?

Núna er önnur verkfallslota lækna hafin. Skaðinn sem þeir valda er frestun á aðgerðum og göngudeildarmóttökum. Ekkert sem skaðar valdamenn en því meira almenning. Í raun skapar þessar aðgerðir sparnað og eykur líkurnar á hallalausum fjárlögum fyrir árið. Ekkert gæti glatt Vígdísi Hauks og Bjarna Ben meira.

Þetta fyrsta verkfall íslenskra lækna er merkilegt fyrir margra hluta sakir. Læknar hafa venjulega viljað læðast með veggjum og ekki vekja athygli á sér þegar kemur að launakröfum. En núna er bleik brugðið. Jafnvel læknar sem áður sögðu að það væri ekki læknum sæmandi að fara í verkfall eru núna í fremstu víglínu.

Valdamenn hunsa kröfur lækna og ef þetta ”vesen” dregst á langinn munu lög líklega verða sett á lækna. Virðist sigur valdhafanna en þjóðin mun tapa. Því miður mun það þýða að ungir sérfræðingar munu ekki flytja heim og er það mjög slæmt því oft á tíðum vinna þeir 200% meðan þeir eru að koma sér fyrir svo þeir telja tvöfalt. Eldri skuldlitlir læknar munu minnka vinnu til að geta notið efri áranna með sínum nánustu. Læknar á miðjum aldri, sem eru hryggjarstykkið í starfseminni, vegna reynslu og vinnuframlags, munu hugsanlega flytja af landi brott.

Ábyrgð lækna er mikil. Þeir vita hvaða afleiðingar það mun hafa á heilbrigðiskerfið ef ekki mun koma til algjör viðhorfsbreyting hjá valdhöfum gagnvart kröfum heilbrigðisstarfólks. Þess vegna er verkfall þeirra nauðsyn.

Valdhafar hafa tvo kosti í stöðunni. Byggja upp gott heilbrigðiskerfi á Íslandi eða í útlöndum.

23 ár, hræ tímans

Sólveig Anna Jónsdóttir bloggar - Lau, 22/11/2014 - 22:54

Ég hefi tvisvar verið mögulega kannski næstum því dauð. Í fyrra skiptið var ég unglingur sem fór að detta í sundur. Saumarnir sem héldu mér saman fóru að rakna upp, ég losnaði öll í sundur. Þessu fylgdu agalegir verkir í heilanum, ég eyddi miklum tíma í að ímynda hversu frábært það væri ef ég gæti bara nuddað heilann í mér, að ég gæti stungið puttunum inní hausinn á mér og nuddað rækilega, þá myndi mér sennilega fara að líða betur. Því eins og allir vita er mjög notalegt að láta nudda sig, hefur eitthvað að gera með endorfín og svoleiðis. En því miður tókst mér ekki að finna út úr því hvernig ég gæti nuddað heilann og eitt kvöldið höfðu saumarnir sem héldu hausnum föstum við hálsinn raknað alveg upp og hausinn rúllaði af. Þá var farið með mig uppá spítala og ég geymd fyrst á gjörgæslu í tvo daga og svo í mánuð á betrunarhæli, svokölluðu, á meðan hausinn var saumaður aftur á. Á betrunarhælinu upplifði ég ýmislegt; þar voru td. góðar sturtur, maður gat setið á bekk í sturtuklefanum, sem var mjög gott fyrir mig, því ég var afskaplega þreytt á því að þurfa að standa upprétt. Svo fékk ég að sauma sjálf, ekki hausinn samt, heldur fallegt gyllt pils og silkipúða og sitthvað fleira. Áður hafði ég ekki verið mikið gefin fyrir saumaskap. Svo fékk ég að sitja í hring með öðru fólki og segja frá upplifunum. Eða réttara sagt, í hringnum lærði ég að segja ekki frá upplifunum, afþví mínar voru svo afskaplega ómerkilegar á meðan annarra voru það ekki; kynferðislegt ofbeldi, geðrof, fíkn og svo mætti lengi telja. Ég lærði að mannleg tilvera er þjáning og sorg, það að hausinn skyldi detta af var alls ekkert merkilegt, hvað þá óvenjulegt og ekki í frásögur færandi.

