Feed aggregator

Íslenska þjóðin er að upplifa merkilega tíma. Bankakerfið hrundi haustið 2008 í kjölfar glórulausrar heimsku allra þeirra sem að komu. Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn sér til þess að afgangurinn af efnahagslífinu blæði til að koma í veg fyrir að lánadrottnar tapi of miklu. Sterkasta vinstri stjórn sögunnar á Íslandi, pökkuð með loforðum um bættan hag almennings, beisli á AGS, uppstokkun á kvótakerfinu og nýja stjórnarskrá svíkur almenning blygðunarlaust.

Það var hámark óskhyggjunnar að halda að þaulsetnir þingmenn hefðu haft einhvern áhuga á því að skerða völd sín með nýrri stjórnarskrá en samt..

Til marks um lítinn áhuga á skoðun almennings á að festa illræmt kvótakerfi enn frekar í sessi. Núna eiga þeir að fá kvóta í 20 ár en ekki bara eitt. Það er augljóst hverjir hafa áhrif á ráðherrana, að minnsta kosti ekki almenningur.

Ef fjórflokkurinn verður kosinn aftur á þing þá er ljóst að hagsmunaaðilar eins og LÍÚ og bankarnir munu eiga greiðan aðgang að framkvæmda- og löggjafarvaldinu eins og áður. Þá munu gjörðir Alþingis ekki endurspegla vilja almennings. Viljum við það aftur eða viljum við breytingar?

Viljum við áframhaldandi útburð fólks af heimilum sínum, gjaldþrot, fátækt, skerðingu hjá öldruðum og öryrkjum. Viljum við gáleysislega meðferð gjaldeyrishafta samfara þóknun við vogunarsjóði með nýju hruni? Viljum við áframhaldandi hrun velferðarkerfisins svo hægt sé að fóðra bankana?

Ef við endurnýjum umboð fjórflokksins í næstu kosningum þá munum við bara fá meira af því sem við höfum fengið hingað til eftir hrun. Að halda annað er óskhyggja. Er það það sem við viljum?

Kjósendur eiga annan valmöguleika og hann er Dögun. Kynnið ykkur stefnu okkar þannig að þið takið upplýsta ákvörðun á kjördag. Það fylgir mikil ábyrgð að kjósa. Ef við gefum fjórflokknum frí á næsta kjörtímabili þá gætum við öll upplifað enn merkilegri tíma á Íslandi en ella.

Í desember 1984 varð það sem kallað er -óhapp- í Bhópal á Indlandi. Úr verksmiðju sem ameríska fyrirtækið Union Carbide rak, sluppu eiturgufur, framleiddar til að græða á þeim peninga og feyktust inn í litlu húsin þar sem litlu fátæklingarnir sváfu. Áttaþúsund stykki dóu í rúmunum sínum (eða liggjandi á dýnu á gólfi, hvað veit ég), hálf miljón varð fyrir skaða, varanlegum í sumum tilfellum. Margir hafa dáið til viðbótar við þessi áttaþúsund, sumstaðar er því haldið fram að 16.000 hafi dáið allt í allt, svona hægt og rólega/órólega.

Talsmenn Union Carbide sögðu að brjálæðingur, einhver sem hefði í upphafi verið vinnuafl, bæri alla ábyrgð; sá hefði orðið fúll yfir einhverju sem ergir vinnuafl, erfitt fyrir PR-fulltrúa að reyna að setja sig í spor svoleiðis manna, í það minnsta: eins og allir vita er vinnuaflið oft tjúll og klikk, og fremur þá hryðjuverk og glæpi. Fyrirtækið nefndi reyndar aldrei hvert illmennið væri eða lagði fram nokkur sönnunargöng, enda slíkt óþarft þegar kemur að því að fjalla um innræti fátæklinga. Dæmin sýna og allt það.

Aðrir, talsmenn þess sem kalla mætti raunveruleikann, bentu á að í verksmiðjunni hefðu allar varúðarráðstafanir verið teknar með það í huga að spara pening, en ekki til að prómótera varúð. Td. var talið of dýrt að borga viðgerðarmanni til að vera á næturvakt. Sagan um vonda sabótörinn fékk því ekki byr undir báða vængi og Union Carbide þurfti að taka á sig sökina. En bíðiði bara, þetta eru allsekki vondar fréttir:

Vegna þess að indversk stjórnvöld gáfust upp á því að reyna að kreista stórar fúlgur útúr UC. (Þau hafa eflaust fengið ábendingar frá alþjóðasamfélaginu um að slíkt væri ekki vænlegt til vinsælda) Bæturnar sem fyrirtækið borgaði á endanum fyrir að drepa eða skemma vesalingana voru bara oggupoggu litlar! Og nú kemur skemmtilegi parturinn á sögunni:

Daginn sem þær fréttir bárust að stjórnvöld á Indlandi ætluði ekki að vesenast neitt meir í Union Carbide og fyrirtækið þyrfti bara að borga 470miljónir $ (og ekki einu sinni hreinsa upp eftir sig drazlið) hækkuðu hlutabréf fyrirtækisins um 2$. Skaðabæturnar kostuðu hluthafa aðeins 0.43$ á hvert bréf, þannig að gróðinn var 1.57$ á hlutabréf. Óhappið sem drap 8.000 á staðnum og rústaði bænum Bhópal varð til þess að hlutabréfaeigendur græddu. Ó blessaða veröld, hvað þú getur grínað.

But why did the price of Carbide stock go up? The answer is
brutally revealing: because the company proved – in this first
large-scale industrial accident case affecting a transnational corporation operating in the so-called Third World, or South – that it could get away with murder, now and in the future. Wall Street knew then that business could go forward, and that the orderly extraction of profits from the South had become more secure.*

- – - – -

Annar góður brandari um Jón og Jón Kapítalista. Eða dæmisaga, þið megið ráða:

Rétt fyrir blessuð jólin náðust samningar á milli ameríska alríkisins og risabankans HSBC. Bankinn hafði um langt skeið stundað peningaþvætti fyrir þá sem græða á eiturlyfja framleiðslu og sölu. Eiturlyfjasalarnir (réttara er auðvitað að tala um eiturlyfjafyrirtæki) voru td. búnir að hanna sérstaka kassa sem pössuðu akkúrat til afhendingar við innlagnaglugga bankans ( í USA og víðar geturðu lagt inn og tekið út með því að nota drive-thru þjónustu). Og sumir af eiturlyfjasölunum og öðrum peningamönnum sem bankinn átti í viðskiptum við eru grunaðir um tengsl við hryðjuverkaöfl. Þrátt fyrir þetta þótti ekki viturlegt að höfða glæpamál gegn bankanum og starfsmönnum hans. Afhverju? Vegna þess að gasalega vont er fyrir kerfið ef háttsettur starfsmaður stofnunar sem er -systemically important- fer í fangelsi. Þá getur stofnunin (bankinn) farið á hausinn og kerfið allt þjáðst ægilega í kjölfarið. Þannig að bankar og bankastjórar geta tekið þátt í svakalegri glæpastarfsemi í áratug og þegar allt kemst upp láta þeir eitthvað smáræði rakna til hins eilíflega tóma ríkissjóðs (tómur er hann vegna bankanna og fjárkúgunar þeirra), biðjast kannski afsökunar og skæla jafnvel örlítið, og þannig er nú það.

