Feed aggregator

Gríman er fallin

Gunnar Skúli bloggar - Þri, 16/06/2015 - 22:10

Var að horfa á Kastljós kvöldsins og umræðuna um ”vel heppnaða” einkavæðingu á sjúkrahóteli Landspítalans. Upplifun spítalans er að hann hafi keypt köttinn í sekknum en fulltrúar einkavæðingarinnar mótmæla og gera lítið úr athugasemdum opinberra eftirlitsaðila. Þessi staða er ekki ný því fjölmörg dæmi eru um afeinkavæðingu víðsvegar um heiminn vegna misheppnaðrar einkavæðingar.

Þar á undan var ég að lesa um uppsagnir opinberra starfsmanna, BHM og hjúkrunarfræðinga, og nokkur uppsagnarbréf þeirra. Það er vel þekkt staðreynd að margir innan Sjálfstæðisflokksins vilja einkavæða heilbrigðiskerfið. Auk þess er það þekkt aðferð að svelta opinbera þjónustu svo það sé auðveldara að einkavæða hana síðar.

Spurningin er hvort hér sé um þaulskipulagða aðför að velferðakerfinu að ræða eða að þau fatti hreinlega ekki að viðkomandi opinberir starfsmenn skipta máli og án þeirra virkar ekki þjónustan við almenning(og líka kjósendur þeirra).

Held að þau hugsi ekki svo mikið um það meðan þau græða á plottinu.

Gríman féll í raun fyrir löngu en það er komið að okkur að ákveða hvernig samfélag við viljum.

Atvinnuþref

Gunnar Skúli bloggar - Fös, 12/06/2015 - 22:02

Það stendur til að stöðva verkföll BHM og hjúkrunarfræðinga með lagasetningu. Þar er annar deiluaðilinn í kjaradeilunni að beita hinn ofríki og valdnýðslu. Bjarni Ben lýsti nýlega hrifningu sinni af Margaret Thatcher enda var hún vön að stöðva verkföll með öllum tiltækum ráðum. Af ræðu BB á þingi í dag gat maður skilið það svo að hjúkrunarfræðingum hefði verið boðið vel en óskir þeirra um leiðréttingu með tilliti til annarra stétta með sambærilega menntun væri of stór biti fyrir ríkið. Það vill svo til að sá biti er lang sennilegast leiðrétting á launum hjúkrunarfræðinga með tilliti til þess að þeir eru flestir kvenkyns, þ.e. til jafns við karlastéttir sem þær bera sig saman við.

Það rímar mjög illa við 100 ára hátíðina sem halda á vegna kosningaréttar kvenna.

Það rímar mjög illa við þá skattaafslætti sem BB hefur barist fyrir á þingi, þeir afslættir eru margfallt stærri en sá kostnaður sem sátt við hjúkrunarfræðinga/BHM felur í sér. Það eru til peningar fyrir þessu.

Því miður stefnir í stórslys. Lagafrumvarpið ber með sér að gerðadómur á að skammta laun samkvæmt forskrift sem mun aldrei skapa sátt og því er það einboðið að hjúkrunarfræðingar séu á förum. Það mun valda keðjuverkun því illa mannaðar stofnanir fæla aðrar stéttir frá, td lækna því góð almenn mönnun er hluti af góðu vinnuumhverfi og þá duga nýir kjarasamningar við lækna ekki mikið. Heilbrigðisstofnanir sem eru illa mannaðar hafa hærri dánartíðni en vel mannaðar. Þetta útspil ríkisstjórnarinnar gæti því reynst banvænt. Bara að þingmenn hafi það í huga, takk fyrir.

Hur svårt kan det vara..

Gunnar Skúli bloggar - Lau, 06/06/2015 - 00:41

Segja Svíarnir þegar einföld mál þvælast fyrir mönnum. Að skipa sáttanefnd í verkfalli opinberra starfsmanna er dæmi um slíkt. Forsætisráðherra Íslands, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson skrifaði grein á netið 2012 sem heitir ”sanngjörn krafa hjúkrunarfræðinga”. Þar tekur hann undir allar kröfur hjúkrunarfræðinga og það svo rösklega að sennilega væri hann tilvalinn fulltrúi í samninganefnd hjúkrunarfræðinga.

Þess vegna getum við fullyrt að ekki skortir skilning á kröfum hjúkrunarfræðinga hjá æðstu mönnum þjóðfélagsins. Sennilegasta skýringin á tregðu þeirra til að semja við hjúkrunarfæðinga er að þeir hafi ekki innsýn á afleiðingar þess að ná ekki samningi við hjúkrunarfræðinga.

Skortur á innsæi getur haft alvarlegar afleiðingar fyrir marga aðra.

Rannsóknir sýna að vel mönnuð sjúkrahús af hjúkrunarfræðingum hafa lægri dánartíðni og lægri tíðni af aukaverkunum. Sjúkrahús sem eru verr mönnuð hafa verri niðurstöðu að þessu leyti. Af því leiðir að þeir stjórnmálamenn sem stuðla að því að hjúkrunarfræðingar segi upp vegna lélegra kjarasamninga hafa áhrif. Sú pólitík hefur bein áhrif á árangur Landspítalans. Ef ákvarðanir stjórnmálamanna valda undirmönnun á Landspítalanum mun árangur versna á Landspítalanum og dánartíðni aukast.

Þess vegna skiptir það miklu máli fyrir sjúklinga Landsspítalans hvaða skilaboð og fyrirmæli Forsætis- og Fjármálaráðherra gefa sínum mönnum í kjaradeilunni við hjúkrunarfræðinga.

Skoðun þeirra á því hvað ”konur” sem sinna sjúklingum eiga að hafa í kaup getur skilið milli feigs og ófeigs. Þannig er það bara.

Hur svårt kan det vara…

Testing The Limits - Paul Krugman Of The New York Times and Gary Younge of the Guardian

Media Lens - Þri, 02/06/2015 - 08:23

 

Paul Krugman and Gary Younge are two of the most honest commentators currently writing in two of the best American and British newspapers. The extent of their truth-telling tells us much about the current state of free speech.

Paul Krugman is Professor of Economics and International Affairs at Princeton University and a columnist for The New York Times. He is regularly cited as a courageous, honest commentator challenging power. In 2008, he was awarded the Nobel Prize in Economic Sciences. Gary Younge is an award-winning progressive journalist, one of the Guardian's highly-respected counterparts to Krugman.

 

'A Frank Discussion'

If we take a step back from being awed by the prestige of a world-famous newspaper publishing a Nobel laureate, we can see that a recent comment piece by Krugman on Iraq is so filtered, so compromised, that he barely achieves the rational level of a schoolchild. If this sounds insulting and preposterous, readers can judge for themselves if it is a reasonable description from what follows.

In his May 18 piece, 'Errors And Lies', Krugman wrote that the prospect of George W. Bush's brother, Jeb Bush, running for president, meant 'we may finally have the frank discussion of the Iraq invasion we should have had a decade ago.'

This sounded wonderful – Krugman was apparently about to deliver just such a 'frank discussion'. He rightly recognised the reticence of a 'political and media elite' keen to 'move on', having agreed 'that invading Iraq was a terrible mistake'. But as Krugman noted, this is 'a false narrative, and everyone who was involved in the debate over the war knows that it's false. The Iraq war wasn't an innocent mistake, a venture undertaken on the basis of intelligence that turned out to be wrong. America invaded Iraq because the Bush administration wanted a war. The public justifications for the invasion were nothing but pretexts, and falsified pretexts at that. We were, in a fundamental sense, lied into war.'

Krugman described the war as a 'lie', then, rather than a 'mistake'. In his concluding sentence, he even courageously asserted that it had been a 'crime'. He also wrote:

'The fraudulence of the case for war was actually obvious even at the time: the ever-shifting arguments for an unchanging goal were a dead giveaway. So were the word games — the talk about W.M.D that conflated chemical weapons (which many people did think Saddam had) with nukes, the constant insinuations that Iraq was somehow behind 9/11.'

