Feed aggregator

afþví þau láta okkur lifa svona

Sólveig Anna Jónsdóttir bloggar - Lau, 23/05/2015 - 22:37

munu þau molna og dag einn, hverfa.

-In a sense, the revolutionary question is now a musical one-

 


ertu rotta, manneskjan þín?

Sólveig Anna Jónsdóttir bloggar - Mið, 20/05/2015 - 18:14

Það er nýbúið að gera rannsókn um rottur. Þær máttu velja á milli þess að borða súkkulaði, sem þeim finnst víst gott eða að bjarga annarri rottu frá drukknun. Þær völdu að bjarga rottu frá drukknun.

– – – – –

Þegar ég var geðveik og langt leidd af sjálfsveltistilrauninni, hugsaði ég stundum, undir það síðasta, áður en ég gekk fram af sjálfri mér og ákvað í kjölfarið að reyna að hætta í ruglinu, að fólkið í útrýmingarbúðunum hefði nú verið mjög mjótt og samt ekkert endilega dáið. Það hefði aðallega dáið afþví það var drepið en ekki afþví það var svo mjótt. Þannig að allar líkur væru á því að ég gæti lifað mjög mjó og ekki dáið, nema þá ef einhver tæki uppá því að drepa mig, kannski afþví ég var orðin svo leiðinleg. Ég var svo leiðinleg að uppáhalds hluturinn minn, af öllu sem ég átti, var handryksuga, meira en uppáhalds, þetta var þráhyggjukennd ást, litla ryksugan seiddi mig til sín með frekar lágværu en fallegu sírenusuði, nokkurskonar forngrísku suði, fullu af loforðum um ótrúlega getu til þess að soga, ég horfði á hana í hleðslunni og ljósið var grænt og ég bara varð að nota hana. Það var alltaf hægt að finna mylsnu til ryksuga í oggulitla húsinu sem ég átti heima í. Það er hægt að eyða miklum tíma í að finna mylsnu, líka í mjög litlum húsum.

Stuttu seinna, í öðru húsi, las ég, minna geðveik, ævisögu Primo Levi. Á blaðsíðu 498, þann 11. apríl, hoppaði hann niður stigaganginn í húsinu sínu og dó. Ég fékk taugaáfall. Í fyrsta lagi hafði ég ekki vitað að hann ætlaði að fremja sjálfsmorð. Í öðru lagi varð ég ægilega áhyggjufull: ef Primo Levi ákvað að fremja sjálfsmorð orðinn 67 ára eða eitthvað álíka, mjög gamall, myndi ég þá aldrei getað slakað á? Yrði ég þá alltaf í lífshættu, orðin gömul en ekkert afslöppuð?

Var það satt sem Winona Ryder sagði: Ef þú ert á annað borð búin að hugsa einu sinni um sjálfsmorð þá hættirðu því aldrei?

Ég grenjaði í viku, útaf Primo Levi, afhverju gerði hann þetta, en samt aðallega af sjálfsvorkun. Ég hafði vissulega ekki verið send í útrýmingarbúðir en ég átti samt mjög oft mjög bágt.

– – – – –

Ég biðst afsökunar á bullinu. Ég get bara ekkert að þessu gert, einu skiptin sem ég bulla ekki er rétt á meðan ég les. Annars bulla ég bara, þess vegna er ég.

– – – – –

Áður en ég las ævisögu Primo Levi hafði ég lesið bókina Ef þetta er manneskja, eftir hann, um dvölina í Auschwitz. Á ensku heitir bókin Survival in Auschwits, en hún heitir það ekki í alvöru, í alvöru heitir hún Ef þetta er manneskja. Sem er mjög flott nafn á bók, finnst mér. Ef þetta er manneskja.
Maðurinn minn var að kenna námskeið um helförina og kom heim með þessa bók og ég las hana, suð ryksugunnar hljómaði nú oftar og oftar ámátlegt og virkaði ekki lengur sem fylgilagstælingar lag, heilinn hafði vaxið örlítið aftur, Guði sé lof fyrir það og ég gat aftur byrjað með bók.

Ef þetta er manneskja. Flott nafn, augun fyllast eiginlega strax af tárum.

Ég hafði alveg lesið um helförina áður og líka starað lömuð á myndir af fólki með risastór augu og fundist eins og risastór hönd, hin ægilega hönd hins óbærilega tilgansleysis mannlegra örlaga þrýsti með krepptum hnefa fast, fast á bringuna á mér, svo ég náði varla andanum,
en núna var ég orðin fullorðin í alvöru, og þetta var allt í alvöru, þetta var öðruvísi, og ég var líka búin að prófa að þjást, vissulega bara smá í hinum sögulega og mannlega samanburði og skilningi, en ég var td. búin að prófa að verða svo agnarsmá að ég varð næstum ekkert, á meðan höfðu augun stækkað í einhverju andstyggilegu hlutfalli við smækkun alls hins, orðið nógu stór til að stara endalaust í spegil, eins og spegilinn væri kannski svarthol, eins og fólk gerir kannski þegar spegilmynd þeirra birtist ekki lengur í speglinum, heldur eitthvað ókunnugt andlit, stórkostlega furðulegt og heillandi í viðbjóðslegum ókunnugleika sínum.
Ég las þessa bók hratt, eldsnöggt og sat svo og starði, hægt, áður en ég byrjaði að lesa ævisöguna, hratt.

Afsakið bullið.
Afhverju er ég að þessi bulli?
Afhverju segi ég ekki bara það sem mig langar til að segja?

Hugsiði ekki oft um helförina. Stelist þið ekki stundum til að lesa ljóð eftir Charlotte Delbo eða Paul Celan. Langar ykkur ekki oft að drekka svarta árdegismjólk.
Ég er oft að sötra.

Ég las ævisöguna þangað til Primo dó, það er langt síðan en ég fer ennþá að stara þegar ég hugsa um Primo að steypa sér fram af, burt frá mannlegri tilveru, útí tómið.

– – – – –

Undanfarið er ég búin að hugsa um helförina. Ég horfði td. á mynd sem heitir The Decent One, um Heinrich Himmler. Það eru ástarbréf í henni, þau eru send fram og til baka, elsku ástarkrílið mitt, ég hef ekki tíma til að kyssa þig núna, hef ekki tíma til að veltast um með þér, hef svo mikið að gera, þetta er ekkert diskótek; hér eru lestir og þær eru á leiðinni dáldið.