Matt Taibbi á Rolling Stone er sjúklega frábær ameríkani og ber hér saman glæpi og refsingar á þeim sem fá sér stundum gras að reykja til að slaka á í samkeppnishæfu umhverfi nútímans eða þeirra sem eru despó fátæklingar sem treysta sér ekki til að búa allan sólarhringinn í raunveruleikanum, og svo þeirra sem eiga allt, samkeppnina, hæfnina, umhverfið og nútímann:

They’re now saying that if you’re not an important cog in the global financial system, you can’t get away with anything, not even simple possession. You will be jailed and whatever cash they find on you they’ll seize on the spot, and convert into new cruisers or toys for your local SWAT team, which will be deployed to kick in the doors of houses where more such inessential economic cogs as you live. If you don’t have a systemically important job, in other words, the government’s position is that your assets may be used to finance your own political disenfranchisement.

On the other hand, if you are an important person, and you work for a big international bank, you won’t be prosecuted even if you launder nine billion dollars. Even if you actively collude with the people at the very top of the international narcotics trade, your punishment will be far smaller than that of the person at the very bottom of the world drug pyramid. You will be treated with more deference and sympathy than a junkie passing out on a subway car in Manhattan (using two seats of a subway car is a common prosecutable offense in this city). An international drug trafficker is a criminal and usually a murderer; the drug addict walking the street is one of his victims. But thanks to Breuer, we’re now in the business, officially, of jailing the victims and enabling the criminals.

Hér er hægt að sjá Matt tala við Bill Maher um það afhverju bankamenn fara ekki í fangelsi.
Og hér er hægt að lesa greinina Gangster banksters: Too big to Jail. Löng og hressandi:

But this is something different. This is the government admitting to being afraid to prosecute the very powerful – something it never did even in the heydays of Al Capone or Pablo Escobar, something it didn’t do even with Richard Nixon. And when you admit that some people are too important to prosecute, it’s just a few short steps to the obvious corollary – that everybody else is unimportant enough to jail.

An arrestable class and an unarrestable class. We always suspected it, now it’s admitted. So what do we do?

 - – - – -

(Örlítill brandari í viðbót:

Í Moggann skrifar kona sem heitir Marta María, frá landi sem heitir Smartland. Í pistli dagsins í dag segir:

Konur á 21. öldinni eiga að geta hagað lífi sínu nákvæmlega eins og þær listir. Þær mega fara í öll heimsins bótox fyrir mér, fitusog, brjóstastækkanir, augnpokaaðgerðir og svuntuaðgerðir (svo framarlega sem þær hafa efni á því. Það er ekkert eins dapurlegt og að vera með brjóst á vísa-rað). Í dag þykir jafn sjálfsagt að fara í fegrunaraðgerðir og að fara reglulega til sálfræðings eða geðlæknis. Hver þarf ekki á því að halda í lífsins ólgu sjó? Ef aðgerðir og meðferðir auka hamingju kvenna er mér sama svo framarlega sem þær hafa eitthvað fram að færa og liggur eitthvað á hjarta. Hvaða kona vill vera líflaus, bitlaus, vonlaus, heilsulaus, andlaus, tannlaus og fatalaus?

Og örlítið seinna, um það þegar hún klippti sig stutt:

Þegar fyrsta stig sjokksins var yfirstaðið áttaði ég mig á því að það myndi enginn strákur vilja kyssa mig með þessa klippingu. Það fannst mér eiginlega verst! Næstu vikur fóru í að reyna að gera gott úr öllu saman, prófa milljón hárgreiðslur en allt kom fyrir ekki – hárið var hryllingur. Á einhverjum tímapunkti síkkaði það og eftir þessi lífsreynslu lærði ég að segja alltaf NEI þegar ég er spurð að því á hárgreiðslustofunni hvort ég vilji ekki breyta eitthvað til.

Klipptu brjóstin, magann, augun, rassinn, bara plís, ekki klippa hárið. Þá vill feðraveldið ekki fara í sleik við þig og guð einn veit hvar þú endar þá. Kannski á Bhópal-öskuhaugum sögunnar.)

* The Enemy of Nature e. Joel Kovel

Venezuela's recent devaluation has excited predictions of an economic collapse. Luckily, such wishful thinking is ill-informed

Venezuela's recent devaluation has sparked quite a bit of discussion in the international press. The Venezuelan opposition has naturally framed it as desperate move to head off inevitable economic collapse.

The opposition argument, supported by most of the international media (which relies on opposition sources), goes like this: Venezuela had to devalue because the government has run out of money. But the devaluation is too little and too late, inflation will get out of control, there will be more devaluations and more money will leave the country and the government will go broke and collapse.

Opponents of the Venezuelan government are hoping for an "inflation-devaluation" spiral that will help bring down the government. In this scenario, the devaluation raises the costs of imports, fueling inflation; with higher prices, the currency is more overvalued in real terms, and another devaluation follows, and so on. As people lose confidence in the currency, more people exchange their domestic currency for dollars, building more pressure for devaluation and causing the country to run out of foreign exchange reserves – a balance of payments crisis.

Of course, to the extent that the opposition can convince people that this is actually happening, it can help the process unfold – just as rumors of insolvency can cause a bank run. In both Venezuela and Argentina, the media is mostly opposition, and so it is not surprising that these views get prominent coverage in both countries.

Let's examine the argument. The first premise – that Venezuela had to devalue in order to get more domestic currency (the bolivar fuerte) for each dollar of oil revenue – has been the foundation of most news reporting. But this does not make much economic sense. When the government devalues the currency from 4.3B to 6.3B per dollar, what does it do? It credits itself with two additional bolivares for each dollar of oil revenue that it receives.

Of course, it could create the same amount of money, without devaluing; opponents would object, "but creating money increases inflation."

But the government's creation of two additional bolivares for each dollar received is also creating money, no different from creating money without the devaluation. The main difference is that, in addition to any inflationary impact of creating more money, the devaluation also adds to inflation by raising the price of imported goods.

Creating money, though, does not always add to inflation. The US Federal Reserve has created more than $2tn since 2008, and inflation has not significantly increased. But if the Venezuelan government just wanted to have more bolivares to spend, it would be less inflationary to just create the money without the devaluation.

Why devalue, then?