This is all very vague. In fact, the 'ever-shifting arguments' were not the problem; the problem was the evidence. People in a position to know – for example, former chief UN weapons inspector in Iraq, Scott Ritter - did not believe Saddam Hussein possessed chemical weapons that were anything more than 'useless sludge'. Krugman's sop to the propagandists was outrageous, suggesting informed sincerity where in fact there was just cynical fabrication. There was simply no case whatever for believing that Iraqi WMD, known to have been destroyed, were any kind of threat to the US.

Krugman posed a question that is obviously key for any 'frank discussion':

'Why did they want a war? That's a harder question to answer.'

It is certainly a harder question to answer honestly:

'Some of the warmongers believed that deploying shock and awe in Iraq would enhance American power and influence around the world. Some saw Iraq as a sort of pilot project, preparation for a series of regime changes. And it's hard to avoid the suspicion that there was a strong element of wagging the dog, of using military triumph to strengthen the Republican brand at home.'

Here Krugman was trying really hard to focus on any obscure corner of the living room to avoid noticing the elephant. In his book, 'Fuel on the Fire', based on declassified British Foreign Office files, Greg Muttitt explains:

'The most important strategic interest lay in expanding global energy supplies, through foreign investment, in some of the world's largest oil reserves – in particular Iraq. This meshed neatly with the secondary aim of securing contracts for their companies.'

Ironically, having himself failed to write frankly about this key issue, Krugman then speculated on the causes behind the political and media silence:

'Some of them, I suppose, may have been duped: may have fallen for the obvious lies, which doesn't say much about their judgment. More, I suspect, were complicit: they realized that the official case for war was a pretext, but had their own reasons for wanting a war, or, alternatively, allowed themselves to be intimidated into going along. For there was a definite climate of fear among politicians and pundits in 2002 and 2003, one in which criticizing the push for war looked very much like a career killer.'

Again, this was a deeply irrational analysis from Krugman. Politicians and journalists were foolish, duped, intimidated, fearful of losing their careers, of course. But this hardly explains a pattern of political and corporate media subservience to corporate power over decades, with the same mendacity on virtually every issue impacting power and profit.

A rational analysis would at least glance at the structure and corporate funding of political parties; at the profit-orientation, elite ownership and advertiser-dependence of the corporate media. Why focus on poor 'judgement' and a 'climate of fear' when political and economic structures endlessly producing the same pattern of media 'failure' are staring us in the face? Why was rational analysis of this kind suddenly impossible for someone as astute as Krugman? Had he suddenly become a fool? Of course not, he was exactly repeating the self-censoring behaviour he lamented in other journalists - honest analysis of the corporate media is taboo in the corporate press.

Krugman also seriously misled his readers when he wrote:

'On top of these personal motives, our news media in general have a hard time coping with policy dishonesty. Reporters are reluctant to call politicians on their lies, even when these involve mundane issues like budget numbers, for fear of seeming partisan. In fact, the bigger the lie, the clearer it is that major political figures are engaged in outright fraud, the more hesitant the reporting. And it doesn't get much bigger — indeed, more or less criminal — than lying America into war.'

In fact, corporate media are the corporate arm of the propaganda system they are supposed to be monitoring. Far from having 'a hard time coping with policy dishonesty', they have a hard time coping with the occasional journalists who attempt to expose the dishonesty. Immensely powerful economic and political forces select, shape, mould, reward and punish editors, journalists and whole organisations to ensure that they do not deliver the kind of 'frank discussion' Krugman promised but failed to supply.

Apart from the motives for war and the structural conditions behind media performance, there was one other crucial consideration missed by Krugman. What reasonable analysis would discuss a spectacular contemporary example of political mass deception without placing it in some kind of historical context? Was the great Iraq deception a one-off? Was it an outlier event? Was it a standard example, a carbon copy of similar events over years and decades? Have we seen similar events since 2003? Are they happening now? Again, one of US journalism's finest – at the extreme left of the 'mainstream' spectrum – had nothing at all to say about these key questions.

And in fact, as we and others have documented, the Iraq deception was not at all an outlier. It was a standard example of corporate political-media deception that just happened to go so catastrophically wrong that the reality could not be entirely ignored - although the propaganda system was far more effective in burying the truth than we might imagine. According to a 2013 ComRes poll, 44% of UK respondents estimated that fewer than 5,000 Iraqis had died since 2003. 59% thought fewer than 10,000 had died. Just 2% put the toll in excess of one million – the likely real toll.

Krugman did not even mention that Iraqis had died, let alone discuss the almost unimaginable scale of the bloodbath. He concluded:

'But truth matters, and not just because those who refuse to learn from history are doomed in some general sense to repeat it.'

Crucially, Krugman was unable to recognise that history had already repeated itself, not least in the repetition of his own self-censoring analysis. The West's overthrow of the Libyan government in 2011 was based on exactly the same kind of lies and media complicity, the same enthusiasm for war waged by Western powers who somehow, miraculously, were said to retain moral credibility as humanitarian agents.

In fact, this was an even more extreme example of propaganda deception than Iraq, precisely because it happened in the aftermath of that earlier deception. And, unlike Iraq, the media have not yet summoned the courage to expose even a portion of the US-UK governments' lies, or the media's complicity in them. All of this falls beyond Krugman's idea of a 'frank discussion'.

Testing The Limits - Paul Krugman Of The New York Times and Gary Younge of the Guardian

Media Lens - Þri, 02/06/2015 - 08:23

 

Paul Krugman and Gary Younge are two of the most honest commentators currently writing in two of the best American and British newspapers. The extent of their truth-telling tells us much about the current state of free speech.

Paul Krugman is Professor of Economics and International Affairs at Princeton University and a columnist for The New York Times. He is regularly cited as a courageous, honest commentator challenging power. In 2008, he was awarded the Nobel Prize in Economic Sciences. Gary Younge is an award-winning progressive journalist, one of the Guardian's highly-respected counterparts to Krugman.

 

'A Frank Discussion'

If we take a step back from being awed by the prestige of a world-famous newspaper publishing a Nobel laureate, we can see that a recent comment piece by Krugman on Iraq is so filtered, so compromised, that he barely achieves the rational level of a schoolchild. If this sounds insulting and preposterous, readers can judge for themselves if it is a reasonable description from what follows.

In his May 18 piece, 'Errors And Lies', Krugman wrote that the prospect of George W. Bush's brother, Jeb Bush, running for president, meant 'we may finally have the frank discussion of the Iraq invasion we should have had a decade ago.'

This sounded wonderful – Krugman was apparently about to deliver just such a 'frank discussion'. He rightly recognised the reticence of a 'political and media elite' keen to 'move on', having agreed 'that invading Iraq was a terrible mistake'. But as Krugman noted, this is 'a false narrative, and everyone who was involved in the debate over the war knows that it's false. The Iraq war wasn't an innocent mistake, a venture undertaken on the basis of intelligence that turned out to be wrong. America invaded Iraq because the Bush administration wanted a war. The public justifications for the invasion were nothing but pretexts, and falsified pretexts at that. We were, in a fundamental sense, lied into war.'

Krugman described the war as a 'lie', then, rather than a 'mistake'. In his concluding sentence, he even courageously asserted that it had been a 'crime'. He also wrote:

'The fraudulence of the case for war was actually obvious even at the time: the ever-shifting arguments for an unchanging goal were a dead giveaway. So were the word games — the talk about W.M.D that conflated chemical weapons (which many people did think Saddam had) with nukes, the constant insinuations that Iraq was somehow behind 9/11.'

This is all very vague. In fact, the 'ever-shifting arguments' were not the problem; the problem was the evidence. People in a position to know – for example, former chief UN weapons inspector in Iraq, Scott Ritter - did not believe Saddam Hussein possessed chemical weapons that were anything more than 'useless sludge'. Krugman's sop to the propagandists was outrageous, suggesting informed sincerity where in fact there was just cynical fabrication. There was simply no case whatever for believing that Iraqi WMD, known to have been destroyed, were any kind of threat to the US.