Undanfarið er ég búin að hugsa þetta:
Við ætlum að sprengja bátana sem fólkið fer í til að reyna að komast til okkar. Það eru til manneskjur sem vilja komast til okkar, dvelja með okkur í veröldinni og við ætlum að sprengja bátana sem þær ætlar að sigla í, við eigum ekkert í þessum bátum en við ætlum samt að sprengja þá. Ef þú átt bara hamar, sérðu bara nagla og Evrópa sem hefur átt margt svo lengi hefur breytt því öllu í hamar og Evrópa sem hefur kunnað mikið svo lengi kann nú ekkert nema að negla. Evrópa, þú ert Rómverji með hamar, í allri þinni upplýstu sekúlar hefð sérðu ekkert lengur nema sjálfa þig, þú ert með bjálka í auganu og sérð ekki að veröldin öll er skilgetið afkvæmi almættisins. Evrópa, þú ert með svarthol í auganu.

Undanfarið er mig búið að dreyma þetta:
Mig dreymir að ég leiði tvær manneskjur, önnur er barn, við viljum komast eitthvað, ég er hrædd, komum, komum, segi ég, og allt í einu leiði ég bara barnið, hin höndin, sú fullorðna, leiðir mig ekki lengur heldur hefur gripið fast, mjög fast um höndina á mér, ég reyni að losna en þessi hönd heldur svo hræðilega fast í mig og ég lít á höndina og höndin er risastór, þetta er tilgangsleysishöndin, sterkust allra handa, og nú eru þær tvær, ein heldur mér og hin heldur á handryksugu, og ég sé að við barnið, við erum mylsna, við erum bara mylsna mannkynssögunnar.

– – – – –

Ég ætla að hætta að vera Evrópubúi, ég ætla að hætta að vera Íslendingur, ég er ekki lengur manneskja, ég ætla að vera rotta. Það er betra. Guð, gerðu mig að rottu.

– – – – –

We collected in a group in front of their door, and we experienced within ourselves a grief that was new for us, the ancient grief of the people that has no land, the grief without hope of the exodus which is renewed in every century.

Dawn came on us like a betrayer; it seemed as though the new sun rose as an ally of our enemies to assist in our destruction. The different emotions that overcame us, of resignation, of futile rebellion, of religious abandon, of fear, of despair, now joined together after a sleepless night in a collective, uncontrolled panic. The time for meditation, the time for decision was over, and all reason dissolved into a tumult, across which flashed the happy memories of our homes, still so near in time and space, as painful as the thrusts of a sword.
Many things were then said and done among us; but of these it is better that there remain no memory.

Primo Levi, Survival in Auschwitz (Ef þetta er maður), bls. 16.

Fúga dauðans eftir Paul Celan, í þýðingu Antons Helga Jónssonar.

Svarta árdegismjólk við teygum á kvöldin
við teygum hana seint og snemma og við teygum hana um nætur
við teygum og teygum
við tökum gröf á himnum svo þrengi ekki að neinum
í húsinu býr maður hann leikur við nöðrur hann ritar
hann ritar þegar dimmir um Þýskaland glóandi hár þitt Margrét
hann ritar og gengur úr húsi og stjörnurnar leiftra hann flautar hundana til sín
hann flautar fram júðana sína lætur þá taka sér gröf í jörðu
hann skipar okkur spiliði fyrir dansi

Svarta árdegismjólk við teygum þig um nætur
við teygum þig seint og snemma og við teygum þig á kvöldin
við teygum og teygum
í húsinu býr maður hann leikur við nöðrur hann ritar
hann ritar þegar dimmir um Þýskaland glóandi hár þitt Margrét
öskugrátt hár þitt Súlamít við tökum gröf á himnum svo þrengi ekki að neinum

Hann hrópar grafiði dýpra þið þarna spilið og syngið
hann grípur til járnsins í beltinu hamast með augun sín bláu
stingið skóflunum dýpra þið þarna spiliði fyrir dansi

Svarta árdegismjólk við teygum þig um nætur
við teygum þig seint og snemma og við teygum þig á kvöldin
við teygum og teygum
í húsinu býr maður glóandi hár þitt Margrét
öskugrátt hár þitt Súlamít hann leikur við nöðrur

Hann hrópar spiliði dauðann af blíðu dauðinn er meistari þýskur
hann hrópar snertið dekkri strengi þá stígiði sem reykur til himins
þá öðlist þið gröf í skýjum svo þrengi ekki að neinum

Svarta árdegismjólk við teygum þig um nætur
við teygum þig á kvöldin dauðinn er meistari þýskur
við teygum þig seint og snemma og við teygum og teygum
dauðinn er meistari þýskur með augað sitt bláa
hann hæfir þig með blýkúlu sinni hann hæfir þig beint
í húsinu býr maður glóandi hár þitt Margrét
hann sigar á okkur hundum býr okkur gröf á himnum
hann leikur við nöðrur og dreymir dauðinn er meistari þýskur

glóandi hár þitt Margrét
öskugrátt hár þitt Súlamít


Að hafa áhrif

Gunnar Skúli bloggar - Sun, 17/05/2015 - 01:08

Á Íslandi er lítill hópur einstaklinga sem hefur keypt sér meirihluta þingfylgi og eitt dagblað að auki. Þetta eru þeir sem hafa fengið réttinn til að veiða fiskinn okkar. Þeir hafa grætt stórkostlega og sett megnið af þeim gróða í eigin vasa og smávegis hjá þeim sem þeir vilja að fylgi sér að málum. Til stóð að semja nýja Stjórnarskrá þar sem almenningur fengi að kjósa sjálfur um hvernig hann vildi að hlutunum yrði háttað. Þessari stjórnaskrá var rænt frá þjóðinni á lokametrunum.

Nýtt makrílfrumvarp mun færa sama hópnum mikil auðævi. Auk þess skapa fordæmi fyrir sex ára kvótareglu sem lið í því að þjóðin missi auðlindina endanlega til fárra útvaldra. Það er hugsanlegt að forsetinn muni hafna þessum lögum ef við setjum nægjanlegan þrýsting á hann.

Á síðunni þjóðareign gefst okkur möguleiki á því að mótmæla ofríki kvótaauðvaldsins. Krafan er mjög hógvær. Bara að vísa kvótafrumvarpinu í þjóðaratkvæðagreiðslu. Það er einfaldur og sjálfsagður lýðræðislegur réttur okkar. Hann er stórhættulegur sérhagsmunaaðilunum því þá gæti almenningur orðið upplýstur um það gjörspillta fyrirkomulag sem hér viðgengst. Hér takast á sérhagsmunir og almannahagsmunir.

Ég skora á alla að standa með sjálfum sér og skrifa undir þessa hógværu kröfu.