Að mánuði liðnum var talið að hausinn væri nokkuð vel festur á og ég var útskrifuð með gyllt pils og púða. Sem var bara mjög fínt, ég gekk frekar í pilsi en buxum og hafði alltaf verið hrifin af púðum.

- – – – – 

Árið umþb. eitthvað í kringum 2006 fór ég að fylgjast með íslensku internetunum, mig vantaði satt best að segja eitthvað að  hugsa um. Ég hafði tekið dvöl mína í Bandaríkjunum alvarlega; hlustað alvarlega á fréttir um innrásir, fréttir um pyntingar, fréttir um pólitískt ofstæki, fréttir um allskyns efnahagslega glæpi, fréttir um New Orleans og svarta fólkið þar sem mátti drukkna í friði sökum hins mikla frelsis sem það naut í svo ríkum mæli, og svo mætti lengi lengi telja. Tilveran var mjög alvarleg og ég tók hana alvarlega, enda ekkert grín að vera hvítingi í rasísku heimsveldi, ekkert grín að skilja loksins hvað forréttindi þýða.

En semsagt, 2006 var ég aðeins farin að slaka á kröfunum til sjálfrar mín um að vera alltaf með návæmar tölur látinna á hreinu  og tilbúin til að fylgjast með fréttum um annað en risasögulega atburði. Og þá beið mín Ísland á veraldarvefnum. Og þar hitti ég Gísla Frey. Hann var Frelsisvörnin. Hann var Doer, eins og fleiri um þær mundir. Hann var ýmislegt. Hann var harður ídeólóg. Sá harðasti, fyrir utan kannski Jón Val. Og hann var alltaf að tala um að Ernesto Che Guevara, minn góði vinur, væri fjöldamorðingi. Hann var ekki beint fyndinn, en maður flissaði samt, já maður flissaði, ekki í forundran, maður var lífsreyndur eftir að hafa hlustað á GWB, einnig þekktan sem frelsisvörnina, flytja ótal ræður og ekki mikil forundran eftir, eða jú samt, flissið var mjög blandað forundran. Furðublandin forundran.

Þegar ég sá svo Gísla í anddyri ráðuneytisins fyrir ári síðan, þar sem ég var ásamt nokkrum svokölluðum hræðum, þrátt fyrir forsíðufrétt hins svokallaða Fréttablaðs um að Tony Omos væri melludólgur, fylltist ég engri forundran. Ég ætlaði að kalla á hann: Jæja, ertu þá komin, sjálf Frelsisvörnin. En aðrar hræður þarna staddar höfðu merkilegri hluti að segja við Gísla, alvöru merkilega hluti um framkomu íslenskra stjórnvalda við öreiga á faraldsfæti, á örvæntingar flótta fæti, það var ekki við hæfi að vera með frammíköll og rifja upp brandara frá 2006 og 7. Og svo langaði mig allt í einu ekkert að kalla neitt á hann af því að hann tifaði einhvernveginn, hann lyfti sér stöðugt upp á tærnar, ekki faraldsfótinn heldur frelsistærnar og það var skrítið og ég hálf vorkenndi honum afþví að empatían er furðulegt fyrirbæri. Það alfurðulegasta. Að vera allt í einu farin að vorkenna sjálfri Frelsisvörninni, sem aldrei vorkenndi neinum; nema eina prósentinu, hinu frjálsa prósenti, glóbal prósentinu sem þarf aldrei nein vegabréf eða uppáskriftir um gott innræti og þátttökuleysi í glæpastarfsemi, þarf ekkert nema peningana sína og Frelsisvarnir allra landa, sem standa sameinaðar í að gefa þeim öll lönd.

Stundum vorkenni ég líka nazistum, ef þeir létu ungir glepjast af hugmyndafræðinni. Heilaþvottur er mega powerful, þessvegna er hann kallaður heilaþvottur. Stundum get ég vorkennt næstum öllu. Þessvegna kallaði ég ekkert á Gísla, ekkert diss, engan derring, vildi ekki grípa fram í fyrir þeim sem sögðu hluti af viti og afþví að ég á bágt með að vera með skæting við fólk sem tifar af stressi. Seinna er svo hægt að spyrja sig sjálft: Afhverju sagðirðu ekki eitthvað ljótt og afhverju ætli hann hafði tifað svona af stressi?