Krugman posed a question that is obviously key for any 'frank discussion':

'Why did they want a war? That's a harder question to answer.'

It is certainly a harder question to answer honestly:

'Some of the warmongers believed that deploying shock and awe in Iraq would enhance American power and influence around the world. Some saw Iraq as a sort of pilot project, preparation for a series of regime changes. And it's hard to avoid the suspicion that there was a strong element of wagging the dog, of using military triumph to strengthen the Republican brand at home.'

Here Krugman was trying really hard to focus on any obscure corner of the living room to avoid noticing the elephant. In his book, 'Fuel on the Fire', based on declassified British Foreign Office files, Greg Muttitt explains:

'The most important strategic interest lay in expanding global energy supplies, through foreign investment, in some of the world's largest oil reserves – in particular Iraq. This meshed neatly with the secondary aim of securing contracts for their companies.'

Ironically, having himself failed to write frankly about this key issue, Krugman then speculated on the causes behind the political and media silence:

'Some of them, I suppose, may have been duped: may have fallen for the obvious lies, which doesn't say much about their judgment. More, I suspect, were complicit: they realized that the official case for war was a pretext, but had their own reasons for wanting a war, or, alternatively, allowed themselves to be intimidated into going along. For there was a definite climate of fear among politicians and pundits in 2002 and 2003, one in which criticizing the push for war looked very much like a career killer.'

Again, this was a deeply irrational analysis from Krugman. Politicians and journalists were foolish, duped, intimidated, fearful of losing their careers, of course. But this hardly explains a pattern of political and corporate media subservience to corporate power over decades, with the same mendacity on virtually every issue impacting power and profit.

A rational analysis would at least glance at the structure and corporate funding of political parties; at the profit-orientation, elite ownership and advertiser-dependence of the corporate media. Why focus on poor 'judgement' and a 'climate of fear' when political and economic structures endlessly producing the same pattern of media 'failure' are staring us in the face? Why was rational analysis of this kind suddenly impossible for someone as astute as Krugman? Had he suddenly become a fool? Of course not, he was exactly repeating the self-censoring behaviour he lamented in other journalists - honest analysis of the corporate media is taboo in the corporate press.

Krugman also seriously misled his readers when he wrote:

'On top of these personal motives, our news media in general have a hard time coping with policy dishonesty. Reporters are reluctant to call politicians on their lies, even when these involve mundane issues like budget numbers, for fear of seeming partisan. In fact, the bigger the lie, the clearer it is that major political figures are engaged in outright fraud, the more hesitant the reporting. And it doesn't get much bigger — indeed, more or less criminal — than lying America into war.'

In fact, corporate media are the corporate arm of the propaganda system they are supposed to be monitoring. Far from having 'a hard time coping with policy dishonesty', they have a hard time coping with the occasional journalists who attempt to expose the dishonesty. Immensely powerful economic and political forces select, shape, mould, reward and punish editors, journalists and whole organisations to ensure that they do not deliver the kind of 'frank discussion' Krugman promised but failed to supply.

Apart from the motives for war and the structural conditions behind media performance, there was one other crucial consideration missed by Krugman. What reasonable analysis would discuss a spectacular contemporary example of political mass deception without placing it in some kind of historical context? Was the great Iraq deception a one-off? Was it an outlier event? Was it a standard example, a carbon copy of similar events over years and decades? Have we seen similar events since 2003? Are they happening now? Again, one of US journalism's finest – at the extreme left of the 'mainstream' spectrum – had nothing at all to say about these key questions.

And in fact, as we and others have documented, the Iraq deception was not at all an outlier. It was a standard example of corporate political-media deception that just happened to go so catastrophically wrong that the reality could not be entirely ignored - although the propaganda system was far more effective in burying the truth than we might imagine. According to a 2013 ComRes poll, 44% of UK respondents estimated that fewer than 5,000 Iraqis had died since 2003. 59% thought fewer than 10,000 had died. Just 2% put the toll in excess of one million – the likely real toll.

Krugman did not even mention that Iraqis had died, let alone discuss the almost unimaginable scale of the bloodbath. He concluded:

'But truth matters, and not just because those who refuse to learn from history are doomed in some general sense to repeat it.'

Crucially, Krugman was unable to recognise that history had already repeated itself, not least in the repetition of his own self-censoring analysis. The West's overthrow of the Libyan government in 2011 was based on exactly the same kind of lies and media complicity, the same enthusiasm for war waged by Western powers who somehow, miraculously, were said to retain moral credibility as humanitarian agents.

In fact, this was an even more extreme example of propaganda deception than Iraq, precisely because it happened in the aftermath of that earlier deception. And, unlike Iraq, the media have not yet summoned the courage to expose even a portion of the US-UK governments' lies, or the media's complicity in them. All of this falls beyond Krugman's idea of a 'frank discussion'.

”ég tala ekki við stelpur”

Gunnar Skúli bloggar - Mán, 01/06/2015 - 19:17

Hjúkrunarfræðingar eru í verkfalli. Aðferð viðsemjanda í kjaraviðræðunum er ábyrgðarlaus því mikilvægara er að knésetja stéttina en að tryggja landsmönnum góða þjónustu. Fyrst er ein mikilvægasta starfsstétt landsins ”dissuð”. Við tölum ekki við ykkur fyrr en búið er að semja við launamenn á almenna markaðnum. Þetta er ekki bara rangt heldur glæpur gagnvart notendum heilbrigðisþjónustunnar þ.e. að láta þá bíða meðan eitthvað PR stríð er í gangi.

Þegar samið hafði verið við almenna markaðinn þá kemur ríkið með tilboð til hjúkrunarfræðinga sem þeir vissu að yrði hafnað og viðræðum var slitið, að sjálfsögðu. Sjálfsagt var það hluti af planinu.

Núna er hótað lagasetningu á verkfall hjúkrunarfræðinga.

Þegar ég var fimm ára svaraði ég nágrannastelpu sem vildi leika við mig að ég talaði ekki við stelpur. Það tók mig reyndar ekki nema nokkrar klukkustundur að skipta um skoðun. Síðan þá hef ég unnið með hjúkrunarfræðingum í áratugi sem eru flestar kvenkyns. Ég veit að stétt hjúkrunarfræðinga er ein af mikilvægustu stéttum landsins. Hægt væri að skrifa mikið um fórnfúst starf þeirra til að halda kerfinu gangandi og sértstaklega eftir hrunið 2008 sem núverandi ríkisstjórnaflokkar lögðu grunninn að á sínum tíma.

Sem fimm ára gutta tel ég að mér hafi verið vorkunn en að hið opinbera sé á sama stað og ég var fimm ára er ótækt.

Hið opinbera verður að taka sig taki. Menn verða að setjast niður og koma með tilboð sem leiðir til samnings. Flestir landsmenn vilja að hjúkrunarfræðingar fái góðan samning sem fyrst svo heilbrigðiskerfið fari að virka. Hjúkrunarfræðingar hafa flestir unnið á Norðurlöndum í einhvern tíma á starfsferli sínum og skortur er þar á hjúkrunarfræðingum og því hætta á að þeir flytji héðan. Það er óásættanleg hegðun hjá ríkinu að lengja verkfall hjúkrunarfræðinga að nauðsynjalausu og þar með stuðla að niðurbroti heilbrigðiskerfis sem nú þegar er illa farið eftir niðurskurð liðinna áratuga.

afþví þau láta okkur lifa svona

Sólveig Anna Jónsdóttir bloggar - Lau, 23/05/2015 - 22:37

munu þau molna og dag einn, hverfa.

-In a sense, the revolutionary question is now a musical one-

 


ertu rotta, manneskjan þín?