Devaluation has other effects. Although more expensive imports add to inflation, they also help domestic production that competes with imports. And, perhaps more importantly, devaluation makes dollars more expensive, and therefore increases the cost of capital flight. This helps the government keep more dollars in the country.

Not surprisingly, a lot of what passes for analysis in the press is based on wrong numbers and flawed logic. The award for wrong numbers this time goes to Moisés Naím, who writes in the Financial Times that "during Hugo Chávez's presidency, the bolivar has been devalued by 992%."

Fans of arithmetic will note immediately that this is impossible. The most that a currency could be devalued is 100%, at which point it would exchange for zero dollars. Apparently, a very wide range of exaggeration is permissible when writing about Venezuela, so long as it is negative.

But, for a number of reasons, inflation-devaluation spirals in Latin America are a thing of the past – and a devaluation every few years is a far cry from such a spiral. In fact, despite press reports that inflation would reach 60% after the January 2010 devaluation – which was larger than the latest one – core inflation did not even rise, and headline inflation rose only temporarily. Inflation then fell for more than two years, even as economic growth accelerated to 5.2% last year.

The amount of inflation that follows this devaluation will depend on what other measures that the government takes and how effectively they are implemented: price controls, the provision of dollars for importers (including food), and capital controls. But if the past few years are any indication, the government will do what it needs to do in order to keep inflation and shortages from getting out of hand.

As for Venezuela's public debt, the government is a long way from having a problem of unsustainable debt. The IMF projects Venezuela's gross public debt for 2012 at 51.3% of GDP (as compared to more than 90% for Europe). A better measure is the burden of the foreign part of this debt, which in 2012 was about 1% of GDP, or 4.1% of Venezuela's export earnings.

There are a number of distortions and problems with Venezuela's economy – including recurrent shortages – and some of them have to do with the management of the exchange rate system. But none of these problems presents a systemic threat to the economy, in the way that – for example – real estate bubbles in the US, UK, Spain and other countries did in 2006. Those were truly unsustainable imbalances that made an economic collapse inevitable.

Despite the wishful thinking that is over-represented in the media, Venezuela's economy will most likely grow for many years to come, so long as the government continues to support growth and employment.

• Venezuela
• Economics
• International Monetary Fund (IMF)
• Currencies
• Inflation

Um helgina hittist, eins og allir vita ótrúlega mikið af fólki í Laugardagshöllinni. Það er búið að segja margt um það sem brallað var þar, aðallega um kristnu gildin sem sjálfstæðisflokkurinn í Grafarvogi vildi upphefja, til að verjast umsátri halalslátrara í Spönginni og ásókn búrkukvenna í ljósabekkina í Sólbaðsstöðinni Smart (líka í Spönginni) og hættunni á því að Dominos breyttist í Jíhadós (sorrý); gildin sem voru svo svikin og smánuð áður en haninn galaði 3svar og Þorgerður Katrín gat reddað afskrift uppá 30kall. (Það verður þá justice poétique indeed þegar Heimdallur þarf að axla ábyrgðina á sharíalögum í Grafarvogi og hruni siðmenningarinnar í kjölfarið).

Allavega, nú þegar við erum hætt að hlægja er gott að hugsa örlítið um blóð. Það geri ég í það minnsta mjög oft:

Árið 2003 gerði Sjálfstæðisflokkurinn, Grafarvogsdeildin líka, innrás í Írak. Á árunum 2003 til 2006 dóu þar 600.000 manns. Ansi myndarleg líkhrúga. Reyndar erfitt að gera hrúgu úr þessum líkum því þau voru yfirleitt tætt í sundur eftir sprengju. En það var í boði að deyja á margvíslegan hátt, ekki aðeins með sprengju. Ef þú áttir heima í Fallujah gastu td. dáið vegna áhrifa af sneyddu úrani. Eða lifað með krabbamein (þangað til þú dóst) eða allskonar fæðingagöllum. Allskonar fyrir aumingja, so to speak.

Þú gast líka lent í nokkuð advanseruðu pyntigríni. Þú kannski hlóst ekkert mikið en varst þá þeim mun betra skemmtiatriði fyrir aðra, þá sem gleðjast mest yfir tárum eða veini.

Þú lentir í því, afþví það er allt morandi af Sjálfstæðismönnum úr Grafarvoginum í hinum upplýsta, kristna, vestræna heimi, að veröldin þín; Grafarvogurinn þinn, Spöngin þín, bókasafnið þitt, sameinaður Borga og Engjaskóli, ísbúðin Ísfólkið, selirnir í voginum, hestarnir úr Mosfellsbæ, golfvöllurinn þinn, hús Stangveiðifélags Reykjavíkur, Nettó í Hverafold, efnalaugin Svanhvít, litla bókabúðin, göngu og hjólreiðastígurinn þinn, var sprengd í loft upp. Öll. Og útaf engu. Útaf plati. Útaf þessum:

Og þessum:

Heilt land sprengt í blóðklessu, eins og ekkert væri. Ég viðurkenni, ég stóð á öndinni þá og stend enn, ég hélt þá að einhver myndi stoppa þetta og eiginlega held ég það enn, það er eiginlega þannig að ég trúi ekki enn að þetta hafi gerst. Aðrir trúðu því þá, trúðu á drazlið sem Colin Powell dró upp á sirkus SameinuðuÞjóðanna, sem er vissulega slæmt, en nú er þeim alveg sama, þeim varð strax alveg sama, og það er óbærilegt, glæpur gegn mannkyni, glæpurinn að hafa framið ofbeldisverk og vera algjörlega skeytingalaus um það. Glæpurinn að vera móralskt pakk. Glæpurinn að taka aldrei ábyrgð, segja aldrei fyrirgefðu, læra aldrei af reynslunni, hinni kollektívu. Glæpurinn að hlægja að bröndurum manna sem drepa eins og ekkert sé. Glæpurinn að bera ábyrgð á móralskri andstyggð en halda að þú sért fórnarlamb fjölmenningarsamfélags komma, homma, kéllinga og múslima. Glæpurinn að vera ignorant fáviti sem nennir ekki að öðlast vitneskju um neitt en halda samt alltaf að þú eigir að ráða öllu og eiga allt.

Stöku sinnum ertu fyndinn, en sjaldnast. Oftast ertu ekkert fyndinn afþví grimmd er ekkert fyndin, hún er bara skelfileg. Skeytingaleysi er heldur ekkert fyndið, heldur til marks um vanþroskaðan persónuleika. Þannig að í rassgat með þig bara, Sjálfstæðisflokkur,  megi Jesú fyrirgefa mér, í fjandans rassgat með þig og þau sem halda að það sé ok að kjósa þig. Djöfuls siðferðilegt hrun er það.

- – - – - 

Mjög gott blogg um fífl.