- – – – – 

Fyrir viku síðan sá ég ský á hvolfi. Himininn logaði og eitt stórt ský var á hvolfi. Það er auðvitað erfitt að átta sig á því hvort ský eru á hvolfi en ég vissi strax að svo var vegna þess að mér varð hræðilega óglatt við að horfa á það.

- – – – – 

Ekkert getur komið á óvart, árið er 2014 og allt sem getur gerst gerist.

Barnamorðingjar fá sérstök barnaverðlaun, kannski fyrir að hafa ekki drepið fleiri börn. En auðvitað er sannarlega hægt að vera þakklát fyrir það.

Kona sem ætla að taka að sér að hjálpa sérstaklega konum sem verða fyrir heimilsofbeldi klæðir sig í búning og ákveður að trúa ekki konu sem varð fyrir heimilsofbeldi og konur sem fyrst og fremst ætla að hugsa um konur í öllum samhengjunum, hinum stóru og smáu, ákveða að styðja konuna sem trúði ekki konunni sem varð fyrir ofbeldi. En það kemur ekkert á óvart.

Ekkert kemur á óvart, heimilið í landinu eru heimili þeirra sem alltaf mæta á fundi hjá Sjálfstæðisflokknum, alveg sama hvað á hefur dunið á heimilinu, mæta alltaf á jólahlaðborðið, villibráðarhlaðborðið þar sem boðið er uppá eitthvað kjöt sem enginn getur eða vill nefna, medium rare, þeirra sem gubba í lófann við veisluborðið, standa ekki upp til að fara á klósettið og fá sér smá kalt vatn, heldur kyngja og brosa svo til sessunautanna og segja: Ég var ekkert að gubba útaf kjötinu. Og fá sér svo meira rauðvín og reyna, þegar líða tekur á kvöldið, að ná augnsambandi við Gauleiter Þór, nei afsakið, ég meina auðvitað Guðlaug Þór.

Ekkert kemur á óvart, það að tugþúsundir dukkna í hafinu, á leiðinni til Evrópu, kemur ekkert á óvart, þeirra bíður engin Frelsisstytta, engin eyja, hvorki Ellis né Ísland. Þau drukkna bara. Svart og brúnt fólk hefur verið að drukkna öldum saman á leið til vesturheims, því ætti það að koma á óvart?

Ekkert kemur á óvart og er það ekki bara ok? Vissulega saknar maður örlítið æsingsins sem fylgdi því að verða hissa á eina prósentinu og útsendurum þess, en æsingur er ekki góður þegar til langs tíma er litið. Og við erum svo sannarlega að líta til langs tíma, eða allavega svo langs tíma sem þóknast okkar merkilegu overlords sem nú stýra gangi himintunglanna og ráða því hvort skýin snúa upp eða niður, allavega eins langs tíma og þau vilja úthluta okkur svokölluðum hræðum.

Hausinn dettur af, það er ekkert mekilegt við það, alltaf að gerast. Nú eigum við Gísli það sameiginlegt að hafa séð hausinn rúlla út á gólf. Minn var festur á og það verður hans líka.

Ekkert kemur á óvart.

Nema það að sólin kemur upp og sest svo. Og að almættið skapaði himinn og jörð á eins löngum tíma og því þótti sjálfu þurfa. Og að öll vötn renna til sjávar. Og að fuglarnir í stóru trjánum í garðinum heima hjá mér syngja. Og að kettirnir eru mjúkir. Og að Ameríka er þarna ennþá, án mín. Og að ég elska hana og sakna hennar á næstum hverjum degi.

Og að eftir 23 ár mun eitt prósentið eiga allan auð veraldar. Allan auð veraldar. Það kemur satt best að segja örlítið á óvart. Hversu stutt við eigum eftir. Hversu rifan á glugganum er örlítil. Brátt mun hún lokast alveg. Ég hélt að við hefðum aðeins lengri tíma.