Unfree Elections – The Corporate Media, UK General Election And Predictable Outcomes

Media Lens - Þri, 12/05/2015 - 08:36

The famous physicist Albert Einstein was fond of Gedankenexperimenten – thought experiments – which tested his understanding of physics problems and stimulated solutions to them. For example, when he was a teenager, Einstein asked himself, 'What would the world look like if I rode on a beam of light?' Pursuing this question, he eventually came up with the Special Theory of Relativity and the most famous equation in science, E=mc2.

Imagine, then, this thought experiment. Consider how a general election might turn out if the media spectrum ran the whole gamut from the right - the BBC, Guardian and Independent, for example - to the hard right (the Mail, Sun, Express and so on). Some readers might object that the BBC, Guardian and the Independent are not right-wing at all, but centre or even left-liberal. But, as we have shown in numerous books and media alerts, these media organisations are embedded in powerful networks of big business, finance and establishment elites. Naturally, these are the one per cent - or even narrower - interests that corporate media largely serve and support. Such media do not even deserve to be called 'centre', if the term is to retain any meaning.

In this case, of course, a thought experiment is not required because reality carried out the experiment for us, with the results being all too obvious last Friday. The Tories were returned to Westminster with a 12-seat majority. Notably, they only had 37% support from a turnout of 66%. That means only 24% of the eligible electorate actually voted for a Tory government. Such is the undemocratic nature of the electoral system in the UK. The establishment wins every time.

As Neil Clark observes in an article for RT, there is a long history of British press scaremongering to prevent any threat to corporate and financial interests come election time. As usual, the Murdoch press led the way, with the Sun warning on April 30:

'A week today, Britain could be plunged into the abyss. A fragile left-wing Labour minority, led by Ed Miliband and his union paymasters and supported by the wreckers of the Scottish National Party, could take power... You can stop this. But only by voting Tory.'

The ludicrous warning about 'left-wing' Labour - a pro-business, pro-austerity party that has cut its roots from working people - was repeated across much of the press. Even the ostensible 'liberal' Independent, owned by the Russian billionaire Alexander Lebedev, came out in support of the Tories.

After weeks of debate about the likelihood of a hung Parliament and permutations of possible coalitions, opinion pollsters and professional pundits expressed surprise at the relatively comfortable Tory win. But for investigative reporter Nafeez Ahmed, the outcome was predictable. In a piece titled 'How Big Money and Big Brother won the British Elections', published the day after the election, Ahmed noted:

'The ultimate determinant of which party won the elections was the money behind their political campaigns.'

The Tory party was the biggest recipient of donations, 'the bulk of which came from financiers associated with banks, the hedge fund industry, and big business.'

In summary:

'the most important precondition for victory in Britain's broken democracy is the party's subservience to corporate power.'

Unfree Elections – The Corporate Media, UK General Election And Predictable Outcomes

Media Lens - Þri, 12/05/2015 - 08:36

The famous physicist Albert Einstein was fond of Gedankenexperimenten – thought experiments – which tested his understanding of physics problems and stimulated solutions to them. For example, when he was a teenager, Einstein asked himself, 'What would the world look like if I rode on a beam of light?' Pursuing this question, he eventually came up with the Special Theory of Relativity and the most famous equation in science, E=mc2.

Imagine, then, this thought experiment. Consider how a general election might turn out if the media spectrum ran the whole gamut from the right - the BBC, Guardian and Independent, for example - to the hard right (the Mail, Sun, Express and so on). Some readers might object that the BBC, Guardian and the Independent are not right-wing at all, but centre or even left-liberal. But, as we have shown in numerous books and media alerts, these media organisations are embedded in powerful networks of big business, finance and establishment elites. Naturally, these are the one per cent - or even narrower - interests that corporate media largely serve and support. Such media do not even deserve to be called 'centre', if the term is to retain any meaning.

In this case, of course, a thought experiment is not required because reality carried out the experiment for us, with the results being all too obvious last Friday. The Tories were returned to Westminster with a 12-seat majority. Notably, they only had 37% support from a turnout of 66%. That means only 24% of the eligible electorate actually voted for a Tory government. Such is the undemocratic nature of the electoral system in the UK. The establishment wins every time.

As Neil Clark observes in an article for RT, there is a long history of British press scaremongering to prevent any threat to corporate and financial interests come election time. As usual, the Murdoch press led the way, with the Sun warning on April 30:

'A week today, Britain could be plunged into the abyss. A fragile left-wing Labour minority, led by Ed Miliband and his union paymasters and supported by the wreckers of the Scottish National Party, could take power... You can stop this. But only by voting Tory.'

The ludicrous warning about 'left-wing' Labour - a pro-business, pro-austerity party that has cut its roots from working people - was repeated across much of the press. Even the ostensible 'liberal' Independent, owned by the Russian billionaire Alexander Lebedev, came out in support of the Tories.

After weeks of debate about the likelihood of a hung Parliament and permutations of possible coalitions, opinion pollsters and professional pundits expressed surprise at the relatively comfortable Tory win. But for investigative reporter Nafeez Ahmed, the outcome was predictable. In a piece titled 'How Big Money and Big Brother won the British Elections', published the day after the election, Ahmed noted:

'The ultimate determinant of which party won the elections was the money behind their political campaigns.'

The Tory party was the biggest recipient of donations, 'the bulk of which came from financiers associated with banks, the hedge fund industry, and big business.'

In summary:

'the most important precondition for victory in Britain's broken democracy is the party's subservience to corporate power.'

Afhendum Landspítalanum makrílkvótann

Gunnar Skúli bloggar - Lau, 02/05/2015 - 16:40

Ríkisstjórnin ætlar að afhenda sjö kennitölum 95% prósent af makrílkvóta landsmanna og hinum 5 prósentunum ætlar hún að deila til flokksgæðinga . Verðmæti þessa makrílkvóta er talið vera um það bil 150 milljarðar. Þessi fyrirtæki og einstaklingar þurfa ekki að borga eina krónu fyrir aðgang að auðlind okkar. Vissulega hafa þeir flestir borgað ríkulega í kosningasjóði flokkanna en þeir peningar fara ekki í velferðarkerfið. Hvernig væri að ríkisstjórnin sæi að sér og afhenti frekar Landspítalanum makrílkvótann. Landspítalinn gæti þá leigt veiðiheimildir til útgerða. Spítalinn fengi arðinn af leigunni. Þannig gæti Landspítalinn fengið um það bil 10 milljarða á ári. Fyrir alla þessa peninga gætum við bjargað mörgum mannslífum og við værum ekki lengi að því að byggja nýjan spítala með þessum hætti.

Eigum við ekki að gefa okkur sjálfum okkar eigin auðlind frekar en fáum útvöldum?

ávarp flutt 1. maí, á fundi IWW

Sólveig Anna Jónsdóttir bloggar - Fös, 01/05/2015 - 20:30

Félagar!