Sólveig Anna Jónsdóttir bloggar - Mið, 20/05/2015 - 18:14

Það er nýbúið að gera rannsókn um rottur. Þær máttu velja á milli þess að borða súkkulaði, sem þeim finnst víst gott eða að bjarga annarri rottu frá drukknun. Þær völdu að bjarga rottu frá drukknun.

– – – – –

Þegar ég var geðveik og langt leidd af sjálfsveltistilrauninni, hugsaði ég stundum, undir það síðasta, áður en ég gekk fram af sjálfri mér og ákvað í kjölfarið að reyna að hætta í ruglinu, að fólkið í útrýmingarbúðunum hefði nú verið mjög mjótt og samt ekkert endilega dáið. Það hefði aðallega dáið afþví það var drepið en ekki afþví það var svo mjótt. Þannig að allar líkur væru á því að ég gæti lifað mjög mjó og ekki dáið, nema þá ef einhver tæki uppá því að drepa mig, kannski afþví ég var orðin svo leiðinleg. Ég var svo leiðinleg að uppáhalds hluturinn minn, af öllu sem ég átti, var handryksuga, meira en uppáhalds, þetta var þráhyggjukennd ást, litla ryksugan seiddi mig til sín með frekar lágværu en fallegu sírenusuði, nokkurskonar forngrísku suði, fullu af loforðum um ótrúlega getu til þess að soga, ég horfði á hana í hleðslunni og ljósið var grænt og ég bara varð að nota hana. Það var alltaf hægt að finna mylsnu til ryksuga í oggulitla húsinu sem ég átti heima í. Það er hægt að eyða miklum tíma í að finna mylsnu, líka í mjög litlum húsum.

Stuttu seinna, í öðru húsi, las ég, minna geðveik, ævisögu Primo Levi. Á blaðsíðu 498, þann 11. apríl, hoppaði hann niður stigaganginn í húsinu sínu og dó. Ég fékk taugaáfall. Í fyrsta lagi hafði ég ekki vitað að hann ætlaði að fremja sjálfsmorð. Í öðru lagi varð ég ægilega áhyggjufull: ef Primo Levi ákvað að fremja sjálfsmorð orðinn 67 ára eða eitthvað álíka, mjög gamall, myndi ég þá aldrei getað slakað á? Yrði ég þá alltaf í lífshættu, orðin gömul en ekkert afslöppuð?

Var það satt sem Winona Ryder sagði: Ef þú ert á annað borð búin að hugsa einu sinni um sjálfsmorð þá hættirðu því aldrei?

Ég grenjaði í viku, útaf Primo Levi, afhverju gerði hann þetta, en samt aðallega af sjálfsvorkun. Ég hafði vissulega ekki verið send í útrýmingarbúðir en ég átti samt mjög oft mjög bágt.

– – – – –

Ég biðst afsökunar á bullinu. Ég get bara ekkert að þessu gert, einu skiptin sem ég bulla ekki er rétt á meðan ég les. Annars bulla ég bara, þess vegna er ég.

– – – – –

Áður en ég las ævisögu Primo Levi hafði ég lesið bókina Ef þetta er manneskja, eftir hann, um dvölina í Auschwitz. Á ensku heitir bókin Survival in Auschwits, en hún heitir það ekki í alvöru, í alvöru heitir hún Ef þetta er manneskja. Sem er mjög flott nafn á bók, finnst mér. Ef þetta er manneskja.
Maðurinn minn var að kenna námskeið um helförina og kom heim með þessa bók og ég las hana, suð ryksugunnar hljómaði nú oftar og oftar ámátlegt og virkaði ekki lengur sem fylgilagstælingar lag, heilinn hafði vaxið örlítið aftur, Guði sé lof fyrir það og ég gat aftur byrjað með bók.

Ef þetta er manneskja. Flott nafn, augun fyllast eiginlega strax af tárum.

Ég hafði alveg lesið um helförina áður og líka starað lömuð á myndir af fólki með risastór augu og fundist eins og risastór hönd, hin ægilega hönd hins óbærilega tilgansleysis mannlegra örlaga þrýsti með krepptum hnefa fast, fast á bringuna á mér, svo ég náði varla andanum,
en núna var ég orðin fullorðin í alvöru, og þetta var allt í alvöru, þetta var öðruvísi, og ég var líka búin að prófa að þjást, vissulega bara smá í hinum sögulega og mannlega samanburði og skilningi, en ég var td. búin að prófa að verða svo agnarsmá að ég varð næstum ekkert, á meðan höfðu augun stækkað í einhverju andstyggilegu hlutfalli við smækkun alls hins, orðið nógu stór til að stara endalaust í spegil, eins og spegilinn væri kannski svarthol, eins og fólk gerir kannski þegar spegilmynd þeirra birtist ekki lengur í speglinum, heldur eitthvað ókunnugt andlit, stórkostlega furðulegt og heillandi í viðbjóðslegum ókunnugleika sínum.
Ég las þessa bók hratt, eldsnöggt og sat svo og starði, hægt, áður en ég byrjaði að lesa ævisöguna, hratt.

Afsakið bullið.
Afhverju er ég að þessi bulli?
Afhverju segi ég ekki bara það sem mig langar til að segja?

Hugsiði ekki oft um helförina. Stelist þið ekki stundum til að lesa ljóð eftir Charlotte Delbo eða Paul Celan. Langar ykkur ekki oft að drekka svarta árdegismjólk.
Ég er oft að sötra.

Ég las ævisöguna þangað til Primo dó, það er langt síðan en ég fer ennþá að stara þegar ég hugsa um Primo að steypa sér fram af, burt frá mannlegri tilveru, útí tómið.

– – – – –

Undanfarið er ég búin að hugsa um helförina. Ég horfði td. á mynd sem heitir The Decent One, um Heinrich Himmler. Það eru ástarbréf í henni, þau eru send fram og til baka, elsku ástarkrílið mitt, ég hef ekki tíma til að kyssa þig núna, hef ekki tíma til að veltast um með þér, hef svo mikið að gera, þetta er ekkert diskótek; hér eru lestir og þær eru á leiðinni dáldið.

Undanfarið er ég búin að hugsa þetta:
Við ætlum að sprengja bátana sem fólkið fer í til að reyna að komast til okkar. Það eru til manneskjur sem vilja komast til okkar, dvelja með okkur í veröldinni og við ætlum að sprengja bátana sem þær ætlar að sigla í, við eigum ekkert í þessum bátum en við ætlum samt að sprengja þá. Ef þú átt bara hamar, sérðu bara nagla og Evrópa sem hefur átt margt svo lengi hefur breytt því öllu í hamar og Evrópa sem hefur kunnað mikið svo lengi kann nú ekkert nema að negla. Evrópa, þú ert Rómverji með hamar, í allri þinni upplýstu sekúlar hefð sérðu ekkert lengur nema sjálfa þig, þú ert með bjálka í auganu og sérð ekki að veröldin öll er skilgetið afkvæmi almættisins. Evrópa, þú ert með svarthol í auganu.

Undanfarið er mig búið að dreyma þetta:
Mig dreymir að ég leiði tvær manneskjur, önnur er barn, við viljum komast eitthvað, ég er hrædd, komum, komum, segi ég, og allt í einu leiði ég bara barnið, hin höndin, sú fullorðna, leiðir mig ekki lengur heldur hefur gripið fast, mjög fast um höndina á mér, ég reyni að losna en þessi hönd heldur svo hræðilega fast í mig og ég lít á höndina og höndin er risastór, þetta er tilgangsleysishöndin, sterkust allra handa, og nú eru þær tvær, ein heldur mér og hin heldur á handryksugu, og ég sé að við barnið, við erum mylsna, við erum bara mylsna mannkynssögunnar.

– – – – –

Ég ætla að hætta að vera Evrópubúi, ég ætla að hætta að vera Íslendingur, ég er ekki lengur manneskja, ég ætla að vera rotta. Það er betra. Guð, gerðu mig að rottu.

– – – – –

We collected in a group in front of their door, and we experienced within ourselves a grief that was new for us, the ancient grief of the people that has no land, the grief without hope of the exodus which is renewed in every century.