En við höfum engan tíma. Það kemur á endanum ekkert á óvart.

- – – – -

Ég sá fyrir mér að ég myndi dansa við lítinn bálköst þegar hér væri komið sögu. Að Gísli sæti inní sumarbústaðnum sem hann dreymdi um, að hlusta á U2, sem var uppáhaldshljómsveit Frelsisvarnarinnar og að ég dansaði fyrir utan, heit af litla bálinu mínu. En ég er ekkert að dansa. Ég er gömul. Ekkert kemur mér lengur á óvart, ég dansa sjaldan.

- – – -

Þetta er tileinkað Che Guevara, sem Frelsisvörnin, í sínu mikla húbris, var alltaf að kalla fjöldamorðingja. Og ef ég þyrði, almættisins vegna, siðprýðinnar vegna, væri þetta kannski líka tileinkað þeim sem reyna að komast yfir hafið en mæta Frelsisvörnum allrar landa, sameinuðum og komast ekkert, nema í mannkynssöguna sem sönnun á einhverju sem aldrei átti að sanna.

I don’t know why we had to lose
The ones who took so little space
They’re still waiting for the east
To cover what we can’t erase

Og þetta; þetta hefði ég kannski hlustað á fyrir utan sumarbústaðinn, heit af bálinu. Þetta er tileinkað rúllandi unglingshausnum mínum. Honum hefði þótt þetta mjög smart. En það er auðvitað frekar augljóst og kemur ekki á óvart.

 


and we stood at god’s feet, equal, as we are*

Sólveig Anna Jónsdóttir bloggar - Mán, 13/10/2014 - 22:35

Félagar; ég hef komist að því að best er að hafa bloggfærslur í númeruðum liðum. Þá getur maður verið bæði latur og heimskur og blandað öllu saman, sagt bara oggulítið um hvert atriði, sloppið auðveldlega eins og einhver djöfuls skattaskjólskapítalisti, eins og aumingi.

- – – – -

Í fyrsta lagi:
Sökum þess að ég er kjélling er ég á túr. Í dag er fyrsti í túr. Helgin fór í það sem stundum er kallað PMS af feðraveldinu en ég vil frekar kalla Via Dolorosa. Á Via Dolorosa gerist margt, eins og forðum daga. Td. er hægt að horfa tvisvar í röð á Jane Eyre, Fassbender útgáfuna. En ekki útaf honum, ekki pláss fyrir neitt svoleiðis á Via Dolorosa, heldur vegna Jane og tilveru hennar, þjáningarinnar, sorgarinnar, einstæðingsskapar hennar. Þjáningin, sjáiði til, hana eigum við konurnar allavega sameiginlega með Jesú. Að vera kona er að þjást; Jesú þjáist að eilífu í mannkynssögunni, píndur og kraminn, með blóð lekandi útúr mörgum götum og líka við, konurnar, píndar og lekandi. Það má nú aldeilis fella nokkur yfir því, ekki satt?

Á Via Dolorosa er líka hægt að liggja uppí rúmi og horfa útum gluggann á bláan himinn og skæla örlítið yfir því að maður sé inni en ætti að vera úti. Ó grimmi blái himinn, afhverju þarftu að vera svona vondur við mig? Það er líka hægt að hugsa um nammi og afhverju maður eigi ekki neitt, að í mesta lagi eigi maður suðusúkkulaði sem dugar ekki til neins á þessari leið. Gerir ekkert nema minna á að hægt væri að baka smákökur ef maður ætti ekki svona bágt. Það hefur verið grátið af minni ástæðum, það er engin skömm að segja frá því.

Svo er hægt að lesa. En Via Dolorosa er engin eyðieyja þar sem hægt er að vera þakklát fyrir að hafa í það minnsta bók með sér í litla bakpokanum svo maður geti látið hugann reika. Í fyrsta lagi er maður ekki með bakpoka með sér, heldur heila bölvun heils helmings mannkyns. Í öðru lagi velur almættið fyrir mann hvað maður á að lesa á Via Dolorosa. Þannig hefur það alltaf verið.