Það er til ógeðslega mikið af ógeðslega ríku fólki. Þau búa á ógeðslega mörgum stöðum útum alla veröld, það er allt morandi í þeim hvert sem við förum en þau eru ábyggilega ekki hér.
Ég ætla samt að ávarpa þau:

Hei þið ríku: Ekkert ykkar varð ríkt afþví að þið eruð svo dugleg og klár. Ekkert ykkar varð ríkt afþví að þið eruð búin að læra svo mikið í allskonar skólum, ríkidæmi ykkar sannar ekki að þið séuð merkilegri en annað fólk. Þvert á móti:

Þið eruð rík afþví ykkur finnst í lagi að arðræna. Afþví ykkur finnst alveg í fínasta lagi að stela, ekki bara auðnum sem fólk býr til handa ykkur, heldur öllum tíma fólks, andlegu og líkamlegu heilbrigði, fortíð og framtíð,
allir bónusarnir, allur arðurinn, allar þessar milljónir hér og milljarðar þar, eru ógreidd laun til vinnandi fólks, réttmæt eign hinna vinnandi stétta,
undirstaða lífs ykkar er arðránið,
líf ykkar er arðránið sjálft, sem er undirstaða kapítalismans, sem er ógæfa heimsins.

Félagar!

Það er til ógeðslega mikið af fátæku fólki.
Það er til ógeðslega miklu meira af ógeðslega fátæku fólki en ríku fólki. Það er til svo ógeðslega mikið af fátæku fólki að tilvera þess er offramboð og markaðsvirði lífs þess ekkert.
Markaðsvirði ekkert:
Það er allt í lagi að láta það drukkna, brenna, kafna, drepast á fjölbreyttan og margvíslegan hátt án þess að það komi nokkrum sérstaklega við. Það er hægt að láta það vinna inní ónýtum húsum við að sauma ónýt föt, það er hægt að láta 146 manneskjur brenna í New York árið 1911 við að sauma drasl í ónýtu húsi og það er hægt að láta 117 manneskjur brenna í Bangladesh árið 2012 við að sauma í ónýtu húsi.

Þetta kemur engum við vegna þess að það er alltaf hægt að ná sér í fleira fólk, uppsprettan er að því virðist ótæmandi, framboð meira en eftirspurn, þetta er svosem ekkert flókið, you’re worth what you’re worth sagði einn amerískur kapítalisti fyrir ekki svo löngu og rökstuddi með þeim orðum þá skoðun sína að það væri ekkert að því að borga vesalingum kannski bara einn dollar á tímann fyrir vinnuna sem þeir inntu af hendi.

Meðfætt, áskapað, eðlislægt virði manneskju, man einhver eftir því?

Það er til svo mikið af fátæku fólki, svei mér þá, ég held það sé til meira af því en peningum.
En þau eru ólíkt peningunum, einskis virði. Þegar þau td. hrúgast saman í báta til að reyna að sanna að þau, já, einnig þau, séu mennsk, og það sé þeim meira að segja meðfætt, dettur lausnamiðuðum einstaklingum helst í hug að sprengja bátana, til að sanna að nei, þið, fátæka fólk, eruð ekki mennsk, svoleiðis. Og það er ekki hægt að taka við þessu svokallaða fólki vegna þess að mitt í hinu stórfenglega verkefni nýfrjálshyggjunnar; að skrúfa að endingu alveg fyrir velferðarkranann, eru ríki ekki aflögu fær um smotteríis aur til að aðstoða aðframkomna aðkomumenn,
í hinu stórfenglega verkefni nýfrjálshyggjunnar Endurskipulaggning rikisfjármála eru ríki ekki aflögufær um smá aur vegna þess að því sem áður rann um pípulagnir verkefnisins Samfélag hefur nú verið beint í aðra átt og rennur glatt um pípulagnir verkefnisin Engir skattar, afnám skatta er forgangsmál, fyrir stórfyrirtæki og eitt prósentið. Enda eru þau sannarlega eins mikils virði og þau augljóslega eru, og í raun miklu miklu meira, ef við öll fáumst bara til að viðurkenna meðfætt, áskapað, eðlislægt virði þeirra.
Corporations are people my friend. People, not so much.

Félagar:

Í vetur bárust fréttir af því að eitt prósent mannkyns ætti helming allra auðæfa veraldarinnar. Og að eftir 23 ár yrði það búið að eignast allt, allan auð heimsins.

Ég er búin að hugsa um þetta, þessi 23 ár, alveg non-stop eiginlega. Þetta er svo fáránlegt. Eiginlega hlægilegt. Ég verð eins og fífl, skil ekki neitt, flissa bara.
23 ár. Hvað eigum við eiginlega að gera á 23 árum?

Við sem erum föst í einu því al-ógeðslegasta kerfi sem skráð hefur verið í  mannkynssöguna, sadísku kerfi, byggðu á rasisma, kvenhatri, þjófnaði, algjörri og endanlegri eyðileggingu,
Hér á Íslandi, hvað eigum við að gera,
á Íslandi þar sem þrjúhundruð og eitthvað þúsund búa saman á einni grjóthrúgu með einni lítilli borg með einni lítilli aðalgötu og ekki einu sinni einu góðu torgi en með æðislega ofsafenginni arðránsstétt,
arðránsstétt sem galar og frussar og lýgur: Vinnan gerir ykkur frjáls, vinniði, aumingjar, vinniði, kvíðna og stressaða fólk, ekki hætta, þið skuldið okkur allt, við ykkur ekkert, þið skuldið okkur fimm milljón króna hækkunina sem við vorum að enda við að greiða okkur sjálfum, sem er helmingi meira en þið fáið á einu ári, sem er hversu mikið minna en 23 milljónirnar sem við fáum á ári, bónusar og arðgreiðslur ekki meðtalin?
Hversu mikið er ótrúlega lítið?
Ótrúlega lítið, jafn lítið og 23.
Jafn ótrúlega lítið og 300.000,
sem gerir okkur ekki frjáls.
Félagar:

Þau sem á undan okkur komu, anarkistar og sósíalistar, börðust, lögðu líf sitt að veði, til að minnka og hemja arðránsmekkanismann.
Nú berjumst við víst fyrir því að fá 300.000 útborgaðar á mánuði, baráttan er svo sannarlega endalaus.
En undarlega íhaldssöm, finnst ykkur ekki? 300.000, þetta er hógvær krafa.
En þetta er þó krafa. Krafa er betri en kröfuleysi.
Félagar:
Ég ritstel frá sjálfri mér, ég ritstel frá hinum og þessum, allt sem ég segi hefur verið sagt óteljandi sinnum, af óteljandi manneskjum í næstum tvöhundruð ár. Baráttan er endalaus og þessvegna erum við alltaf að segja sama hlutinn; niður með auðvaldið, burt með arðránið, upp með fólkið, niður með svínin.
Baráttan er endalaus. Vegna þess að svo lengi sem kapítalisminn umvefur okkur með ömurleika sínum, verðum við arðrænd og hagnaðurinn sem fæst af því að stela frá okkur notaður til að auðga kapítalistana.