-Hei! Ekki mér að kenna að raunveruleikinn er Marxisti-
Fegurðar og sannleiksprinsinn Ernesto Che Guevara.

- – - – -

Click here to view the video on YouTube.

-They got the TV, we got the truth
They own the judges and we got the proof
We got hella people, they got helicopters
They got the bombs and we got the, we got the-

Ef Dögun fengi hreinan meirihluta á Alþingi, hvað myndum við þá gera. Þá hefðum við enga afsökun. Það er í raun ekki neitt vandmál því að þeir sem eru í framboði fyrir Dögun þyrstir í að koma á réttlæti á Íslandi. Hvort hægt sé að flokka hugsjónir okkar í einhvern –isma skiptir okkur ekki máli, það er himinhrópandi skortur á réttlæti sem dregur okkur áfram.

Fjármálavaldið er mikil áskorun. Undir þennan hatt getum við sett alla þá sem lána peninga; banka, lífeyrissjóði, Íbúðarlánasjóð og sparisjóði. Auk þess eru allir sem eru skuldlausir og jafnvel eiga einhverja sjóði á bók eða í öðru formi hluti af fjármálavaldinu. Ástæðan er sú að þeirra hagsmunir fara saman með fjármálavaldinu. Þeir vilja alveg jafn mikið ávaxta pund sitt eins og lánadrottnarnir í þjóðfélaginu. Þess vegna er þjóðin klofin. Þess vegna vil ég vekja athygli á því að þeir sem standa upp og tala um sanngirni til handa lánadrottnum eða einhvern meðalveg til að halda friðinn eru sjálfsagt í sömu sporum og þeir þ.e. lánadrottnanna.

Það er enginn friður til staðar, lánadrottnar sögðu lántakendum stríð á hendur haustið 2008 og það geisar enn, bendi bara á þetta ef einhver hefur misst af því. Við verðum að gera okkur grein fyrir því að skuldir almennings aukast sífellt vegna verðtryggingarinnar og samfara minnkandi kaupmætti þá getur þetta aldrei endað vel.

Dögun hefur tekið afstöðu og tekur hagsmuni lántakenda fram yfir hagsmuni lánadrottna, bara svo því sé haldið til haga. Úr kjarnastefnu Dögunar:

”Öflugar aðgerðir í þágu heimila
Leysa verður skuldavanda heimilanna með róttækum hætti og bæta aðstöðumun almennings gagnvart fjármálavaldinu. Leita skal lausna á forsendum lántakandans frekar en lánveitandans. Við viljum tafarlaust afnám verðtryggingar á neytendalánum og almenna leiðréttingu húsnæðislána. Þá viljum við að lágmarks framfærsluviðmið verði lögfest og að vextir í landinu verði hóflegir”.

Við ætlum að afnema verðtrygginguna og það snarlega. Við ætlum að vaða í almennar leiðréttingar lána þeirra sem lentu verst í hruninu. Því miður hafa margir orðið gjaldþrota og flúið land og þau sár verða ekki bætt með peningum.

Við í Dögun höfum skýra stefnu í málefnum lántakenda og munum því ekki hika við að taka slaginn. Slagkraftur okkar fer algjörlega eftir því fylgi sem við fáum. Það er því í höndum kjósenda hversu mikið við munum koma til leiðar á næsta kjörtímabili.

Ætli Steingrímur hafi einhverntímann lesið The Enemy of Nature og verið alveg -Djöfull er ég sammála, við þurfum að gera eitthvað!-

I expect that many will find the views of The Enemy of Nature
too one-sided. It will be said that there is a hatred of capitalism here which leads to the minimization of all its splendid
achievements, including the “open society,” and its prodigious
recuperative powers. Well, it is true that I hate capitalism and
would want others to do so as well. Indeed, I hope that this
animus has granted me the will to pursue a difficult truth to a
transformative end. In any case, if the views expressed here seem
harsh and unbalanced, I can only say that there are no end of
opportunities to hear hosannas to the greatness of Lord Capital
and obtain, as they say, a more nuanced view. Nor is hatred of
capital the same, I hasten to add, as hating capitalists, though
there are many of these who should be treated as common criminals, and all should be dispossessed of that instrument which
corrupts their soul and destroys the natural ground of civilization.
This latter group includes myself, along with millions of others
who have been tossed by life into the capitalist pot (in my case,
for example, by pension funds in the form of tradeable securities;
in all cases by holding a bank account or using a credit card).
One of the system’s marvels is how it makes all feel complicit
in its machinations – or rather, tries to and usually succeeds.
But it needn’t succeed; and one way of preventing it from doing
so is to realize that in fighting for an ecologically sane society
beyond capital, we are not just struggling to survive, but, more
fundamentally, to build a better world and a better life upon it
for all creatures.

The Enemy of Nature eftir Joel Kovel

Ó myrkur myrkur myrkur.
Þú ert jafnvel merkilegra en blómið.
Þú hylur allt og kennir okkur með því að bíða.
Þú hopar og kennir okkur með því að sjá.
Þú heldur í hönd þess sem upp lýsir
og kennir okkur með því að skiptast á.

Ó vor vor vor.
Án þín er ég aðeins bið.
Án þín skil ég aðeins tvo þriðju.
Án þín skil ég aðeins missi eða gleði.
Án þín kemst ég ekki út til að segja
sköpunarverk:
Hvernig gastu þetta?

Ég ætla að strjúka mér upp við greinar
á hverjum degi
og segja:
Í vor, ó hvað ég elska ykkur þá.

Dögun er nýtt stjórnmálaafl á Íslandi. Kjarnastefna Dögunar segir mikið um áherslumál okkar. Við viljum afnema verðtrygginguna, leiðrétta stökkbreytt lán heimilanna og framkvæma uppstokkun á stjórn fiskveiða á Íslandi. Einnig viljum við raunverulegar lýðræðisumbætur í formi nýrrar stjórnarskár(sjá kjarnastefnu Dögunar).

Því er haldið að okkur að ekki sé um neinn annan möguleika að ræða í stöðunni en að skera niður og auka skatta til að friðþægja bönkum og öðrum lánadrottnum. Það er reynt að kreista sem mest út úr okkur fyrir fjármálavaldið. Það hefur þær afleiðingar að efnahagskerfið á Íslandi fer í frost því mjög margir verða að spara til að komast af.

Fjármálavaldið er með yfirburðastöðu gagnvart almenningi eins og dæmin sanna. Lánadrottnar hafa ýmsa möguleika í stöðunni til að bjarga sér. Gjaldþrota bankakerfi gekk beint í ríkiskassann og dæla hefur þurft með jöfnu millibili peningum í Íbúðarlánasjóð og önnur fyrirtæki og stofnanir. Þrátt fyrir þessar gjafir af hendi almennings er gengið fram af mikilli hörku gegn lántakendum. Uppboð, fátækt og landflótti segir sína sögu.