Dawn came on us like a betrayer; it seemed as though the new sun rose as an ally of our enemies to assist in our destruction. The different emotions that overcame us, of resignation, of futile rebellion, of religious abandon, of fear, of despair, now joined together after a sleepless night in a collective, uncontrolled panic. The time for meditation, the time for decision was over, and all reason dissolved into a tumult, across which flashed the happy memories of our homes, still so near in time and space, as painful as the thrusts of a sword.
Many things were then said and done among us; but of these it is better that there remain no memory.

Primo Levi, Survival in Auschwitz (Ef þetta er maður), bls. 16.

Fúga dauðans eftir Paul Celan, í þýðingu Antons Helga Jónssonar.

Svarta árdegismjólk við teygum á kvöldin
við teygum hana seint og snemma og við teygum hana um nætur
við teygum og teygum
við tökum gröf á himnum svo þrengi ekki að neinum
í húsinu býr maður hann leikur við nöðrur hann ritar
hann ritar þegar dimmir um Þýskaland glóandi hár þitt Margrét
hann ritar og gengur úr húsi og stjörnurnar leiftra hann flautar hundana til sín
hann flautar fram júðana sína lætur þá taka sér gröf í jörðu
hann skipar okkur spiliði fyrir dansi

Svarta árdegismjólk við teygum þig um nætur
við teygum þig seint og snemma og við teygum þig á kvöldin
við teygum og teygum
í húsinu býr maður hann leikur við nöðrur hann ritar
hann ritar þegar dimmir um Þýskaland glóandi hár þitt Margrét
öskugrátt hár þitt Súlamít við tökum gröf á himnum svo þrengi ekki að neinum

Hann hrópar grafiði dýpra þið þarna spilið og syngið
hann grípur til járnsins í beltinu hamast með augun sín bláu
stingið skóflunum dýpra þið þarna spiliði fyrir dansi

Svarta árdegismjólk við teygum þig um nætur
við teygum þig seint og snemma og við teygum þig á kvöldin
við teygum og teygum
í húsinu býr maður glóandi hár þitt Margrét
öskugrátt hár þitt Súlamít hann leikur við nöðrur

Hann hrópar spiliði dauðann af blíðu dauðinn er meistari þýskur
hann hrópar snertið dekkri strengi þá stígiði sem reykur til himins
þá öðlist þið gröf í skýjum svo þrengi ekki að neinum

Svarta árdegismjólk við teygum þig um nætur
við teygum þig á kvöldin dauðinn er meistari þýskur
við teygum þig seint og snemma og við teygum og teygum
dauðinn er meistari þýskur með augað sitt bláa
hann hæfir þig með blýkúlu sinni hann hæfir þig beint
í húsinu býr maður glóandi hár þitt Margrét
hann sigar á okkur hundum býr okkur gröf á himnum
hann leikur við nöðrur og dreymir dauðinn er meistari þýskur

glóandi hár þitt Margrét
öskugrátt hár þitt Súlamít


Að hafa áhrif

Gunnar Skúli bloggar - Sun, 17/05/2015 - 01:08

Á Íslandi er lítill hópur einstaklinga sem hefur keypt sér meirihluta þingfylgi og eitt dagblað að auki. Þetta eru þeir sem hafa fengið réttinn til að veiða fiskinn okkar. Þeir hafa grætt stórkostlega og sett megnið af þeim gróða í eigin vasa og smávegis hjá þeim sem þeir vilja að fylgi sér að málum. Til stóð að semja nýja Stjórnarskrá þar sem almenningur fengi að kjósa sjálfur um hvernig hann vildi að hlutunum yrði háttað. Þessari stjórnaskrá var rænt frá þjóðinni á lokametrunum.

Nýtt makrílfrumvarp mun færa sama hópnum mikil auðævi. Auk þess skapa fordæmi fyrir sex ára kvótareglu sem lið í því að þjóðin missi auðlindina endanlega til fárra útvaldra. Það er hugsanlegt að forsetinn muni hafna þessum lögum ef við setjum nægjanlegan þrýsting á hann.

Á síðunni þjóðareign gefst okkur möguleiki á því að mótmæla ofríki kvótaauðvaldsins. Krafan er mjög hógvær. Bara að vísa kvótafrumvarpinu í þjóðaratkvæðagreiðslu. Það er einfaldur og sjálfsagður lýðræðislegur réttur okkar. Hann er stórhættulegur sérhagsmunaaðilunum því þá gæti almenningur orðið upplýstur um það gjörspillta fyrirkomulag sem hér viðgengst. Hér takast á sérhagsmunir og almannahagsmunir.

Ég skora á alla að standa með sjálfum sér og skrifa undir þessa hógværu kröfu.

Unfree Elections – The Corporate Media, UK General Election And Predictable Outcomes

Media Lens - Þri, 12/05/2015 - 08:36

The famous physicist Albert Einstein was fond of Gedankenexperimenten – thought experiments – which tested his understanding of physics problems and stimulated solutions to them. For example, when he was a teenager, Einstein asked himself, 'What would the world look like if I rode on a beam of light?' Pursuing this question, he eventually came up with the Special Theory of Relativity and the most famous equation in science, E=mc2.

Imagine, then, this thought experiment. Consider how a general election might turn out if the media spectrum ran the whole gamut from the right - the BBC, Guardian and Independent, for example - to the hard right (the Mail, Sun, Express and so on). Some readers might object that the BBC, Guardian and the Independent are not right-wing at all, but centre or even left-liberal. But, as we have shown in numerous books and media alerts, these media organisations are embedded in powerful networks of big business, finance and establishment elites. Naturally, these are the one per cent - or even narrower - interests that corporate media largely serve and support. Such media do not even deserve to be called 'centre', if the term is to retain any meaning.

In this case, of course, a thought experiment is not required because reality carried out the experiment for us, with the results being all too obvious last Friday. The Tories were returned to Westminster with a 12-seat majority. Notably, they only had 37% support from a turnout of 66%. That means only 24% of the eligible electorate actually voted for a Tory government. Such is the undemocratic nature of the electoral system in the UK. The establishment wins every time.

As Neil Clark observes in an article for RT, there is a long history of British press scaremongering to prevent any threat to corporate and financial interests come election time. As usual, the Murdoch press led the way, with the Sun warning on April 30:

'A week today, Britain could be plunged into the abyss. A fragile left-wing Labour minority, led by Ed Miliband and his union paymasters and supported by the wreckers of the Scottish National Party, could take power... You can stop this. But only by voting Tory.'

The ludicrous warning about 'left-wing' Labour - a pro-business, pro-austerity party that has cut its roots from working people - was repeated across much of the press. Even the ostensible 'liberal' Independent, owned by the Russian billionaire Alexander Lebedev, came out in support of the Tories.

After weeks of debate about the likelihood of a hung Parliament and permutations of possible coalitions, opinion pollsters and professional pundits expressed surprise at the relatively comfortable Tory win. But for investigative reporter Nafeez Ahmed, the outcome was predictable. In a piece titled 'How Big Money and Big Brother won the British Elections', published the day after the election, Ahmed noted:

'The ultimate determinant of which party won the elections was the money behind their political campaigns.'

The Tory party was the biggest recipient of donations, 'the bulk of which came from financiers associated with banks, the hedge fund industry, and big business.'

In summary:

'the most important precondition for victory in Britain's broken democracy is the party's subservience to corporate power.'

Unfree Elections – The Corporate Media, UK General Election And Predictable Outcomes

Media Lens - Þri, 12/05/2015 - 08:36

The famous physicist Albert Einstein was fond of Gedankenexperimenten – thought experiments – which tested his understanding of physics problems and stimulated solutions to them. For example, when he was a teenager, Einstein asked himself, 'What would the world look like if I rode on a beam of light?' Pursuing this question, he eventually came up with the Special Theory of Relativity and the most famous equation in science, E=mc2.