Það er til mikið af ógeðslega ríku fólki og ógeðslega mikið af ógeðslega fátæku fólki,
ótrúlega mikið af fólki sem á ekkert nema sig sjálft og hógværar kröfur um smotterí,
sem þau sem eiga allt heyra ekki,
ekki fyrr en þeim er sýnt að á bak við hógværar kröfur er ekki hógvært fólk, heldur mjög reitt fólk, vinnan hefur ekki gert þau frjáls heldur hlekkjað rækilega föst, og nú eru hlekkirnir farnir að vera óbærilega íþyngjandi eins og hlekkir hafa tilhneigingu til að verða.
Baráttan er endalaus, þau halda að henni verði lokið innan 23 ára, að þá verði þetta allt komið, verkefnið þeirra er á svo glæsilegri siglingu, en þau hafa rangt fyrir sér.
Því krafan hefur verið sett fram, hún er vissulega hógvær en hún verður það ekki lengi,

vegna þess að jafnvel þessari hógværu kröfu um 300.000 króna lágmarkslaun er hafnað. Og þá hljótum við öll að sjá að hógværð er tilgangslaus, þegar átt er í baráttu við fólk sem skilur bara græðgi,
þá hljótum við öll að hafna hógværð,
og þegar henni hefur verið hafnað, að endingu, þegar við sjáum enga hógværð þegar við lítum í spegilinn,
þá skulum við hittast, hvað ég hlakka til að hitta ykkur full metnaðar og brjálsemi,
og við segjum hvort við annað: Sjáiði ekki veisluna, hún er æðisgengin, þetta er veislan okkar.

Að lokum, orðsending til auðvaldsins, það  má eiga þessa orðsendingu alveg eitt, eins og risavaxinn bónus, ógnarstóra arðgreiðslu, hún hefur safnað vöxtum í 167 ár:

Í stað þessa munum við leyfa ykkur að stjórna um skeið. Segið fyrir um lög, vermið ykkur í geislum þeirrar háu tignar, sem þið hafið sjálfir skapað; bjóðið til veislufagnaðar í salarkynnum konunga og kvænist fögrum prinsessum – en gleymið ekki:
„Böðulinn stendur við dyrnar“.


aðfangadagur 1. maí

Sólveig Anna Jónsdóttir bloggar - Fim, 30/04/2015 - 23:18

-Every broke motherfucker finna form a gang
And when we come we takin everything-

Í stað þessa munum við leyfa ykkur að stjórna um skeið. Segið fyrir lög, vermið ykkur í geislum þeirrar háu tignar, sem þið hafið sjálfir skapað ykkur; bjóðið til veislufagnaðar í salarkynnum konunga og kvænist fögrum prinsessum – en gleymið ekki:
„Böðulinn stendur við dyrnar“.
Frengels.


Palli er EKKI einn í heiminum

Gunnar Skúli bloggar - Mið, 29/04/2015 - 18:52

Páll Jóhann Pálsson þingmaður Landsambands Íslenskra Útvegsmanna segist ætla að sitja hjá við afgreiðslu makrílsfrumvarpið. Það er frumvarp sem afhendir nokkrum útvöldum makrílinn okkar og arðinn einnig. Það er sem sagt verið að arðræna okkur, þ.e. þjóðina. Mér er nokk sama hvað hann Palli kýs. Hann og félagar hans í LÍÚ standa ekki með þeim sem ná ekki endum saman eða geta ekki leyst út lyfin sín vegna fátæktar. Palli mun hvort eð er kalla inn varamann til að kjósa fyrir sig ef LÍÚ krefst þess.

Það er þessi algjöra firring á aðstæðum samborgaranna sem einkennir yfirstéttina, eins og í sögunni um smákökurnar í Frakklandi. Að moka gróða í eigin vasa heltekur hugann svo algörlega að ekkert annað kemst að. Hvaðan réttlætingin kemur er erfitt að segja. Er til réttlæting á botnlausum gróða í eigin vasa meðan aðrir eiga ekki fyrir mat?

Eini rétturinn sem við eigum sem manneskjur er að valda ekki öðrum vandræðum.

Vandamálið er að fjórflokkurinn er á spena LÍÚ. Björt framtíð virðist hlaupa á eftir LÍÚ. Píratar sem njóta mikilla vinsælda hafa allt of fáa þingmenn núna. Þess vegna stefnir í að Þingheimur muni samþykkja nýtt og aukið arðrán á almenningi með makrílfrumvarpinu.

Ætlum við virkilega að láta kvótagreifana arðræna okkur sem nemur hálfum Landspítala á ári án þess að við grípum til aðgerða?

Spilltur Makríll

Gunnar Skúli bloggar - Lau, 25/04/2015 - 19:57

Makrílfrumvarp núverandi sjávarútvegsráðherra er skilgetið afkvæmi liðinna ríkisstjórna. Að afhenda gríðalega verðmæta auðlind fáum útvöldum er í takt við fyrri lög um svipuð efni. Spillingin í kringum makrílfrumvarpið núna er með eindæmum og þar er innmúruðum hyglað blygðunarlaust.

Kosningasigrar fjórflokksins undanfarna áratugi hafa fært auðlindir þjóðarinnar í hendur fárra. Það er ekki hægt að gera ráð fyrir því að almennginur fái að njóta sjávarauðlindarinnar ef við höldum áfram að kjósa þessa flokka. Auk þess tekur Björt framtíð undir málflutning LÍÚ manna. Auðlindir Íslands eru á pari við auðlindir Noregs og því gætu verið svipuð lífsgæði á Íslandi og eru í Noregi. Ef kjósendur vilja breytingar þá verða þeir að taka sér tíma til að; kynna sér söguna og hverjir séu líkegir til að bylta þessu arðránskerfi.

Dögun er stjórnmálasamtök sem berjast gegn spillingunni í sjávarútveginum og ætla sér að gjörbylta kerfinu til að arðurinn verði almennings en ekki fárra. Ályktun okkar frá því í dag um makrílfrumvarpði er svohljóðandi:

”Stjórnmálasamtökin Dögun hafna alfarið lagafrumvarpi ríkisstjórnarinnar um kvótasetningu á makríl. Dögun hafnar þeim þjófnaði og þeirri einkavinavæðingu sem þar er ráðgerð.