Dögun telur að nú sé komið að skuldsettum almenningi að fá fyrirgreiðslu sem dugar. Ekkert hálfkák því það hjálpar ekki neinum. Verðtrygginguna verður að afnema. Almenna leiðréttingu lána(sjá aðferðafræði) verður að framkvæma ef friðinn skal halda í þessu landi. Einnig verðum við að setja þak á vexti húsnæðislána.

Almenningur hefur setið á hakanum lengi og ekki síst eftir hrun. Við í Dögun ætlum að breyta. Við ætlum að verja fólkið í landinu og standa með almenningi. Nú stendur almenningur frammi fyrir því að teysta nýju framboði eða gömlu flokkunum.

Núna er hart tekist á um verðtrygginguna. Elvira(Maria Elvira Mendez-Pinedo, prófessors í Evrópurétti við Háskóla Íslands) hefur fært mjög sterk rök fyrir ólögmæti hennar á Íslandi. Hún hefur fengið röksemdir frá sérfræðingum hjá framkvæmdastjórn ESB sem styrkja skoðun hennar. Eins og venjulega á Íslandi er málið afgreitt í íslenskum miðlum með áliti íslenskra lögmanna sem hljóta vita meir, eða mest ef því er að skipta.

Í raun er um sjálfstæðisbaráttu hluta almennings gegn fjármálavaldinu að ræða. Það sorglega er að þeir sem eru skuldlausir eða nánast svo fylkja sér um fjármálavaldið þrátt fyrir að það sé búið að hafa af þeim stórpening án stoðar í lögum. Almenningur hefur eingöngu leið dómstóla til að farið sé að lögum, löggjafarvaldið hefur algjörlega brugðist þrátt fyrir fögur loforð á fjögurra ára fresti.

Þegar fræðimenn vilja vegna þekkingar sinnar á bókinni ekki afnema verðtrygginu heldur viðhalda henni í einu eða öðru formi má spyrja sig hvort almenningur eða bókin sé mikilvægari. Þegar fræðasamfélagið vill ekki halla hlut aðila er þá ekki verið að taka undir málstað lögbrjóta? Það má draga í efa að fjárfesting almennings í háskólum sé að borga sig.

Verðtryggingin leggur fjárskuldbindingar á lántakandann til framtíðar þar sem heildarskuld eða afborganir eru í algjörri óvissu. Samsvarandi væri að vera dæmdur í fangelsi þar sem fjöldi svipuhögga eða lengd fangelsisvistarinnar réðist af verði bensíns eða áfengis. Þess vegna getur enginn sem er andsnúinn mannréttindarbrotum eða hlynntur réttinum til að lifa með reisn verið stuðningsmaður verðtryggingarinnar í nokkurri mynd.

It's not luck but good financial judgment that has set the president on the path to victory in forthcoming elections

Rafael Correa is far ahead of his nearest rival in Sunday's presidential election in Ecuador, and expected to easily win another four-year presidential term. It's not hard to see why.

Unemployment fell to 4.1% by the end of last year – a record low for at least 25 years. Poverty has fallen by 27% since 2006. Public spending on education has more than doubled, in real (inflation-adjusted) terms. Increased healthcare spending has expanded access to medical care, and other social spending has also increased substantially, including a vast expansion of government-subsidised housing credit.

If all that sounds like it must be unsustainable, it's not. Interest payments on Ecuador's public debt are less than 1% of GDP, which is quite small; and the public debt-to-GDP ratio is a modest 25%. The Economist, which doesn't much care for any of the left governments that now govern the vast majority of South America, attributes Correa's success to "a mixture of luck, opportunism and skill". But it was really the skill that made the difference.

Correa may have had luck, but it wasn't good luck: he took office in January of 2007 and the next year Ecuador was one of the hardest hit countries in the hemisphere by the international financial crisis and world recession. That's because it was heavily dependent on remittances from abroad (eg workers in the US and Spain); and oil exports, which made up 62% of export earnings and 34% of government revenue at the time. Oil prices collapsed by 79% in 2008 and remittances also crashed. The combined effect on Ecuador's economy was comparable to the collapse of the US housing bubble, which contributed to the Great Recession.

And Ecuador also had the bad luck of not having its own currency (it had adopted the US dollar in 2000) – which means it couldn't use the exchange rate or the kind of monetary policy that the US Federal Reserve deployed to counteract the recession. But Ecuador navigated the storm with a mild recession that lasted three quarters; a year later it was back at its pre-recession level of output and on its way to the achievements that made Correa one of the most popular presidents in the hemisphere.

How did they do it? Perhaps most important was a large fiscal stimulus in 2009, about 5% of GDP (if only we had done that here in the US). A big part of that was construction, with the government expanding housing credit by $599m in 2009, and continuing large credits through 2011.

But the government also had to reform and re-regulate the financial system. And here it embarked on what is possibly the most comprehensive financial reform of any country in the 21st century. The government took control over the central bank, and forced it to bring back about $2bn of reserves held abroad. This was used by the public banks to make loans for infrastructure, housing, agriculture and other domestic investment.

It put taxes on money leaving the country, and required banks to keep 60% of their liquid assets inside the country. It pushed real interest rates down, while bank taxes were increased. The government renegotiated agreements with foreign oil companies when prices rose. Government revenue rose from 27% of GDP in 2006 to over 40% last year. The Correa administration also increased funding to the "popular and solidarity" part of the financial sector – co-operatives, credit unions and other member-based organisations. Co-op loans tripled in real terms between 2007 and 2012.

The end result of these and other reforms was to move the financial sector toward something that would serve the interests of the public, instead of the other way around (as in the US). To this end, the government also separated the financial sector from the media – the banks had owned most of the major media before Correa was elected – and introduced anti-trust reforms.

Of course, the conventional wisdom is that such "business-unfriendly" practice as renegotiating oil contracts, increasing the size and regulatory authority of government, increasing taxes and placing restrictions on capital movements, is a sure recipe for economic disaster. Ecuador also defaulted on a third of its foreign debt after an international commission found that portion to have been illegally contracted. And the "independence" of the central bank, which Ecuador revoked, is considered sacrosanct by most economists today. But Correa, a PhD economist, knew when it was best to ignore the majority of the profession.

Correa has had some bad press for going against the conventional wisdom and – perhaps worse in the eyes of the business press – succeeding. The worst media assault came when Ecuador offered asylum to WikiLeaks journalist Julian Assange. But here, as with economic policy and financial reform, Correa was right. It was obvious, especially after the UK government made an unprecedented threat to invade Ecuador's embassy, that this was a case of political persecution. How rare, and refreshing, for a politician to stand firm against such powerful forces – the US and its allies in Europe, and in the international media – for the sake of principle. But Correa's tenacity and courage has served his country well.

• Ecuador
• Rafael Correa
• Americas

Héðan.