Imagine, then, this thought experiment. Consider how a general election might turn out if the media spectrum ran the whole gamut from the right - the BBC, Guardian and Independent, for example - to the hard right (the Mail, Sun, Express and so on). Some readers might object that the BBC, Guardian and the Independent are not right-wing at all, but centre or even left-liberal. But, as we have shown in numerous books and media alerts, these media organisations are embedded in powerful networks of big business, finance and establishment elites. Naturally, these are the one per cent - or even narrower - interests that corporate media largely serve and support. Such media do not even deserve to be called 'centre', if the term is to retain any meaning.

In this case, of course, a thought experiment is not required because reality carried out the experiment for us, with the results being all too obvious last Friday. The Tories were returned to Westminster with a 12-seat majority. Notably, they only had 37% support from a turnout of 66%. That means only 24% of the eligible electorate actually voted for a Tory government. Such is the undemocratic nature of the electoral system in the UK. The establishment wins every time.

As Neil Clark observes in an article for RT, there is a long history of British press scaremongering to prevent any threat to corporate and financial interests come election time. As usual, the Murdoch press led the way, with the Sun warning on April 30:

'A week today, Britain could be plunged into the abyss. A fragile left-wing Labour minority, led by Ed Miliband and his union paymasters and supported by the wreckers of the Scottish National Party, could take power... You can stop this. But only by voting Tory.'

The ludicrous warning about 'left-wing' Labour - a pro-business, pro-austerity party that has cut its roots from working people - was repeated across much of the press. Even the ostensible 'liberal' Independent, owned by the Russian billionaire Alexander Lebedev, came out in support of the Tories.

After weeks of debate about the likelihood of a hung Parliament and permutations of possible coalitions, opinion pollsters and professional pundits expressed surprise at the relatively comfortable Tory win. But for investigative reporter Nafeez Ahmed, the outcome was predictable. In a piece titled 'How Big Money and Big Brother won the British Elections', published the day after the election, Ahmed noted:

'The ultimate determinant of which party won the elections was the money behind their political campaigns.'

The Tory party was the biggest recipient of donations, 'the bulk of which came from financiers associated with banks, the hedge fund industry, and big business.'

In summary:

'the most important precondition for victory in Britain's broken democracy is the party's subservience to corporate power.'

ávarp flutt 1. maí, á fundi IWW

Sólveig Anna Jónsdóttir bloggar - Fös, 01/05/2015 - 20:30

Félagar!

Það er til ógeðslega mikið af ógeðslega ríku fólki. Þau búa á ógeðslega mörgum stöðum útum alla veröld, það er allt morandi í þeim hvert sem við förum en þau eru ábyggilega ekki hér.
Ég ætla samt að ávarpa þau:

Hei þið ríku: Ekkert ykkar varð ríkt afþví að þið eruð svo dugleg og klár. Ekkert ykkar varð ríkt afþví að þið eruð búin að læra svo mikið í allskonar skólum, ríkidæmi ykkar sannar ekki að þið séuð merkilegri en annað fólk. Þvert á móti:

Þið eruð rík afþví ykkur finnst í lagi að arðræna. Afþví ykkur finnst alveg í fínasta lagi að stela, ekki bara auðnum sem fólk býr til handa ykkur, heldur öllum tíma fólks, andlegu og líkamlegu heilbrigði, fortíð og framtíð,
allir bónusarnir, allur arðurinn, allar þessar milljónir hér og milljarðar þar, eru ógreidd laun til vinnandi fólks, réttmæt eign hinna vinnandi stétta,
undirstaða lífs ykkar er arðránið,
líf ykkar er arðránið sjálft, sem er undirstaða kapítalismans, sem er ógæfa heimsins.

Félagar!

Það er til ógeðslega mikið af fátæku fólki.
Það er til ógeðslega miklu meira af ógeðslega fátæku fólki en ríku fólki. Það er til svo ógeðslega mikið af fátæku fólki að tilvera þess er offramboð og markaðsvirði lífs þess ekkert.
Markaðsvirði ekkert:
Það er allt í lagi að láta það drukkna, brenna, kafna, drepast á fjölbreyttan og margvíslegan hátt án þess að það komi nokkrum sérstaklega við. Það er hægt að láta það vinna inní ónýtum húsum við að sauma ónýt föt, það er hægt að láta 146 manneskjur brenna í New York árið 1911 við að sauma drasl í ónýtu húsi og það er hægt að láta 117 manneskjur brenna í Bangladesh árið 2012 við að sauma í ónýtu húsi.

Þetta kemur engum við vegna þess að það er alltaf hægt að ná sér í fleira fólk, uppsprettan er að því virðist ótæmandi, framboð meira en eftirspurn, þetta er svosem ekkert flókið, you’re worth what you’re worth sagði einn amerískur kapítalisti fyrir ekki svo löngu og rökstuddi með þeim orðum þá skoðun sína að það væri ekkert að því að borga vesalingum kannski bara einn dollar á tímann fyrir vinnuna sem þeir inntu af hendi.

Meðfætt, áskapað, eðlislægt virði manneskju, man einhver eftir því?

Það er til svo mikið af fátæku fólki, svei mér þá, ég held það sé til meira af því en peningum.
En þau eru ólíkt peningunum, einskis virði. Þegar þau td. hrúgast saman í báta til að reyna að sanna að þau, já, einnig þau, séu mennsk, og það sé þeim meira að segja meðfætt, dettur lausnamiðuðum einstaklingum helst í hug að sprengja bátana, til að sanna að nei, þið, fátæka fólk, eruð ekki mennsk, svoleiðis. Og það er ekki hægt að taka við þessu svokallaða fólki vegna þess að mitt í hinu stórfenglega verkefni nýfrjálshyggjunnar; að skrúfa að endingu alveg fyrir velferðarkranann, eru ríki ekki aflögu fær um smotteríis aur til að aðstoða aðframkomna aðkomumenn,
í hinu stórfenglega verkefni nýfrjálshyggjunnar Endurskipulaggning rikisfjármála eru ríki ekki aflögufær um smá aur vegna þess að því sem áður rann um pípulagnir verkefnisins Samfélag hefur nú verið beint í aðra átt og rennur glatt um pípulagnir verkefnisin Engir skattar, afnám skatta er forgangsmál, fyrir stórfyrirtæki og eitt prósentið. Enda eru þau sannarlega eins mikils virði og þau augljóslega eru, og í raun miklu miklu meira, ef við öll fáumst bara til að viðurkenna meðfætt, áskapað, eðlislægt virði þeirra.
Corporations are people my friend. People, not so much.

Félagar:

Í vetur bárust fréttir af því að eitt prósent mannkyns ætti helming allra auðæfa veraldarinnar. Og að eftir 23 ár yrði það búið að eignast allt, allan auð heimsins.

Ég er búin að hugsa um þetta, þessi 23 ár, alveg non-stop eiginlega. Þetta er svo fáránlegt. Eiginlega hlægilegt. Ég verð eins og fífl, skil ekki neitt, flissa bara.
23 ár. Hvað eigum við eiginlega að gera á 23 árum?