Dögun bendir á að veiðireynsla stórútgerðarinnar byggist að stórum hluta á óábyrgum veiðum til mjölvinnslu, sem miðuðust við að landa sem mestu magni af makríl óháð þeim verðmætum sem hægt var að búa til.

Íslenska þjóðin og fulltrúar hennar á Alþingi eiga ekki að ljá máls á því að verðlauna örfáa útgerðaraðila sem ganga augljóslega gegn almannahagsmunum.”

zero tólerance, motherfokkers /gleðilegt sumar

Sólveig Anna Jónsdóttir bloggar - Fim, 23/04/2015 - 13:07

Ég hef enn í heiðri hefðina um númeruðu liðina. Yfirleitt er ég mjög á móti númerum, nota frekar orð en tölustafi. Ég hef megnustu óbeit á því að vita nákvæmlega hverjar einhverjar upphæðir eða tölur eru og er mjög hrifin af almennu giski; útborguð laun: mjög lítil, uppsafnaðar skuldir: töluverðar, aldur: hækkar óðum, fyrri störf: fá, kílómetrar hlaupnir: er ekki lúði, tel ekki, kílómetar hjólaðir: er ekki lúði, tel ekki, hugsanir um gera eitthvað: endalausar, hugsanir um að ekkert sé gert: óteljandi, hugsanir um þörfina á að hugsa betri hugsanir: fjölmargar, betri hugsanir hugsaðar: örfáar. Og svo mætti lengi telja. Einu skiptin sem ég notast að einhverju ráði við tölur er þegar ég athuga hvað ég á mörg börn og ketti. 1,2,3,4. Ég gæti náttúrlega hætt að gera greinarmun á börnunum og köttunum og þyrfti þá ekki að tölusetja fjöldann, gæti sagt: smá slatti, ef ég væri spurð.

Allt fúnkerar ágætlega, svoleiðis, þrátt fyrir að ég notist ekki við tölur. Nema hér og í afstöðum mínum til gangverks heimsins, afþví ég er auðvitað og augljóslega nokkurskonar idjót og þarf að skipuleggja hugsanir mínar um veröldina og hatur á persónum og leikendum. Þá er best að vera með númeraða lista. Númeraði listinn gerir manni auðveldara að færa fólk og atburði upp og niður eftir honum. Mig minnir að ég hafi verið fremur stálpaður krakki, þvísemnæst unglingur, hér forðast ég auðvitað að tölusetja nákvæmlega aldur minn, þegar ég útbjó mér fyrst svona lista. Hann hét: Hverja myndi ég drepa. Á listanum voru aldrei fleiri en fimm, hér neyðist ég til að nota tölu, verkefnið þurfti að vera viðráðanlegt; sérvalin illmenni sem þvældust um veröldina og ollu uppnámi og hörmungum. Páfinn var ávallt á listanum, oftar en ekki í fyrsta sæti, aðrir færðust upp og niður, innaf og útaf. Hinn ameríski Gísli Freyr, Oliver North, er gott dæmi um mann sem heimsótti listann en staldraði stutt við. Ef maður hugar að hinu sögulega samhengi væri kannski tilvalið að endurnefna listann Listi hins blóðþyrsta og viljuga barns.

—–

Nr.1
Gleðilegt sumar, félagar. Megi laun ykkar hækka ógeðslega mikið og arðránstekjur hinna hverfa alveg. Ég vitna í félaga Boots: Let’s all get high from the income angle
og:
Met Donald Trump and he froze up. Standing on his Bentley yelling Pimps down, hoes up.
(Guð hvað ég elska hann Boots)

Nr. 2
Ég hef aldrei verið pacifisti og ég trúi ekkert að Jesú hafi verið það heldur. Það eru bara falsanir og lygar. Ef einhver slær mig þá slæ ég til baka, helst fastar. Svo sjáum við hvað gerist. Vonandi ekkert með spýtum og nöglum.

Nr. 3
Ég er með zeró tólerance pólicíu gangvart öllum djöfuls hómófóbum og skítavinum þeirra. Ég tel réttast að svipta þá öllum réttindum, gera eignir þeirra upptækar, senda þá til Vestmannaeyja og slíta svo öllu stjórnmálasambandi við Vestamannaeyjar.

Nr. 4
Nú er ég bara að hlusta á The Coup og er orðin alveg rugluð. Við vitnum þá í Rósu Lúx að vitna í Átjánda Brumair-íið (þarna neyðist ég til að nota tölu, allt fyrir Karl og Rósu):

…until finally that situation is created which renders all retreats impossible and conditions themselves cry out: ‘Hic Rhodus, hic salta!’ Here is the rose. And here we must dance!”

Ó blessaða stund dansins, megirðu koma fljótt.

Nr. 5
Ég er líka með zeró (núll er eina talan sem ég virkilega finn til einhverrar tengingar við, sem er heppilegt, því ég með mjög mikið af zeró tólerance gangvart hinu og þessu, td. auðsöfnun, mér finnst að allir eigi að eiga zeró) tólerance pólisíu gagnvart öllu NATÓ sjitti. ZERÓ og ÖLLU!
Þar af leiðandi er ég með zeró tólerance gagnvart Jens Stoltenberg. Þið munið kannski eftir honum Jens þegar hann var forsætisráðherra Noregs í tíð Anders Breivik. Þá hrifust margir af honum, fannst hann sýna norræna leiðtogahæfni á Lennonískan friðasúlumáta með því að segja Við svörum hatri með ást og Við skulum verða enn mennskari, við norðmenn.

Ég var afskaplega óhrifin af Jens og hrifning fólks á honum ærði mig smá, ef satt skal segja. Það var vegna þess að Jens var viljugur þátttakandi í árásunum á Líbíu, sem hann sagði vera alveg hreint frábæra þjálfun fyrir norska loftherinn. Afþví ég er idjót gat ég ekki skilið afhverju og hvernig Norðmenn áttu annars vegar að æfa lofther sinn með drápum á almenningi langt í burtu og hins vegar að æfa Jesúhæfileikana heima fyrir. Afþví ég er idjót skil ég ekki the hierarchy of human life og afþví ég get verið voðalega bókstafleg skil ég ekki hvernig einhver getur látið svona ganga upp í hausnum á sér. Þetta er dáldið annaðhvort eða fyrir mér.

En allavega, ég eiginlega hataði Jens þarna sumarið 2011 þegar vesalings börnin voru myrt í Útey og ég eiginlega fyrirleit þau sem upphófu hann sem mikinn leiðtoga. Á meðan ég var að hata og fyrirlíta átti norska ríkisstjórnin hans Jens í –miklu og nánu samtali- við NATÓ um hvað gera ætti við Libíu, og eins og seinna kom í ljós, hvað væri best fyrir Jens Stoltenberg að gera þegar hann væri hættur að boða ást og frið heima við. Öll komust að samkomulagi: það er best fyrir Jens Stoltenberg að gerast leiðtogi NATÓ og Líbía getur svo bara farið í rassgat, hverjum er ekki skítsama?