(Einu sinni stóð ég í röð til að sjá Obama. En ég man ekki einu sinni við hvern hann keppti í bardaganum. Enda skiptir það engu máli. Það eina sem ég hef lært af Obama er að láta aldrei glepjast aftur. Takk, Obama, fyrir það að kenna mér algjört og fullkomið vantraust. Það þarf alltaf karlmann til að kenna heteró konu svoleiðis og þú ert minn maður.)

Ég hef, ásamt amerískum félögum mínum í geðveikinni, ákveðið að impeach-a Obama. Ekki fyrir almennt hórerí, enda er svoleiðis hallærislegt og gamaldags; því sem næst kaldastríðslegt (og hver hefur tíma fyrir kynlíf þegar heimsendir er loksins innan sjónmáls aftur). Heldur fyrst og fremst fyrir að taka sér það vald í hendur að mega drepa hvern sem er, hvenær sem er og hvar sem er. Alveg án dóms og laga og jafnvel þó að það sé bannað í The Constitution.

Samkvæmt Juan Cole er Obama orðinn nokkurskonar ottómanískur soldánn sem aðhyllist miðaldahugmyndir um glæp og refsingu (!). Í hvítblaðamemóinu svokallaða (sem heitir fullu nafni Lawfulness of a Lethal Operation Directed Against a US Citizen Who is a Senior Operational Leader of Al-Qa’ida or An Associated Force) er sett fram sú hugmynd að enga vitneskju um yfirvofandi hryðjuverk þurfi til að senda á eftir fólki Drone, að enga sérstaka vitneskju um ákeðinn glæp sem framinn hafi verið þurfi til að senda af stað Drone, að ef einhver sem grunur leikur á að tilheyri Al Kaída er einhversstaðar á ferli á að senda á hann Drone, að það skiptir engu ef sá er amerískur ríkisborgari (sem á þessvegna að draga fyrir ameríska dómstóla gerist hann sekur um glæpi); það á samt að senda á hann Drone, að samkvæmt memóinu er forsetinn dómari, kviðdómur og böðull; að ekkert dómsvald þarf, aðeins framkvæmdarvald, það nægir nú að stjórnvöld ásaki þig um að vera hryðjuverkamann, þá ertu meðlimur Al Kaída eða -systrasamtaka-, ekki þarf að leggja fram nein sönnunargögn, bara senda á þig Drone.

Að kenning Bush og Cheney um Ameríku í endalausu stríði er nú staðfest; memóið segir að forsetinn hafi vald til að ráðast á Al Kaída og vini utan svæðis þess er hin raunverulegu átök fara fram á, semsagt hvar sem er. Semsagt, ekki eru lengur nein landfræðileg takmörk fyrir því að forsetinn drepi þá sem hann vill, þar sem hann vill.

Sumir héldu að kannski væri það sem skildi að -okkur- og -þau- (góð og vond) meðal annars hugmyndin um skilvirkt réttarkerfi þar sem öll værum við saklaus þar til sekt væri sönnuð, að skýr og mikill munur væri á því að stjórnvöld ásökuðu fólk um glæp og svo því að glæpurinn væri sannaður (eða afsannaður) fyrir dómsstólum óháðum framkvæmdarvaldinu. Að þessi hugmynd væri jafnvel lykillinn að frjálsu samfélagi…
Að eitthvað orwellískt, fasískt, alræðislegt, vont, væri við þá hugmynd að forseti geti leynilega ásakað borgarana um glæpinn -hryðjuverk- og tekið þá svo af lífi, leynilega.

Sumir eru nú beðnir um að leggja fram ný sönnunargögn um það hvað gerir okkur betri.

Hinir og þessir um memóið:

Glenn Greenwald
Andrew P. Napolitano
Norman Pollack

Fyrir þau sem hafa meiri áhuga á börnum en The Constitution er hægt að leggja það til að Obama verði impeach-aður fyrir það að vera barnamorðingi, 176 stykki drepin með Drone í Pakistan. Og fyrir það að ætla að gera helvítis pyntisvín að yfirmanni CIA.

Click here to view the video on YouTube.

 Well, it’s just astounding. This is the Intelligence Oversight Committee. This is the committee that’s supposed to provide the checks and balances to the executive branch. And to say that a senior member of the Intelligence Committee has not been able to get a list of the countries where we are killing people is just beyond belief. I mean, how can we call ourselves a democracy? This is crazy.

- – - – - 

Lamentations of a Prolie Bitch.

I scream, on behalf
of us, the prolies
that stood
in the line
that longest of lines
stretching for miles
around and around
the blocks.
I scream over the continents
across that oil rich ocean,
soon to be murdered,
on behalf of us,
the stupid prolie bitches
that stood in line
to witness the crowning
of emperor.
I scream, my tears
of rage flowing to make
a river,
equal to the Rio Tinto,
the ever flowing river of blood,
on behalf of us, the idiot prolies,
that stood in the line
that empowered the emperor,
the greatest of liars,
the sentimental double-talker,
who with one hand pets
and the other hits, hard.
I scream on behalf of us,
the fucking moronic
prolie bitches
who fell for the smoothness
of the smooth talker,
the dancing
of the private dancer
on which we
project our desperation
please, you are different,
you won’t hit?
I scream
on behalf of
myself and my sisters,
always poor,
ever hopeful
ever hoping for change
for hope springs eternal,
for hope is like the dream
of just a little bit more
time
money
always there,
just stand in the line,
in the end you’ll get there.
I scream on behalf of myself
the stupidest of proletarian bitches
who for a moment
forgot everything
that had been thought,
was blinded by
pretty
clever
smart
smooth
suave
dancing
finger snapping
black
man.
I scream on behalf of us
the bitches who stood in line,
apologies across the mountains.
I scream my apologies to the
women of the proletariat
across the world,
who die,
whose children die,
whose houses are crushed by the emperor of smooth,
whose wells are poisoned,
whose men are kept in cages:
Please forgive me
please
for I was blinded by pretty smooth
but now I can see,
please forgive me,
proletarian sisters,
I hope you can hear me scream.

-I serve as a blank screen on which people of vastly different political stripes project their own views.-
B.O.

Það eru tvö blogg í dag á Eyjunni sem eru sérstaklega eftirtektarverð og nauðsynlegt að hugleiða þau nánar. Það eru blogg Þórs Saari og Friðriks Jónssonar. Þeir nálgast málið frá aðeins ólíkum vinklum en samnefnarinn er orðið ósjálfbært. Skuldastaða Íslands er ósjálfbær. Peningamyndun á Íslandi er umfram verðmætasköpun og er ósjálfbær. Niðurstaðan er einföld, landið er gjaldþrota og við því þarf að bregðast af yfirvegun og ábyrgð. Þeir kalla báðir eftir slíkum viðbrögðum valdhafa.