Við sem erum föst í einu því al-ógeðslegasta kerfi sem skráð hefur verið í  mannkynssöguna, sadísku kerfi, byggðu á rasisma, kvenhatri, þjófnaði, algjörri og endanlegri eyðileggingu,
Hér á Íslandi, hvað eigum við að gera,
á Íslandi þar sem þrjúhundruð og eitthvað þúsund búa saman á einni grjóthrúgu með einni lítilli borg með einni lítilli aðalgötu og ekki einu sinni einu góðu torgi en með æðislega ofsafenginni arðránsstétt,
arðránsstétt sem galar og frussar og lýgur: Vinnan gerir ykkur frjáls, vinniði, aumingjar, vinniði, kvíðna og stressaða fólk, ekki hætta, þið skuldið okkur allt, við ykkur ekkert, þið skuldið okkur fimm milljón króna hækkunina sem við vorum að enda við að greiða okkur sjálfum, sem er helmingi meira en þið fáið á einu ári, sem er hversu mikið minna en 23 milljónirnar sem við fáum á ári, bónusar og arðgreiðslur ekki meðtalin?
Hversu mikið er ótrúlega lítið?
Ótrúlega lítið, jafn lítið og 23.
Jafn ótrúlega lítið og 300.000,
sem gerir okkur ekki frjáls.
Félagar:

Þau sem á undan okkur komu, anarkistar og sósíalistar, börðust, lögðu líf sitt að veði, til að minnka og hemja arðránsmekkanismann.
Nú berjumst við víst fyrir því að fá 300.000 útborgaðar á mánuði, baráttan er svo sannarlega endalaus.
En undarlega íhaldssöm, finnst ykkur ekki? 300.000, þetta er hógvær krafa.
En þetta er þó krafa. Krafa er betri en kröfuleysi.
Félagar:
Ég ritstel frá sjálfri mér, ég ritstel frá hinum og þessum, allt sem ég segi hefur verið sagt óteljandi sinnum, af óteljandi manneskjum í næstum tvöhundruð ár. Baráttan er endalaus og þessvegna erum við alltaf að segja sama hlutinn; niður með auðvaldið, burt með arðránið, upp með fólkið, niður með svínin.
Baráttan er endalaus. Vegna þess að svo lengi sem kapítalisminn umvefur okkur með ömurleika sínum, verðum við arðrænd og hagnaðurinn sem fæst af því að stela frá okkur notaður til að auðga kapítalistana.

Það er til mikið af ógeðslega ríku fólki og ógeðslega mikið af ógeðslega fátæku fólki,
ótrúlega mikið af fólki sem á ekkert nema sig sjálft og hógværar kröfur um smotterí,
sem þau sem eiga allt heyra ekki,
ekki fyrr en þeim er sýnt að á bak við hógværar kröfur er ekki hógvært fólk, heldur mjög reitt fólk, vinnan hefur ekki gert þau frjáls heldur hlekkjað rækilega föst, og nú eru hlekkirnir farnir að vera óbærilega íþyngjandi eins og hlekkir hafa tilhneigingu til að verða.
Baráttan er endalaus, þau halda að henni verði lokið innan 23 ára, að þá verði þetta allt komið, verkefnið þeirra er á svo glæsilegri siglingu, en þau hafa rangt fyrir sér.
Því krafan hefur verið sett fram, hún er vissulega hógvær en hún verður það ekki lengi,

vegna þess að jafnvel þessari hógværu kröfu um 300.000 króna lágmarkslaun er hafnað. Og þá hljótum við öll að sjá að hógværð er tilgangslaus, þegar átt er í baráttu við fólk sem skilur bara græðgi,
þá hljótum við öll að hafna hógværð,
og þegar henni hefur verið hafnað, að endingu, þegar við sjáum enga hógværð þegar við lítum í spegilinn,
þá skulum við hittast, hvað ég hlakka til að hitta ykkur full metnaðar og brjálsemi,
og við segjum hvort við annað: Sjáiði ekki veisluna, hún er æðisgengin, þetta er veislan okkar.

Að lokum, orðsending til auðvaldsins, það  má eiga þessa orðsendingu alveg eitt, eins og risavaxinn bónus, ógnarstóra arðgreiðslu, hún hefur safnað vöxtum í 167 ár:

Í stað þessa munum við leyfa ykkur að stjórna um skeið. Segið fyrir um lög, vermið ykkur í geislum þeirrar háu tignar, sem þið hafið sjálfir skapað; bjóðið til veislufagnaðar í salarkynnum konunga og kvænist fögrum prinsessum – en gleymið ekki:
„Böðulinn stendur við dyrnar“.


aðfangadagur 1. maí

Sólveig Anna Jónsdóttir bloggar - Fim, 30/04/2015 - 23:18

-Every broke motherfucker finna form a gang
And when we come we takin everything-

Í stað þessa munum við leyfa ykkur að stjórna um skeið. Segið fyrir lög, vermið ykkur í geislum þeirrar háu tignar, sem þið hafið sjálfir skapað ykkur; bjóðið til veislufagnaðar í salarkynnum konunga og kvænist fögrum prinsessum – en gleymið ekki:
„Böðulinn stendur við dyrnar“.
Frengels.


zero tólerance, motherfokkers /gleðilegt sumar

Sólveig Anna Jónsdóttir bloggar - Fim, 23/04/2015 - 13:07

Ég hef enn í heiðri hefðina um númeruðu liðina. Yfirleitt er ég mjög á móti númerum, nota frekar orð en tölustafi. Ég hef megnustu óbeit á því að vita nákvæmlega hverjar einhverjar upphæðir eða tölur eru og er mjög hrifin af almennu giski; útborguð laun: mjög lítil, uppsafnaðar skuldir: töluverðar, aldur: hækkar óðum, fyrri störf: fá, kílómetrar hlaupnir: er ekki lúði, tel ekki, kílómetar hjólaðir: er ekki lúði, tel ekki, hugsanir um gera eitthvað: endalausar, hugsanir um að ekkert sé gert: óteljandi, hugsanir um þörfina á að hugsa betri hugsanir: fjölmargar, betri hugsanir hugsaðar: örfáar. Og svo mætti lengi telja. Einu skiptin sem ég notast að einhverju ráði við tölur er þegar ég athuga hvað ég á mörg börn og ketti. 1,2,3,4. Ég gæti náttúrlega hætt að gera greinarmun á börnunum og köttunum og þyrfti þá ekki að tölusetja fjöldann, gæti sagt: smá slatti, ef ég væri spurð.

Allt fúnkerar ágætlega, svoleiðis, þrátt fyrir að ég notist ekki við tölur. Nema hér og í afstöðum mínum til gangverks heimsins, afþví ég er auðvitað og augljóslega nokkurskonar idjót og þarf að skipuleggja hugsanir mínar um veröldina og hatur á persónum og leikendum. Þá er best að vera með númeraða lista. Númeraði listinn gerir manni auðveldara að færa fólk og atburði upp og niður eftir honum. Mig minnir að ég hafi verið fremur stálpaður krakki, þvísemnæst unglingur, hér forðast ég auðvitað að tölusetja nákvæmlega aldur minn, þegar ég útbjó mér fyrst svona lista. Hann hét: Hverja myndi ég drepa. Á listanum voru aldrei fleiri en fimm, hér neyðist ég til að nota tölu, verkefnið þurfti að vera viðráðanlegt; sérvalin illmenni sem þvældust um veröldina og ollu uppnámi og hörmungum. Páfinn var ávallt á listanum, oftar en ekki í fyrsta sæti, aðrir færðust upp og niður, innaf og útaf. Hinn ameríski Gísli Freyr, Oliver North, er gott dæmi um mann sem heimsótti listann en staldraði stutt við. Ef maður hugar að hinu sögulega samhengi væri kannski tilvalið að endurnefna listann Listi hins blóðþyrsta og viljuga barns.

—–

Nr.1
Gleðilegt sumar, félagar. Megi laun ykkar hækka ógeðslega mikið og arðránstekjur hinna hverfa alveg. Ég vitna í félaga Boots: Let’s all get high from the income angle
og:
Met Donald Trump and he froze up. Standing on his Bentley yelling Pimps down, hoes up.
(Guð hvað ég elska hann Boots)

Nr. 2
Ég hef aldrei verið pacifisti og ég trúi ekkert að Jesú hafi verið það heldur. Það eru bara falsanir og lygar. Ef einhver slær mig þá slæ ég til baka, helst fastar. Svo sjáum við hvað gerist. Vonandi ekkert með spýtum og nöglum.

Nr. 3
Ég er með zeró tólerance pólicíu gangvart öllum djöfuls hómófóbum og skítavinum þeirra. Ég tel réttast að svipta þá öllum réttindum, gera eignir þeirra upptækar, senda þá til Vestmannaeyja og slíta svo öllu stjórnmálasambandi við Vestamannaeyjar.