Þegar sú ákvörðun hafði verið gerð opinber fannst mér rétt að upgrade-a Jens úr flokki hinna ósköp venjulegu drullusokka í hóp þeirra sem sonur minn, sem ég hef ægilegt og mikið dálæti á, kallar industríal síkópata. Ef þið eruð ekki með á hreinu hvað svoleiðis er voru háttsettir nazistar td. industríal síkópatar. Til er fræg ræða, önnur af hinum svokölluðu Posen ræðum industríal síkópatans Heinrich Himmlers. Hún er fræg vegna þess að í henni er í fyrsta skipti, svo vitað sé til, opinskátt rætt um útrýmingu Þjóðverja á gyðingum og er því sönnum á því að ríkisstjórn Hitlers skipulagði endalausnina. Hún er líka fræg afþví að hugsanir Himmlers eru ótrúlega svakalegar og við förum að velta ýmsu fyrir okkur um það hvað felst í því að vera industríal síkópati/manneskja þegar við skoðum þær.
Þetta er á ensku, afþví að ég tala ekki þýsku og finn þetta ekki á íslensku:

I won’t watch it happen – that even one bit of putrefaction comes in contact with us, or takes root in us. On the contrary, where it might try to take root, we will burn it out together. Altogether, however, we can say, that we have fulfilled this most difficult duty for the love of our people. And our spirit, our soul, our character has not suffered injury from it.

(Mig langar bara eldsnöggt að sýna ykkur tilvitnun í Gísla Frey: Hafa ber í huga að manninum er einungis hæft að þykja vænt um sína nánustu, maka, börn, ættingja og svo framvegis, jafnvel þjóð ef þjóðin er lítil eins og Ísland. Lol og svo framvegis…)

Anders Breivik er síkópati sem hefði glaður gerst industríal. Heinrich Himmler var síkópati sem fékk sögulegt tækifæri til að gerast industríal. Jens Stoltenberg var drullusokkur með siðblindutendens sem fékk framatækifæri, tók því og gerðist þar með industríal síkópati. Og stýrir nú fyrirbæri því sem ber samtals ábyrgð á alveg afskaplega stórri líkhrúgu og dágóðum fjölda af steypurusli sem áður hétu lönd. Jens Stoltenberg er ríkur kall, sem borðar bara fínan mat, kaupir sér bara gasalega smart jakkaföt, kemst á marga sénsa, ferðast um víða veröld í einkaþotu, tekur sólrík og endurnærandi sumarfrí, fer í ræktina, passar uppá heilsuna, er boðið á allskonar sýningaropnanir, kaupir dýrar gjafir handa fjölskyldunni sinni og er eflaust mjög góður við hundinn sinn og ritarann. Meðfram því að lifa þessu innhaldaríka og skemmtilega lífi tekur hann ákvarðanir um að slátra alþýðu annara landa, afþví að veröldin minnkar stöðugt og Jens og félagar hans eru plássfrekir einstaklingar sem er yfirleitt nákvæmlega sama um örðuvísi fólk að drepast og ef margt öðruvísi fólk drepst er meira pláss fyrir fólk sem er ekki öðruvísi.
Jens Stoltenberg er fyrsta flokks industríal síkópati sem er ofarlega á mörgum listum hjá mér um þessar mundir.

Nr. 6
Um daginn hitti Dagur B. Eggertsson, borgarstjóri, Jens Stoltenberg og knúsaði. Dagur kallaði Jens þvottekta jafnaðarmann. Aumingja jafnaðarmenn, að eiga svona leiðtoga og að aðhyllast svona fáránlega hugmyndafræði. Þvílík skömm.
Afþví að Dagur gerði þetta er ég núna með zeró tólerance pólisíu gagnvart honum. Hann fer samt auðvitað ekkert á klikk listann minn, með Tony Blair og GWB og Jens Stoltenberg. Hann fer bara á hræsnaralistann með Yoko Ono og ríkisstjórn Samfylkingar og Vinstri grænna sem þóttist hafa R2P og gerði loftárásir á Líbíu.
Nú mun ég ávallt tala um og minnast á það þegar Dagur knúsaði Jens þegar Dagur fer útí Viðey til að tendra á friðarsúlu tvískinnungsins. Nú mun ég einatt flissa þegar Dagur segir eitthvað dúllí.
Og ég tauta og þusa sem aldrei fyrr: megi Samfylkingin þurrkast út í næstu kosningum og næstu og næstu og næstu, ad infinitum.

Nr. 7
Hvað er ég með margar þráhyggjur? Ja,þær gætu kannski verið færri. En hvers virði er líf án þráhyggju?

Nr. 8
Ég hef aldrei drepið neinn.

Nr. 9
Ég kveð ykkur með að ítreka nr. 1:
Gleðilegt sumar og vonandi dönsum við saman bráðlega, sum hægt og þokkafullt, sum hratt og ofsafengið, sum bara inní eigin höfðum, en öll á gröf auðvaldsins.

Um ábyrgð

Rósa Lúx um tækifærismennsku og fleira

Átjánda Brumair-íið


https://youtube.com/devicesupport

Attac Video - Fös, 17/04/2015 - 15:23
https://youtube.com/devicesupport
https://youtube.com/devicesupport http://m.youtube.com From: YouTube Help Views: 33714246 0 ratings Time: 03:56 More in Howto & Style

Hillary Clinton - Of Glass Ceilings And Shattered Countries

Media Lens - Fim, 16/04/2015 - 07:51

We live in a time when compassionate rhetoric is used as a weapon of state-corporate control. The rhetoric focuses on ethical concerns such as racial, gender and same-sex equality, but is disconnected from any kind of coherent ethical worldview. Corporate commentators are thereby freed to laud these moral principles, even as they ignore high crimes of state-corporate power.

Thus, it was deemed 'historic', even 'epoch-making', by our corporate culture that Barack Obama was elected the first black president of the United States. And it certainly was a triumph for racial equality. But the moral significance was hailed by a media commentariat that proceeded to gaze with blank indifference at the ethical trailblazer's bombing of seven countries, his deep involvement in four ongoing, full-scale wars, his devastation of Libya, and his abject failure to address the apocalyptic threat of climate change.

Alongside these horrors, Obama's involvement in the Honduran coup, his diplomatic and military support for Egypt's blood-soaked military junta, and his $90bn in arms sales sent (in the last four years) to a Saudi Arabian tyranny wreaking havoc in Syria and Yemen, are mere footnotes.