Þeir Þór og Friðrik ættu í raun að fá mikil viðbrögð, fólk ætti að safnast saman á götum úti og ræða málin. Slíkt gerist ekki og núverandi Ríkisstjórn vísar öllu slíku tali frá sér. Raunveruleikinn er of alvarlegur til að fólk treysti sér til að horfast í augu við hann. Innan Dögunar er reynt að horfast í augu við vandann og  finna lausnir. Við sjáum miklar hættur framundan og viljum undirbúa okkur sem best til að mæta þeim.

Ég hef ekki séð aðra stjórnmálaflokka viðurkenna þessa alvarlegu stöðu sem við erum í né að þeir séu með lausnir á vandanum.

Almenningur virðist reiðubúinn til að halla sér að þeim sem boða blóm í haga og forðast að ræða um gjaldþrota land. Við bitum á öngul nýfrjálshyggjunnar í boði Davíðs og có, ekki einu sinni heldur endurtekið. Nú verður almenningur að sýna ábyrgð, setjast niður, hugleiða og kynna sér málin. Um er að ræða sjálfstæði landsins því land sem er ofurselt skuldunautum sínum er ekki frjálst. Við sjáum það glögglega hvernig lánadrottnar fara með Grikki, Spánverja, Portúgali og Íra. Ætlum við okkur að fara sömu leið?

Við erum sjálfstætt land, Icesave kenndi okkur að við getum sagt nei. Við verðum að henda af okkur skuldum sem gera okkur að þrælum og endursemja um afganginn. Við verðum að gera ráðstafanir sem duga til þess að fólk vilji búa hér áfram. Við verðum því að hafa hugrekki til að segja við fjárfesta; þið græðið ekki alltaf, stundum borga fjárfestingar sig ekki, ykkur gengur bara betur næst, sorry.

Til þess þarf hugrekki og 110% hollustu við þjóðina og það er það sem við í Dögun erum reiðubúin að bjóða upp á.

Ps. Það er eitt sem sundrar okkur sem þjóð, sumir halda að þeir skuldi ekki neitt og vilja ekki styðja þá sem skulda. Raunin er sú að þjóðin öll skuldar of mikið og þarf því að standa saman, það er eina leiðin.

Að vera krati er að vera -við-.
Að vera við er að sýna samstöðu.
Með hverju?
Með því að standa saman um samstöðu.
Að vera krati er að vera -jákvæður-.
Jákvæður gagnvart hverju?
Gagnvart því að vera ekki neikvæður.
Neikvæður gagnvart hverju?
Gangvart jákvæðni.
Að vera krati er að vera -bestur-.
Bestur í hverju?
Bestur í því að vera góður.
Góður í hverju?
Í því að vera bestur.
Að vera krati er að vita hvert á stefna.
Hvert á að stefna?
Í rétta átt.
Hver er sú átt?
Hin rétta.

Þegar ég var lítil elskaði ég eina konu rosalega og það var hún Alice Walker. Fyrst las ég Purpuralitinn á íslensku og svo lærði ég að lesa á ensku, bara fyrir hana. Mamma mín eignaðist allar bækur eftir Alice, þær láu á náttborðinu hennar og þangað sótti ég þær. Í Ameríku eignaðist ég nokkrar í viðbót, ritgerðasöfn. En þá var ég á þeim stað að eiga bara bækurnar, lesa þær ekki. Fór bara að lesa ævisögur amerískra forseta, almættið fyrirgefi mér.

Nokkrum sinnum í þessum mánuði sem nú er næstum alveg liðinn hef ég náð mér í bók eftir Alice og lesið smá. Og ég var að fatta að trúarbrögðin sem ég aðhyllist eru skrifuð af henni. Þegar ég fór í fyrsta skipti í Unitara kirkjuna og fannst eins og ég væri orðin klikk afþví allt var svo frábært og rétt, fannst mér kannski allt vera rétt afþví að allt sem Alice hafði sagt sögðu þau líka? Er Alice Walker spámaðurinn? Er Alice Walker kannski alvöru lifandi systir Jesú? Er Alice Walker kannski…?

Dear Nettie,

I don’t write to God no more, I write to you.

What happen to God? ast Shug.

Who that? I say.

She look at me serious.

Big a devil as you is, I say, you not worried bout no God surely.

She say, Wait a minute. Hold on just a minute here. Just because I don’t harass it like some peoples us know don’t mean I ain’t got religion.

What God do for me? I ast.

She say, Celie! Like she shock. He gave you life, good health, and a good woman that love you to death.

Yeah, I say, and he give me a lynched daddy, a crazy mama, a lowdown dog of a step pa and a sister I probably won’t ever see again. Anyhow, I say, the God I been praying and writing to is a man. And act just like all the other mens I know. Trifling, forgitful and lowdown. She say, Miss Celie. You better hush. God might hear you.

Let’im hear me, I say. If he ever listened to poor colored women the world would be a different place, I can tell you. She talk and talk, trying to budge me way from blasphemy. But I blasphemy much as I want to.

All my life I never care what people thought bout nothing I did, I say. But deep in my heart I care about God. What he going to think. And come to find out, he don’t think. Just sit up there glorying in being deef, I reckon. But it ain’t easy trying to do without god. Even if you know he ain’t there, trying to do without him is a strain.

I is a sinner, say Shug. Cause I was born. I don’t deny it. But once you find out what’s out there waiting for us, what else can you be?

Sinners have more good times, I say. You know why? she ast.

Cause you ain’t all the time worrying bout God, I say.

Naw, that ain’t it, she say. Us worry bout God a lot. But once us feel loved by God, us do the best us can to please him with what us like.

You telling me God love you, and you ain’t never done nothing for him? I mean, not go to church, sing in the choir, feed the preacher and all like that?

But if God love me, Celie, I don’t have to do all that. Unless I want to. There’s a lot of other things I can do that I speck God likes.

Like what? I ast.

Oh, she say. I can lay back and just ad mire stuff. Be happy. Have a good time. Well, this sound like blasphemy sure nuff.

She say, Celie, tell the truth, have you ever found god in church? I never did. I just found a bunch of folks hoping for him to show. Any God I ever felt in church I brought in with me. And I think all the other folks did too. They come to church to share God, not find god. Some folks didn’t have him to share, I said. They the ones didn’t speak to me while I was there struggling with my big belly and Mr. children.

Right she say.

Then she say: Tell me what your God look like, Celie.

Aw naw, I say. I’m too shame. Nobody ever ast me this before, so I’m sort of took by surprise. Besides, when I think about it, it don’t seem quite right. But it all I got. I decided to stick up for him, just to see what Shug say.

Okay, I say. He big and old and tall and gray bearded and white. He wear white robes and go barefooted.

Blue eyes? she ast.

Sort of bluish-gray. Cool. Big though. White lashes, I say.