Nú var það engin smáræðis bók, The half has never been told: Slavery and the making of American capitalism. Hún er monumental og það eru engar ýkjur, um þrælahaldið í Bandaríkjunum, um fólkið sem stolið til að vinna og um fólkið sem græddi og græddi, um landið sem græddi og græddi á því að stela fólki, alvöru lifandi fólki til að láta það vinna frá því að það fæddist og þangað til það dó. Þvílíkt og annað eins, skal ég segja ykkur, en ég get varla sagt neitt meira afþví orðin mín festast í hálsinum á mér eða skríða uppí nefið á mér og reyna að potast útum augum á mér, í fljótandi formi, ég verð öll götótt og fer að leka. Og skammast mín fyrir að vera eitthvað að bulla um Via Dolorosa. Og get svo bara blótað, eins og þegar ég fæddi börnin, að fæða er að þjást, að fæðast kona er að þjást, að lesa þessa bók er að þjást, eins og þegar við vorum lítil og sáum í fyrsta skipti myndir úr útrýmingarbúðum, sáum fyrst myndirnar af augunum þeirra, þau störðu á okkur með þessum risastóru augum og við gleymdum að anda, það brotnaði eitthvað inní heilanum á okkur og við gátum ekki hætt að horfa í augun á þeim. Svoleiðis er þessi bók, þú gleymir að anda. Og allt sem þú veist um þrælahald er allt í einu ekki neitt, þú veist ekkert. Þessi bók segir við þig, eins og augun í fólkinu þegar þú varst lítil; haltu áfram, ekki hætta að horfa á okkur, þú veist ekkert, væna mín, ekki neitt, svo endilega farðu að grenja, væluskjóða, en það er kannski rétt að láta þig vita að þú ert ekki að fara að hætta því neitt strax aftur.

Svoleiðis er bókin, hún lætur mann fatta, það er eitt að vita og annað að fatta, eitt að vita af þrælahaldinu og annað að fatta maskínuna, risastóru pyntinga vélina sem gerði hvítt fólk ríkt og kramdi svart fólk. Maður fattar alveg, once and for all, maskínuna, og einhver rödd segir við mann: Mannstu, var ekki öllum kennt að ástæðan fyrir því að Þriðja ríkið var svona -Verra en allt annað- var sú að það var maskína og í því er óhugnaðurinn fólginn? Sjáðu þá þessa maskínu, sérðu hvað hún er stór? Hvað ætlarðu að segja um hana? Það þýðir ekkert að væla bara.

Ef þið viljið fá bókina sendið mér þá tölvupóst.

Hér ljóð eftir Charlotte Delbo, hún var ein af þeim sem störðu á okkur með risastóru augunum þegar við vorum lítil, ég tileinka bókinni ljóðið:

O you who know
did you know that hunger makes the eyes sparkle that thirst dims
them
O you who know
did you know that you can see your mother dead
and not shed a tear
O you who know
did you know that in the morning you wish for death
and in the evening you fear it
O you who know
did you know that a day is longer than a year
a minute longer than a lifetime
O you who know
did you know that legs are more vulnerable than eyes
nerves harder than bones
the heart firmer than steel
Did you know that the stones of the road do not weep
that there is one word only for dread
one for anguish
Did you know that suffering is limitless
that horror cannot be circumscribed
Did you know this
You who know.

Í annan stað:
Þetta las ég líka um helgina:

Hvers vegna gera samfélög mannréttinda og mannúðar loftárásir?

Gunnar Hersveinn rithöfundur ræðir um styrkleika mjúklyndis og veikleika harðlyndis á heimspekikaffi í Gerðubergi miðvikudaginn 15. október og Inga Dóra Pétursdóttir framkvæmdastýra UN Women á Íslandi, talar um birtingarmyndir ófriðar fyrir konur og börn í Afganistan en hún er nýkomin heim eftir hálfs árs vinnu í Afganistan á vegum friðargæslunnar sem kynjasérfræðingur hjá NATO.