Nr. 4
Nú er ég bara að hlusta á The Coup og er orðin alveg rugluð. Við vitnum þá í Rósu Lúx að vitna í Átjánda Brumair-íið (þarna neyðist ég til að nota tölu, allt fyrir Karl og Rósu):

…until finally that situation is created which renders all retreats impossible and conditions themselves cry out: ‘Hic Rhodus, hic salta!’ Here is the rose. And here we must dance!”

Ó blessaða stund dansins, megirðu koma fljótt.

Nr. 5
Ég er líka með zeró (núll er eina talan sem ég virkilega finn til einhverrar tengingar við, sem er heppilegt, því ég með mjög mikið af zeró tólerance gangvart hinu og þessu, td. auðsöfnun, mér finnst að allir eigi að eiga zeró) tólerance pólisíu gagnvart öllu NATÓ sjitti. ZERÓ og ÖLLU!
Þar af leiðandi er ég með zeró tólerance gagnvart Jens Stoltenberg. Þið munið kannski eftir honum Jens þegar hann var forsætisráðherra Noregs í tíð Anders Breivik. Þá hrifust margir af honum, fannst hann sýna norræna leiðtogahæfni á Lennonískan friðasúlumáta með því að segja Við svörum hatri með ást og Við skulum verða enn mennskari, við norðmenn.

Ég var afskaplega óhrifin af Jens og hrifning fólks á honum ærði mig smá, ef satt skal segja. Það var vegna þess að Jens var viljugur þátttakandi í árásunum á Líbíu, sem hann sagði vera alveg hreint frábæra þjálfun fyrir norska loftherinn. Afþví ég er idjót gat ég ekki skilið afhverju og hvernig Norðmenn áttu annars vegar að æfa lofther sinn með drápum á almenningi langt í burtu og hins vegar að æfa Jesúhæfileikana heima fyrir. Afþví ég er idjót skil ég ekki the hierarchy of human life og afþví ég get verið voðalega bókstafleg skil ég ekki hvernig einhver getur látið svona ganga upp í hausnum á sér. Þetta er dáldið annaðhvort eða fyrir mér.

En allavega, ég eiginlega hataði Jens þarna sumarið 2011 þegar vesalings börnin voru myrt í Útey og ég eiginlega fyrirleit þau sem upphófu hann sem mikinn leiðtoga. Á meðan ég var að hata og fyrirlíta átti norska ríkisstjórnin hans Jens í –miklu og nánu samtali- við NATÓ um hvað gera ætti við Libíu, og eins og seinna kom í ljós, hvað væri best fyrir Jens Stoltenberg að gera þegar hann væri hættur að boða ást og frið heima við. Öll komust að samkomulagi: það er best fyrir Jens Stoltenberg að gerast leiðtogi NATÓ og Líbía getur svo bara farið í rassgat, hverjum er ekki skítsama?

Þegar sú ákvörðun hafði verið gerð opinber fannst mér rétt að upgrade-a Jens úr flokki hinna ósköp venjulegu drullusokka í hóp þeirra sem sonur minn, sem ég hef ægilegt og mikið dálæti á, kallar industríal síkópata. Ef þið eruð ekki með á hreinu hvað svoleiðis er voru háttsettir nazistar td. industríal síkópatar. Til er fræg ræða, önnur af hinum svokölluðu Posen ræðum industríal síkópatans Heinrich Himmlers. Hún er fræg vegna þess að í henni er í fyrsta skipti, svo vitað sé til, opinskátt rætt um útrýmingu Þjóðverja á gyðingum og er því sönnum á því að ríkisstjórn Hitlers skipulagði endalausnina. Hún er líka fræg afþví að hugsanir Himmlers eru ótrúlega svakalegar og við förum að velta ýmsu fyrir okkur um það hvað felst í því að vera industríal síkópati/manneskja þegar við skoðum þær.
Þetta er á ensku, afþví að ég tala ekki þýsku og finn þetta ekki á íslensku:

I won’t watch it happen – that even one bit of putrefaction comes in contact with us, or takes root in us. On the contrary, where it might try to take root, we will burn it out together. Altogether, however, we can say, that we have fulfilled this most difficult duty for the love of our people. And our spirit, our soul, our character has not suffered injury from it.

(Mig langar bara eldsnöggt að sýna ykkur tilvitnun í Gísla Frey: Hafa ber í huga að manninum er einungis hæft að þykja vænt um sína nánustu, maka, börn, ættingja og svo framvegis, jafnvel þjóð ef þjóðin er lítil eins og Ísland. Lol og svo framvegis…)

Anders Breivik er síkópati sem hefði glaður gerst industríal. Heinrich Himmler var síkópati sem fékk sögulegt tækifæri til að gerast industríal. Jens Stoltenberg var drullusokkur með siðblindutendens sem fékk framatækifæri, tók því og gerðist þar með industríal síkópati. Og stýrir nú fyrirbæri því sem ber samtals ábyrgð á alveg afskaplega stórri líkhrúgu og dágóðum fjölda af steypurusli sem áður hétu lönd. Jens Stoltenberg er ríkur kall, sem borðar bara fínan mat, kaupir sér bara gasalega smart jakkaföt, kemst á marga sénsa, ferðast um víða veröld í einkaþotu, tekur sólrík og endurnærandi sumarfrí, fer í ræktina, passar uppá heilsuna, er boðið á allskonar sýningaropnanir, kaupir dýrar gjafir handa fjölskyldunni sinni og er eflaust mjög góður við hundinn sinn og ritarann. Meðfram því að lifa þessu innhaldaríka og skemmtilega lífi tekur hann ákvarðanir um að slátra alþýðu annara landa, afþví að veröldin minnkar stöðugt og Jens og félagar hans eru plássfrekir einstaklingar sem er yfirleitt nákvæmlega sama um örðuvísi fólk að drepast og ef margt öðruvísi fólk drepst er meira pláss fyrir fólk sem er ekki öðruvísi.
Jens Stoltenberg er fyrsta flokks industríal síkópati sem er ofarlega á mörgum listum hjá mér um þessar mundir.

Nr. 6
Um daginn hitti Dagur B. Eggertsson, borgarstjóri, Jens Stoltenberg og knúsaði. Dagur kallaði Jens þvottekta jafnaðarmann. Aumingja jafnaðarmenn, að eiga svona leiðtoga og að aðhyllast svona fáránlega hugmyndafræði. Þvílík skömm.
Afþví að Dagur gerði þetta er ég núna með zeró tólerance pólisíu gagnvart honum. Hann fer samt auðvitað ekkert á klikk listann minn, með Tony Blair og GWB og Jens Stoltenberg. Hann fer bara á hræsnaralistann með Yoko Ono og ríkisstjórn Samfylkingar og Vinstri grænna sem þóttist hafa R2P og gerði loftárásir á Líbíu.
Nú mun ég ávallt tala um og minnast á það þegar Dagur knúsaði Jens þegar Dagur fer útí Viðey til að tendra á friðarsúlu tvískinnungsins. Nú mun ég einatt flissa þegar Dagur segir eitthvað dúllí.
Og ég tauta og þusa sem aldrei fyrr: megi Samfylkingin þurrkast út í næstu kosningum og næstu og næstu og næstu, ad infinitum.

Nr. 7
Hvað er ég með margar þráhyggjur? Ja,þær gætu kannski verið færri. En hvers virði er líf án þráhyggju?

Nr. 8
Ég hef aldrei drepið neinn.

Nr. 9
Ég kveð ykkur með að ítreka nr. 1:
Gleðilegt sumar og vonandi dönsum við saman bráðlega, sum hægt og þokkafullt, sum hratt og ofsafengið, sum bara inní eigin höfðum, en öll á gröf auðvaldsins.

Um ábyrgð

Rósa Lúx um tækifærismennsku og fleira

Átjánda Brumair-íið


Syndicate content