She laugh.

Why you laugh? I ast. I don’t think it so funny. What you expect him to look like, Mr. ____?

That wouldn’t be no improvement, she say. Then she tell me this old white man is the same God she used to see when she prayed. If you wait to find God in church, Celie, she say, that’s who is bound to show up, cause that’s where he live.

How come? I ast.

Cause that’s the one that’s in the white folks’ white bible.

Shug! I say. God wrote the bible, white folks had nothing to do with it.

How come he just like them, then? Only bigger? And a heap more hair.

How come the bible just like everything else they make, all about them doing one thing and another, and all the colored folks doing is gitting cursed.

I never thought bout that.

Nettie say somewhere in the bible it say Jesus’ hair was like a lamb’s wool, I say.

Well, say Shug, if he came to any of these churches we talking bout he’d have to have it conked before anybody paid him any attention. The last thing niggers want to think about they God is that his hair is kinky.

That’s the truth, I say.

Ain’t no way to read the bible and not think God white, she say. Then she sigh. When I found out I thought God was white, and a man, I lost interest. You mad cause he don’t seem to listen to your prayers. Humph! Do the mayor lis ten to anything colored say? Ask Sofia, she say.

But I don’t have to ast Sofia. I know white people never listen to colored, pe riod. If they do, they only listen long enough to be able to tell you what to do.

Here’s the thing, say Shug. The thing I believe. God is inside you and inside everybody else. You come into the world with God. But only them that search for it inside find it. And sometimes it just manifest itself even if you not looking, or don’t know what you looking for. Trou ble do it for most folks, I think. Sorrow, lord, Feeling like shit.

It? I ast.

Yeah, It. God ain’t a he or a she, but a It. Maybe a “us.”

But what do it look like? I ast.

Don’t look like nothing, she say. It ain’t a picture show. It ain’t something you can look at apart from anything else, including yourself. I believe God is everything, say Shug. Everything that is or ever was or ever will be. And when you can feel that, and be happy to feel that, you’ve found It.

Shug a beautiful something, let me tell you. She frown a little, look out cross the yard, lean back in her chair, look like a big rose.

She say, My first step for the old white man was trees. Then air. Then birds. Then other people. But one day when I was sitting quiet and feeling of being part of everything, not separate at all. I knew that if I cut a tree, my arm would bleed. And I laughed and I cried and I run all round the house. I knew just what it was. In fact, when it happen, you can’t miss it. It sort of like you know what, she say, grinning, and rubbing high up on my thigh.

Shug! I say.

Oh, she say. God love all them feel ings. That’s some of the best stuff God did. And when you know God loves’ em you enjoys’ em a lot more. You can just relax, go with everything that’s going, and praise God by liking what you like.

God don’t think it dirty? I ast.

Naw, she say. God made it. Listen, God love everything you love and a mess of stuff you don’t. But more than anything else, God love admiration.

You saying God vain? I ast.

Naw, she say. Not vain, just wanting to share a good thing. I think it pisses God off if you walk by the color purple in a field somewhere and don’t notice it.

What it do when it pissed off? I ast.

Oh, it makes something else. People think pleasing God is all God care about. But any fool living in the world can see it always trying to please us back.

Yeah? I say.

Yeah, she say. It always making little surprises and springing them on us when us least suspect.

Your mean it want to be loved, just like the bible say.

Yes, Celie, she say. Everything want to be loved. Us sing and dance, make faces and give flower bouquets, trying to be loved. You ever notice that trees do every thing to get attention we do, except walk?

Well, us talk and talk bout God, but I’m still adrift. Trying to chase that old white man out of my head. I been so busy thinking bout him I never truly no tice nothing God make. Not a blade of corn (how it do that?) not the color pur ple (where it came from?) Not the little wildflowers. Nothing.

Now that my eyes opening, I feels like a fool. Next to any little scrub of a bush in my yard, Mr. ‘s evil sort of shrink. But not altogether. Still, it is like Shug say, You have to git man off your eyeball, before you can see anything a’tall.

Man corrupt everything, say Shug. He on your box of grits, in your head, and all over the radio. He trying to make you think he everywhere. Soon as you think he everywhere, you think he God. But he ain’t. Whenever you trying to pray, and a man plop himself on the other end of it, tell him to git lost, say Shug. Conjure up flowers, wind, water, a big rock.

But this hard work, let me tell you. He been there so long, he don’t want to budge. He threaten lightning, floods and earthquakes. Us fight. I hardly pray at all. Every time I conjure up a rock, I throw it.

Amen.

- – - – -

Expect nothing. Live frugally
On surprise.
Become a stranger
To need of pity
Or, if compassion be freely
Given out
Take only enough
Stop short of urge to plead
Then purge away the need.

Wish for nothing larger
Than your own small heart
Or greater than a star;
Tame wild disappointment
With caress unmoved and cold
Make of it a parka
For your soul.

Discover the reason why
So tiny a human midget
Exists at all
So scared unwise
But expect nothing. Live frugally
On surprise.

Sjúkrahús eru starfrækt fyrir sjúklinga og árangurinn metinn hversu stór hluti þeirra kemst aftur út; lifandi, lítt skaðaður eða fær friðsælt andlát.

Íslenska Ríkisstjórnin hefur gert hjúkrunarfræðingum tilboð og er það kallað úrslitakostir samkvæmt fréttum. Einhvern veginn fæ ég það á tilfinninguna að tilboðið sé ekki gott en vonandi hef ég rangt fyrir mér. Ef grunsemdir mínar eru réttar þá er voðinn vís.

Vel mönnuð sjúkrahús af hjúkrunarfræðingum sýna betri árangur en þau sem eru undirmönnuð. Það eru því meiri líkur að lifa af ef maður lendir á sjúkrahúsi sem er vel mannað af hjúkrunarfræðingum. Þess vegna vill svo til að þessir úrslitakostir til hjúkrunarfræðinga geta allt eins verið úrslitakostir sjúklinganna á Landspítalanum. Það má vera að núverandi Ríkisstjórn geri ekki ráð fyrir morgundeginum en ég geri það. Ég vil ekki detta inn á illa mannaðan Landspítala, ég vil ekki hljóta skaða vegna þess að menn skáru við nögl, vegna heimsku.

Ríkisstjórn sem ólm vildi borga Icesave.

Menn máttu vita það í ljósi sögunnar að fylgja ráðum AGS gæti orðið þjóðinni skeinuhætt. Að telja það skyldu sína að fullnægja þörfum gjaldþrota bankakerfis bendir til brenglaðs verðmætamats. Ef peningar væru í rúmunum á Landspítalanum myndi þá Ríkisstjórnin bregðast öðru vísi við, eða hvað?

Eða eigum við bara að fara að velja fjalirnar í kistuna áður en við leggjumst inn?