Ég veit að ég er alltaf að segja Mind Boggled en Mind Boggled! Inga Dóra sem er framkvæmdarstýra kvennastarfs Sameinuðu þjóðanna á Íslandi vinnur líka fyrir Nató, sem kynjasérfræðingur. Kannski ræður ykkar heili alveg við þetta en minn gerir það alls ekki. Ég ætla ekkert að vera að þreyta ykkur með upptalningum á tölum um konur sem Nató hefur drepið, td. í Afganistan þegar þær hafa verið að þvælast að sækja eldivið, læt duga að segja Slatti, slatti hefur verið drepinn fyrir að vera kellingar sem eru svo vitlausar að vera afganskar kellingar. (Það er kannski dauðasök, enda frámunalega heimskulegt).

Er þetta í lagi? Um helgina þegar ég las þetta í blaðinu varð ég gasalega æst og fannst þetta alls ekki í lagi. En þá var ég við upphaf Via Dolorosa og kannski full agíteruð. Svo skil ég ekki frama og framalíf. Það er eitt af því sem ég skil verst af öllu. En það sem ég skil alveg verst af öllu er þetta: Hvernig er hægt að vera að vinna fyrir samtök sem segjast ma. ætla að -að uppræta ofbeldi gegn konum og stúlkum- og líka fyrir Nató? Má það? Er ekki eitthvað svona -code of honour- sem Sameinuðu þjóðakonu konur þurfa að starfa eftir? Ef ekki, er þá ekki bráðnauðsynlegt að slíku verði komið á? Ég gef Unicef á Íslandi pening í hverjum mánuði, reyndar alveg oggupoggu af því Reykjavíkurborg tímir ekki að borga mér nema minnstu oggupoggu laun í heimi, og mér finnst voðalega óþægilegt að hugsa til þess að einhver yfirmenneskja þar geti farið til að vinna hjá einhverjum glæpasamtökum og komið svo aftur til baka í vinnuna hjá Unicef, við að plana hvernig best er að hjálpa börnum.

Þannig að ég spyr: er -code of honour- fyrir starfsfólk hjá Sameinuðu Þjóðunum á Íslandi, sem bannar að starfsmenn samtakanna vinni einnig fyrir glæpasamtök? Eða er svo mikilvægt að næra svokallaða ævintýragirni starfsfólksins að allt annað lendir í öðru sæti?

Hér er stórgóð grein eftir mannfræðingsprófessorskall í Kanda, í henni spyr hann nokkurra spurninga, sem mér finnst að margir ættu að spyrja sjálfa sig:

The real challenge now is to question our assumptions and envision or acknowledge existing alternatives that further solidarity, collaboration, and reciprocity without the paternalism and Eurocentrism of the “white man’s burden”.

One way to proceed is by questioning why helping others should lead to work abroad. Do you really have any special skills to offer other than the ability to articulate good intentions? Has your assistance been requested by those who would presumably benefit from it? How well do you understand a different society that you can permit yourself to undertake potentially transformative action? What are your motives, and do you think the organization(s) you support, or for which you work, share the same motives? If it is a question of solidarity, is the solidarity spontaneous and one-sided, or the product of actual dialogue and mutual understanding? Why would you not choose to work at home, where presumably you are not a stranger, nor an intruder?

iii:
Félagar, þegar þið eruð spurð hvað ykkur hafi fundist um einhvern leik eða hvort þið eigið ykkur uppáhaldslið er ávallt best að svara með þessu: Hvaða leik? og Nei og ég vona að þau tapi öll.

*-Do you think I am an automaton? — a machine without feelings? and can bear to have my morsel of bread snatched from my lips, and my drop of living water dashed from my cup? Do you think, because I am poor, obscure, plain, and little, I am soulless and heartless? You think wrong! — I have as much soul as you — and full as much heart! And if God had gifted me with some beauty and much wealth, I should have made it as hard for you to leave me, as it is now for me to leave you. I am not talking to you now through the medium of custom, conventionalities, nor even of mortal flesh: it is my spirit that addresses your spirit; just as if both had passed through the grave, and we stood at God’s feet, equal — as we are!-

Jane Eyre í Jane Eyre eftir Charlotte Brönte.


Syndicate content