None of this matters: for our corporate media, Obama remains, above all, the inspirational first black president.

Similarly, in evaluating Obama's possible successor, the Guardian's editorial 'view on Hillary Clinton' focuses on the problem that she is 'hammering the glass ceiling (again)' of gender inequality:

'with four years as her nation's chief diplomat on the world stage under her belt, Mrs Clinton's personal gravitas is even harder to quibble with than it might have been in 2008'.

So, for the Guardian editors, Clinton has more 'personal gravitas' now - she actually has more dignity, should be taken more seriously. A remarkable response, as we will see. The Guardian continues:

'On foreign policy, her spell as secretary of state leaves her with a somewhat clearer record - she is associated with a rather more interventionist approach than Mr Obama. Her admirers would describe her as a happy mix of the smart and the muscular; doubters will recall her vote for the ruinous invasion of Iraq in 2003, and prefer the Obama-esque oath to first do no harm.'

The cognitive dissonance could hardly be more glaring: Obama's colour and Clinton's gender are key ethical concerns, and yet Obama's responsibility for mass killing is not only not a concern, it is not even recognised. Instead, he continues to be presented as a benevolent non-interventionist who has consistently chosen to 'do no harm'.

Hillary Clinton - Of Glass Ceilings And Shattered Countries

Media Lens - Fim, 16/04/2015 - 07:51

We live in a time when compassionate rhetoric is used as a weapon of state-corporate control. The rhetoric focuses on ethical concerns such as racial, gender and same-sex equality, but is disconnected from any kind of coherent ethical worldview. Corporate commentators are thereby freed to laud these moral principles, even as they ignore high crimes of state-corporate power.

Thus, it was deemed 'historic', even 'epoch-making', by our corporate culture that Barack Obama was elected the first black president of the United States. And it certainly was a triumph for racial equality. But the moral significance was hailed by a media commentariat that proceeded to gaze with blank indifference at the ethical trailblazer's bombing of seven countries, his deep involvement in four ongoing, full-scale wars, his devastation of Libya, and his abject failure to address the apocalyptic threat of climate change.

Alongside these horrors, Obama's involvement in the Honduran coup, his diplomatic and military support for Egypt's blood-soaked military junta, and his $90bn in arms sales sent (in the last four years) to a Saudi Arabian tyranny wreaking havoc in Syria and Yemen, are mere footnotes.

None of this matters: for our corporate media, Obama remains, above all, the inspirational first black president.

Similarly, in evaluating Obama's possible successor, the Guardian's editorial 'view on Hillary Clinton' focuses on the problem that she is 'hammering the glass ceiling (again)' of gender inequality:

'with four years as her nation's chief diplomat on the world stage under her belt, Mrs Clinton's personal gravitas is even harder to quibble with than it might have been in 2008'.

So, for the Guardian editors, Clinton has more 'personal gravitas' now - she actually has more dignity, should be taken more seriously. A remarkable response, as we will see. The Guardian continues:

'On foreign policy, her spell as secretary of state leaves her with a somewhat clearer record - she is associated with a rather more interventionist approach than Mr Obama. Her admirers would describe her as a happy mix of the smart and the muscular; doubters will recall her vote for the ruinous invasion of Iraq in 2003, and prefer the Obama-esque oath to first do no harm.'

The cognitive dissonance could hardly be more glaring: Obama's colour and Clinton's gender are key ethical concerns, and yet Obama's responsibility for mass killing is not only not a concern, it is not even recognised. Instead, he continues to be presented as a benevolent non-interventionist who has consistently chosen to 'do no harm'.

Tómir hraðbankar

Gunnar Skúli bloggar - Fös, 10/04/2015 - 18:45

Yfir páskahelgina tæmdust hraðbankar borgarinnar. Talsmenn bankanna sögðu í fréttum að ekki yrði fyllt á hraðbankana fyrr en eftir helgina. Á meðan yrðu menn bara að bíða. Þarna er komin upp staða sem er mjög athyglisverð. Ef menn vilja ekki nota rafræna peninga Þá er komin upp sú staða að þrátt fyrir að menn eigi verðmæti/innistæðu þá geta þeir ekki nýtt sér hana vegna skorts á seðlum. Það er ekki þú sem ákveður hvar og hvenær þú notar þinn auð heldur bankarnir. Ástæðan er sú að bankarnir stjórna magni peninga í umferð. Ef magn peninga minnkar þá erum við handlama hvað sem auði eða framleiðslu okkar líður.

Þegar bankakreppan kom haustið 2008 var Ísland að framleiða(fisk, ál). Bankakreppan fólst fyrst og fremst í minnkun peninga í umferð(lánalínur þorna upp) og allt hrundi. Það var ekki vegna þess að við værum ekki að framleiða minni verðmæti heldur vegna þess að magn peninga minnkaði í umferð og því magni stjórnuðu bankarnir. Slíkar kreppur eru algengar.

Peiningar eru til að flytja verðmæti frá einum stað til annars og frá einum tíma til annars. Dásamleg uppfinning og því allt of valdamikið tæki til að leyfa einkabönkum að stjórna því. Síendurteknar bankakreppur með hörmulegum afleiðingum eru dæmi um að öllum örðum ætti því að takast það betur upp að hafa nægjanlegt magn peninga til staðar á hverjum tíma.

Sá sem stjórnar magni peninga í þjóðfélaginu stórnar lífi einstaklinga, fyrirtækja, sveitafélaga og ríkis. Peningavaldið er því fjórða valdið í lýðræðisskipulagi okkar, það valdamesta og er núna í höndum einkafyrirtækja, banka, sem vinna í þágu hluthafa.

Það skiptir ekki máli hvaða pólitík stjórnar landinu hún verður alltaf sveigð að hagsmunum bankanna því þeir halda á valdamesta verkfæri lýðræðisins, framleiðslu peninga.

Þessu valdi þarf að koma aftur til almennings þar sem það á heima. Það er eini möguleikin til að pólitík-hugsjónir stjórni.

Skýrsla Frosta Sigurjónssonar Alþingismanns um peninga fjallar einmitt um þetta. Hún skýrir margt og kemur með lausnir sem ættu að henta mörgum, ekki síst almenningi. Skýrslan veldur ótta hjá valdastéttinni og því mun allt verða gert til að tortryggja hana af þeirra hálfu og handbendi þeirra. Hvet ég því almenning til að kynna sér hana vel því með róttækum breytingum á peningavaldinu verður fyrst möguleiki á því að draumar um jafnrétti og réttlæti geti orðið að raunveruleika.

Syndicate content