Kæru félagar!
...
Í dag hef ég kannað hin sannfróðu svið
og séð hina stóru og fáu.
En hvar eru hinir sem lögðu þeim lið?
Hvar leynast þeir mörgu og smáu?
Hví neitarðu, Saga, að sýna mér allt?
Ég sakna þess barnslega og hlýja,
sem móðurlaust ók upp í síðkvöldið svalt
á silfurreið mánans - til skýja.
Þá sjónir mér lokast að liðinni öld,
ég legg frá mér bókina góðu.
Nú geng með ljós yfir landið í kvöld
og leita að gröfunum hljóðu,
er aðeins í hillingum hjartnanna sjást
og hníga að takmarki einu:
að geyma í mold sinni alla þá ást,
sem aldrei var getið að neinu.